right|thumb|250px|Corona heraldica de conte. ConteCon a variant conde (u contesaCon as variants condesa y conda en femenín), d'o latín comes Francho Nagore Laín: Vocabulario de la Crónica de San Juan de la Peña (versión aragonesa, s. XIV), Universidat de Zaragoza, 2021, , p.140., plegau a traviés d'o francés en muitas luengas, ye un titol de nobleza, d'un gubernant d'un condau.
Alta Edat Meya Os primers reis de l'alta Edat Meya dioron o titol de conte a toz os oficials d'as suyas casas, uno d'éls dito "conte palacín".
O titol de conte lo reprenioron os companyers d'armas d'os prencipes francos cuan encomenzoron a chestionar bellas civitas ("ciudaz") u pagi ("pagos"), churidiccions administrativas heredadas de l'Imperio Romano. Os contes merovinchios yeran nombraus por o rei con funcions fiscals, militars y chudicials.
En ixas envueltas d'os Carolinchios tot ixo se convertió en hereditario y os pagos (pagi) evolucionoron enta condaus autonomos.
Bels condaus carolinchios d'a Marca Hispanica se convertioron en estaus cristianos independients: Condau d'Aragón. Condau de Barcelona. Condau de Besalú. Condau de Cerdanya. Condau de Pallars. Condau de Ribagorza. Condau de Sobrarbe. Condau d'Urchel.
Notas
Referencias
* Categoría:Títols nobiliarios