A vetiquera u vetiguera ( (L. 1758)) ye una enreligadera natural d'Europa que creixe en selvas, barzals y marguins, con preferencia per a tierra calsinosa.
S'enfila en os árbols, parez y baranas creixendo-be muito per dencima, a ormino gosando fer l'altura d'éstes. En as marguins, forma una capa cobertera en a resta d'a vechetación. Se reconeixe mas que mas per as simients flotaderas que produce, con forma danchelez (aquenios) plumosos de color blanca, que fa en grans cantidaz.
En as zonas mediterranias d'a val d'Ebro se troba restrinchida en os sotos fluvials (urmeras, choperas) estando substituyida en as selvas y matucals mediterranios por Clematis flammula''.
thumb|left|200px|Vetiquera seca con as simients.
Fitonimia En Aragón tiene diferents formas d'o mesmo fitonimo, y ye una d'as parolas que mas s'han estudiato en función d'a suya distribución, pos pendendo d'os puestos la i dicen con conservación d'as consonants xordas u sonorización d'éstas. Una relación aproximata d'as rechions a on la i dicen de cada maniera ye: vetiquera en a Chacetania, Alto Galligo y Sobrarbe a l'ueste d'o río Cinca, vetiguera a l'este d'o río Cinca (val de Chistau, val d'a Fueva y Ribagorza), velligueraCon as variants villiguera y veliguera. en a val de Benás, meligueraCon a variant meliquera. ocasionalment en o sud de Ribagorza, Litera y Cinca Meya, botiquera en o Semontano de Balbastro, y petiqueraCon as variants petiguera y petillera. en a Plana de Uesca y Alcanyiz. En a val d'Ansó le i dicen villuerteraCon a variant viluertera., que ye un termino posiblement influiu per l'antigo romance navarro.ELCOCK, W. D. Algunas afinidades fonéticas entre el aragonés y el bearnés. Xordica Editorial e Prensas Universitarias de Zaragoza. Zaragoza 2005. . Tamién existe a forma taviquera'''Con a variant tiviquera.
Notas
Referencias
Vinclos externos
vitalba Categoría:Flora d'Aragón Categoría:Taxons nombraus por Carl Linnaeus