Andrzej Kluczyński (ur. 25 października 1892 w Iłówcu, zm. 1967) – polski robotnik, powstaniec wielkopolski.
Życiorys Pochodził z rodziny robotniczej, był synem Ignacego i Katarzyny z domu Izydorczyk. W 1906 skończył szkołę powszechną. Od 1907 do 1910 praktykował u kowala. Potem podejmował zatrudnienie w prywatnych przedsiębiorstwach. Od 1912 do 1914 należał do tajnej antypruskiej organizacji podziemnej. W armii niemieckiej służył od 15 października 1915 do listopada 1918. W grudniu tego roku wstąpił w Poznaniu do Wojska Polskiego i brał czynny udział w powstaniu wielkopolskim, służąc m.in. pod pułkownikiem Kazimierzem Zenktellerem. Rozbrajał Grenzschutz, walczył o Koszary Saperów na Wildzie (ul. Rolna), o koszary 6 pułku grenadierów (ul. Szylinga) oraz brał udział w bitwie o Ławicę. Od 16 stycznia 1919 walczył na froncie zachodnim powstania (Łomnica, Zbąszyń). 9 lutego 1919 wzięty do niewoli i pobity do nieprzytomności kolbami karabinów. Niemcy osadzili go w więzieniu w Trzcielu, a potem w Międzyrzeczu, gdzie przebywał sześć tygodni. Ostatecznie przewieziono go do obozu jenieckiego w Havelbergu (w listopadzie 1919 został zwolniony)Radosław Franczak, Bogusław Kuik, Maciej Włodarski, Przywróćmy pamięć o bohaterach Ziemi Brodnickiej - powstańcach wielkopolskich, Unia Gospodarcza Regionu Śremskiego, Śrem, 2017, s. 17-18.