Z przodu, ostatni od lewej siedzi Edward Dłużewski|alt=|lewo 16 czerwca 1908 Bronisław Szulc oraz Jakub Cymerman pomogli policji w schwytaniu Edwarda Dłużewskiego oraz jego towarzyszy. Kilka dni później młody przestępca stanął przed sądem wojskowym, ale ze względu na swoją niepełnoletniość skazano go na 12 lat katorgi, podczas gdy innych aresztowanych powieszono.
Dłużewski początkowo odbywał karę w więzieniu w Piotrkowie, a następnie w Kaliszu, gdzie symulował chorobę, na skutek czego postanowiono o jego przeniesieniu do szpitala. 20 lipca 1910 w czasie przewożenia do placówki, udało mu się uciec. U chłopów zdobył cywilne ubranie i przedostał się do podłódzkiej wsi Julianów (aktualnie osiedle Łodzi), gdzie znalazł schronienie u Józefa Weimana. Stamtąd skontaktował się z poznanym w więzieniu Stefanem „Wulkanem” Słaboszem oraz jego kolegami, Juliuszem „Siwkiem” Jaszke oraz Andrzejem „Mścicielem” Jachem (byli członkowie Grupy Rewolucjonistów Terrorystów). Razem zawiązali zbrojną grupę, natomiast dzięki byłemu bojowcowi PPS Romanowi Rokelii, udało zdobyć się broń.