Teresa Gąsienica Brzega (matka Wojciecha Brzegi), która znała go prawdopodobnie w szóstej dekadzie XIX wieku, wspominała go jako „starego, ale jeszcze zdrowego i przy sile”.

Zbliżając się do siedemdziesiątego roku życia, dotknięty postępującą ślepotą i ciężką chorobą płuc, Tomasz Tatar powrócił do domu rodzinnego i zamieszkał z bratem. Wymiar sprawiedliwości nie ścigał go już: po zejściu z gór starzec przeżył jedynie kilka miesięcy. Według legendy umarł z ciupagą w rękach w czasie pierwszej wiosennej burzy, co byłoby sprzeczne z podawaną niekiedy datą zgonu 13 lipca. W roku 1881 August Wrześniowski opisywał go jako „niedawno zmarłego”, co nie rozstrzyga daty zgonu, gdyż Wrześniowski określał także Wojciecha Gała z Olczy „zmarłym przed kilku laty”, gdy w istocie były to 22 lata. Nic nie wiadomo o tym, aby zachował się grób zbójnika.

Tomasz Tatar jest uwieczniony w dziełach Stanisława Witkiewicza, Kazimierza Przerwy-Tetmajera, Walerego Eljasza-Radzikowskiego;