Sytuację ich pogorszyła i skomplikowała III wojna północna na ziemiach Rzeczypospolitej. W wyniku bowiem wyniszczających przemarszów luterańskich armii szwedzkich i saskich oraz ściąganiu przez nie kontrybucji spotęgowała się niechęć większości szlachty do protestantyzmu. W 1718 r. przemocą usunięto z izby sejmowej przedstawiciela wielkopolskiej szlachty protestanckiej Piotrowskiego co jest pewnym momentem symbolicznym, gdyż protestancka szlachta została pozbawiona w ten sposób prawa do posłowania na sejm.
Losy myśli reformatorskiej Stanisława Dunina-Karwickiego Koncepcje reform wyłożone w „Egzorbitancjach” stały się szeroko znane wśród średniej szlachty w okresie katastrofy Wielkiej Wojny Północnej, która w latach 1701–1721 z mocą kataklizmu wyniszczyła ziemie Rzeczypospolitej oraz obnażyła jej polityczną i organizacyjną bezsiłę. Zasiadający na tronie Rzeczypospolitej od 1697 r. August II Mocny również planował reformy państwa jednak zmierzały one w przeciwnym kierunku do zamysłów Karwickiego.