Okręty mogły być dostosowane do przenoszenia 120 min morskich przez instalację torów minowych na pokładach.
thumb|Schemat opancerzenia kadłuba krążowników typu K (na czerwono) – przekrój poprzeczny Opancerzenie pionowe okrętów było jak na czas ich projektowania stosunkowo dobreS. Trubicyn (op.cit.)., rozbudowane według charakterystycznego schematu dla krążowników niemieckich, z dodatkowym wewnętrznym pokładem pancernym ze skosami bocznymi. Burtowy pas pancerny w rejonie linii wodnej obejmował większość długości okrętu (126 m) – rozpoczynał się przed dziobową i kończył za rufową wieżą artyleryjską. Był on jednak dość wąski (2,5 m) i miał umiarkowaną grubość 50 mmDługość pasa pancernego według S, także . W. Kofman (op.cit.) i powielający go S. Brzeziński (op.cit.) błędnie podają, że pas zaczynał się 30 metrów od dziobu (za wieżą).. Za nim, wewnątrz kadłuba, umieszczona była jeszcze wzdłużna gródź grubości 15 mm w jej górnej części, łącząca się z dolną krawędzią pasa pancernego skosami grubości 10 mm, co polepszało ochronę wnętrza kadłuba. Pancerz wież – 30 mm z przodu i 20 mm z pozostałych stron – zabezpieczał głównie przed odłamkami. Opancerzenie kadłuba i wież nie zapewniało bezpieczeństwa przed ogniem krążowników, lecz dopiero w latach 30. zaczęto na świecie budować wyraźnie lepiej opancerzone okręty tej klasy.