thumb|330px|Ścieżka fakturalna: elementy prowadzące, pola uwagi i tablice z wypukłym planem okolicy oraz opisami w alfabecie Braille'a – kompleksowe rozwiązanie dla osób niewidomych (Rondo Kaponiera w Poznaniu) Ścieżka dotykowa – element stymulacji sensorycznej w formie pieszej drogi (ścieżki), wykorzystywany przede wszystkim w terapii i nauczaniu osób niewidomychpraca zbiorowa, Osoby niewidome w terapeutycznym ogrodzie, w: Na Temat, nr 1/2013, s.32, ISSN 1507-2746, jak również w przestrzeniach publicznych, do ułatwienia przemieszczania się osobom niewidomym lub słabowidzącymKamil Kowalski, Projektowanie bez barier – wytyczne. Niepełnosprawni.pl, s.8, 30.
Ścieżka dotykowa dydaktyczna Ścieżka dotykowa, jako element dydaktyczny, składa się z odcinków nawierzchni wykończonych zróżnicowanymi materiałami, takimi jak różne płyty i płytki o zróżnicowanej gładkości, piasek, żwiry, kora, trawa i inne. Przez ścieżkę lub wzdłuż niej może przepływać strumyk. Zasadniczo można się po niej poruszać bezpiecznie boso (ścieżka bosych stópMagdalena Machno, Ogród polisensoryczny w Zespole Szkół Specjalnych im. UNICEF w Rzeszowie, w: Wspólne tematy, nr 1/2015, s.14, ISSN 1506-3690), ale są też ścieżki przeznaczone do przechodzenia w obuwiu. Obok ścieżki może zostać umieszczona barierka dla asekuracji dzieci, które słabiej chodzą.