kardiologia interwencyjna).
Doktoryzował się w 1998 broniąc pracy pt. Wpływ stałej elektrostymulacji serca w czasie przeciążenia objętościowego na stężenie przedsionkowego peptydu natriuretycznego (ANP) w osoczu krwi oraz na wybrane parametry hemodynamiczne, przygotowanej pod kierunkiem Romualda Ochotnego. Posiada specjalizację z chorób wewnętrznych (I stopień – 1993, II stopień – 1998), z kardiologii (2001) oraz hipertensjologii (2009).
W 2004 uzyskał European Cardiologist Diploma. Jako pierwszy lekarz z Polski uzyskał w 2006 ESC/EHRA Accreditation in Cardiac Pacing.
Habilitował się w 2012 na podstawie oceny dorobku naukowego i rozprawy pt. Wybrane aspekty leczenia niewydolności serca metodą stymulacji resynchronizującej lewą komorę serca. Tytuł naukowy profesora nauk medycznych otrzymał w 2018. W I Klinice Kardiologii poznańskiego Uniwersytetu Medycznego kieruje Pracownią Elektroterapii Serca.
W pracy klinicznej i badawczej zajmuje się m.in. zaburzeniami rytmu serca, elektrokardiologią nieinwazyjną, wszczepialnymi urządzeniami do elektroterapii serca oraz leczeniem inwazyjnym w chorobie niedokrwiennej serca.