Od 1955 do 1958 pracownik naukowy oddziału biochemii i hematologii Wojskowego Instytutu Naukowo-Badawczego i Doświadczalnego Medycyny Lotniczej (WINBiDML), od listopada 1959 do kwietnia 1968 był kierownikiem Ośrodka Patofizjologii Lotniczej i Eksperymentalnej. W 1956 uzyskał II stopień specjalizacji w zakresie analityki lekarskiej, a w 1957 z medycyny lotniczej. Od maja 1968 do 1970 pełnił funkcję zastępcy komendanta WIML do spraw naukowych oraz kierownika Ośrodka Eksperymentalnego, od kwietnia 1970 do czerwca 1972 pełnił obowiązki Komendanta WIML, a w czerwcu 1972 został oficjalnie mianowany na stanowisko komendanta WIML. W stan spoczynku przeszedł 19 lutego 1994.
W listopadzie 1961 uzyskał w Akademii Medycznej w Warszawie stopień doktora medycyny na podstawie pracy pod tytułem Badania nad wbudowywaniem się związków znaczonych izotopami promieniotwórczymi do ośrodkowego układu nerwowego w przebiegu niedotlenienia wysokościowego. W latach 60. jego dorobek naukowy poświęcony był takim problemom jak metabolizm tkanki łącznej, cytofizjologia układu krwiotwórczego, prace dotyczące zagadnień dydaktycznych. Wyniki badań cytologicznych wykorzystał do napisania (jako współautor) monografii Układ krwiotwórczy zwierząt laboratoryjnych (1962), która jest jedną z nielicznych na ten temat w piśmiennictwie światowym.