Apolinarego, który wkrótce został patronem miasta i co roku 23 lipca obchodzone jest tu jego święto.
W 1634 doszło do wybuchu amunicji w pobliżu kościoła, a wywołany skutek niego pożar zniszczył większość gotyckiego wyposażenia kościoła. Staraniem Filipa Wilhelma Wittelsbacha kościół wyposażono wówczas w nowe, barokowe ołtarze.
W 1805 rozwiązano zgromadzenie kanoników, a kościół powrócił do dawnego wezwania (św. Lamberta). W 1974 papież Paweł VI nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej.
Opis Kościół św. Lamberta to wzniesiona z cegły budowla gotycka, halowa, z wysoką wieżą o skręconym hełmie. Prezbiterium świątyni otoczone jest ambitem.
Z gotyckiego wyposażenia kościoła zachowały się rzeźbiona pietà, stalle kanonickie, rzeźba przedstawiająca św. Lamberta, relikwiarz św. Pankracego i chrzcielnica. Ponadto z tego okresu pochodzą freski wyeksponowane na ścianach kościoła i sakramentarium, które z powodu bogatej ornamentalnej i figuralnej dekoracji uznawane jest za najcenniejszy zabytek w kościele. W latach 1596–1599 wykonano piękny, renesansowy nagrobek księcia Jülich, Kleve i Bergu Wilhelma Bogatego (w znajdującej się w kościele krypcie pochowani są inni książęta Bergu i członkowie ich rodzin). Główny ołtarz kościoła pochodzi z XVII w., w tym samym stuleciu wykonano również relikwiarz św. Apolinarego, patrona miasta.