O sufixo -aga se troba en basco pa dicir un conchunto d'árbols y matizos.

Eixemplos en son alzaga (selva de alvernices), saratsaga (selva con salces u sargueras), arteaga (selva de carrascas, carrascal).

En bellas luengas romances como l'aragonés trobamos esta terminación en fitonimos en cuenta de selvas u maticals: "tollaga", "allaga", "bolomaga", Ballarín Cornel, A: Diccionario del Benasqués, Institución Fernando el Católico, 2ª ed (1978), p 85. "bidaga", y talment siga l'orichen d'a faltata "pezolaga".

En occitán gascón ye posible trobar a terminación -ago tanto con sentito de formación vechetal (bruchago, tuyago), como como fitonimo (toujago, touyago, bulago).

Respecto a lo suyo orichen Julio Caro Baroja sospeita que ye celta, y que podió resultar d'a sonorización d'una forma mes antiga -aca, terminación que encara mantendrían os toponimos Mundaca u Meñaca de Bizcaya, y Lesaka de Navarra.

En linia con esta interpretación en aragonés central encara s'ha puesto documentar o fitonimo allaca, y en parte d'o gascón os fitonimos toujaco, boulimaco, olibaco.

Toponimos Altzaga (Guipuzcua). Arrankudiaga (Bizcaya). Arrigorriaga (Bizcaya). Arteaga (Bizcaya). Astigarraga (Guipuzcua). Gautegiz-Arteaga (Bizcaya). Gizaburuaga (Bizcaya). Leintz-Gatzaga (Guipuzcua). Zubillaga (Alaba). Zumarraga (Guipuzcua).

Referencias

Bibliografía Gerhard Rohlfs: La colonización romana y prerromana en Gascuña y Aragón. Archivo de Filología Aragonesa XL. 1988.

Aga