thumb|Kasper Bekiesz Bekiesza (węg. bekes – długi kożuch) – rodzaj dawnego płaszcza męskiego, podszytego futrem, wciętego w talii i ozdabianego na piersiach szamerunkiem, zapinanego na pętlice, sięgającego poniżej kolan. Dawny ubiór podróżny i na polowanie. Zazwyczaj na tyle obszerna, że noszono ją na inne okrycie.
W Polsce przyjęła się za sprawą Węgra Kaspra Bekiesza, starosty lanckorońskiego za panowania Stefana Batorego. W XVIII wieku była popularna wśród ubogiej szlachty i mieszczan, z czasem, w XIX wieku, stała się elementem eleganckiego męskiego stroju oficjalnego. Znana była tylko w Europie Wschodniej w regionach o surowych zimach. Sprawdzała się w czasie zimowych podróży saniami. W latach 20. XX wieku była już rzadkością. Bekiesza była też częścią ubioru polskiej kawalerii w XIX wieku, później wykorzystywana przez powstańców. Została przyprowadzona do Prus przez uciekających powstańców w 1830 roku.
thumb|left|Georg Mühlberg "Im ersten Semester" (rok 1900) (niem. pierwszy semestr). Student w tradycyjnym stroju korporacji Dzisiaj wykorzystywana jako ubiór świąteczny przez korporacje akademickie.
Z powodu wielkiego zainteresowania oraz wsparcia dla Polski przez niemieckie korporacje akademickie została przyjęta do ubioru.