Wolski Dół – dolinka o charakterze wąwozu, zlokalizowana w północnej części Pasma Sowińca. Jest orograficznie lewym odgałęzieniem doliny Rudawy. Na starych mapach opisywana była także jako Dolina Matki Boskiej.
Opis wąwozu Wolski Dół opada w kierunku północno-wschodnim. Jego orograficznie lewe zbocza tworzą stoki Ostrej Góry i Sowińca, prawe grzbiet Pustelnika i Łysej Góry. Ma kilka niewielkich i bezimiennych odgałęzień, największe uchodzi z prawej strony, poniżej Panieńskich Skał.
Wolski Dół jest holoceńską doliną o stromych zboczach i płaskim dnie z wąska terasą, zbudowaną z białego żwiru i ostrego gruzu skalnego oraz żółtawego mułu lessowego, powstałych w wyniku erozji skał i gleby. Dolinka ma strome ale niskie zbocza, sięgające kilkunastu metrów wysokości w jej dolnej części, jednak jest ona niejako umieszczona w większej – starszej dolinie. Zbocza tej starszej i zarazem większej doliny, która powstała w okresie ostatniego glacjału są bardziej łagodne i częściowo widoczne ponad stokami dolinki młodszej, która powstała w wyniku nagromadzenia surowca skalnego i mułu w starej dolinie.