Gocz podjął również działania związane z próbą ratowania niszczejącej cerkwi z 1899 roku, które zostały zablokowane decyzjami władz.
Po śmierci Teodora Kukieły w 1955 roku wyjechał do Lubina, gdzie pracował w zakładzie krawieckim wojsk radzieckich. Wraz z innymi Łemkami zorganizował tam grupę teatralną. W 1956 roku z chwilą powstania Ukraińskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego zapisał się na kurs dla działaczy kulturalno-oświatowych. Po jego zakończeniu powrócił w rodzinne strony, gdzie zaczął organizować koła UTSK oraz prowadzić działalność kulturalną. Zainicjował również akcję zbierania podpisów, by dzieci mogły się uczyć języka ukraińskiego w szkole. Za tę działalność został w 1958 roku aresztowany i skazany na trzy lata pozbawienia wolności (oficjalnie został oskarżony o "wybryki chuligańskie").
W latach 60. XX wieku pracował w Rzeszowie jako instruktor zespołów łemkowskich w całym województwie rzeszowskim. W 1963 roku zawarł związek małżeński z Marią Buriak, z którego miał dwóch synów: Bogdana i Romana. Brał udział w życiu kulturalnym Łemków, związał się również z Zespołem Pieśni i Tańca „Łemkowyna”, w którym występował przez dwadzieścia lat.