Ożeniony z Marią Obuchowską z sąsiedniego Iwankowa.
Za udział w 1861 roku w nabożeństwie patriotycznym w kościele berdyczowskim wraz z bratem Stanisławem został zesłany do Wiatki. Uczestnik Powstania Styczniowego w 1863 roku. Wraz z 36 ochotnikami z lokalnej szlachty wyruszył do walki powstańczej, lecz został tej samej nocy aresztowany przez ukraińskich chłopów we wsi Sołotwin w okolicach Kodni. Maltretowany i wydany carskiej żandarmerii w Żytomierzu. Jego majątek w Lachowcach, na który składało się 1979 dziesięcin ziemi, 241 dziesięcin lasu i 359 chłopów płci męskiej, został skonfiskowany. Wymierzono mu dodatkowo 20 lat katorgi i zesłania do Usola. Wyruszył 2 września 1863 roku w tej samej grupie co Wacław Ignacy Lasocki i Łagowski. Żona, Maria Obuchowska, z własnej woli postanowiła mu towarzyszyć. Większą część drogi przebył pieszo z kajdanami na nogach. Zamieszkał w Usolu we własnym domu i zajmował się wyrabianiem krup z Antonim Potockim. Po amnestii żona Maria opuściła Juliana i wróciła do europejskiej części Rosji, gdzie poznała adwokata Marcina Wrońskiego, który został jej drugim mężem i ojcem dwojga dzieci. Do Juliana dołączyła siostra Faustyna, by pomóc bratu w wychowaniu dzieci. W 1874 roku, gdy mieszkał w guberni jekaterynosławskiej, został zwolniony z dozoru policyjnego z przywróceniem praw.