w „Kirchenlexikon” i w „Theologische Quartalschrift”, a w okresie 1854–1862 stał na czele diecezjalnego stowarzyszenia sztuki chrześcijańskiej.

W 1852 roku został rektorem uniwersytetu i pełnił tę funkcję przez roczną kadencję, a wkrótce potem został kawalerem Orderu Korony Wirtemberskiej. W 1868 roku udał się do Rzymu, gdzie był konsultantem rady watykańskiej. Po powrocie w 1869 roku został mianowany biskupem Rottenburga i 29 grudnia przyjął sakrę. Zaraz potem ponownie udał się do Rzymu, na obrady soboru watykańskiego, podczas którego sprzeciwiał się wprowadzeniu dogmatu o nieomylności papieża (swoje stanowisko przedstawił w „Causa Honorii Papæ”). Jego poglądy podzielali m.in. Félix Dupanloup (biskup Orleanu) i Georges Darboy (arcybiskup Paryża). W 1871 roku wysłał list pasterski, w którym stwierdził, że „dogmat odnosi się tylko do doktryny podanej ex cathedra, a w niej tylko do definicji, lecz nie do dowodów lub objaśnień”. Rok później wziął udział w kongresie ultramontanistycznym, jednak nie poparł schizmy starokatolików. Po tych wydarzeniach był publicznie atakowany.