thumb|Łącznik Zbigniew Stefan Ślęzakowski pseudonim „Kędziorek” w czasie powstania warszawskiego w hełmie wz. 35 Hełm wz. 35 – polski stalowy hełm, przeznaczony dla straży pożarnej i obrony przeciwlotniczej.
Historia Hełm wz. 35 został opracowany przez inżyniera Kossowskiego na podstawie projektu z 1921 roku inżyniera Józefa Tuliszkowskiego zgłoszonego na konkurs, który miał wyłonić nowy polski hełm. Dzwon hełmu wz. 35 został tym samym oparty na projekcie hełmu wz. 28 z krótkim nakarczkiem. Produkowano je ze stali nierdzewnej, wersja dla straży pożarnej była także niklowana. Dodatkowym elementem hełmu wz. 35 był grzebień o przekroju trójkątnym przyspawany punktowo do dzwonu. Same brzegi dzwonu zostały zawalcowane. Hełm posiadał dwa otwory wentylacyjne, jeden w szczycie dzwonu od wewnątrz, drugi mniejszy przy nakarczku od zewnątrz.
Produkcją hełmów zajmowała się Huta „Ludwików”. Modele przedwojenne posiadały dodatkowo tabliczkę znamionową o wysokości 15 i szerokości 35 milimetrów przytwierdzoną pod nakarczkiem w wewnętrznej części hełmu z nazwą producenta (LUDWIKÓW KIELCE) i rokiem jego produkcji (1935–1939). Fasunek hełmu był skórzany, rzadziej brezentowy.