thumb|320px|Uesos d'o maniquiello, placa de Anatomy of the Human Body, 1918.
O maniquiello Blas Gabarda, F.: Romanos Hernando, F. Diccionario aragonés. chistabín-castellano. Ainas. Gara d'Edizions, 2008. p 359., a manoquilla,Con a variant manuquilla a monyeca, María Pilar Benítez Marco L'ansotano. Estudio del habla del Valle de Ansó: Gobierno de Aragón, 2001. p 315. KUHN, Alwin, El Dialecto Altoaragonés (traducción de l'orichinal de 1935); Xordica Editorial. Zaragoza, 2008. p 189.Con as variants monyica y munyica u maneca Chusé Lera Alsina Aplego. Diccionario de Resistencia y Gramática sobre lo cheso. Massanas gràfiques. 2004. p 138. ye en anatomía l'articulación que une os segmentos tercero y cuatreno d'o miembro superior, ye decir, l'abantbrazo y a man.
Considerata en conchunto, ye una articulación condilia, pues permite fer movimientos de flexión, extensión, aducción, abducción y circunducción, pero no rotación.
En realidat ye composata por no una sino por tres articulacions.
Articulación d'a cambra proximal d'o maniquiello u radiocarpiana As superficies ósias son, por alto, o radio, y por debaixo, o escafoides, o semilunar y o piramidal. L'articulación ye reforzata por a capsula articular y ligamentos laterals, anterior y posterior. Ye una condília morfolochica y funcional.
Articulación externa d'a cambra distal d'o maniquiello As superficies ósias son, por alto, o escafoides, alto, o trapecio y o trapezoide. L'articulación ye reforzata por a capsula articular y ligamentos laterals, anterior y posterior. Ye una doble artrodia morfolochica y una condilia funcional.
Articulación interna d'a cambra distal d'o maniquiello As superficies osias son, por alto, o Escafoides, o Semilunar, Piramidal y Pisiforme (ESPP), por debaixo en a segunda ringlera: Trapecio, Trapezoide, o ueso Gran y o Ganchoso (TTGG]. L'articulación ye reforzata por a capsula articular y ligamentos laterals, anterior y posterior. Ye una condilia morfolochica y funcional.
Denominacions A denominación maniquiello ye propia d'o chistabín, con variants como manoquilla en Ribagorza Baixa María Luisa Arnal Purroy: Diccionario del habla de la Baja Ribagorza Occidental, Gara d'Edizions, 2003, p 129 y p 138. y Campo Mascaray Sin, Bienvenido: Vocabulario del habla de Campo (Ribagorza, Huesca). Xordica Editorial, 2014. p 124. A denominación monyeca se documenta por o menos en a Val d'Ansó y en Biescas, y probablement ye a mes estendillada chunto con a forma cuasi igual munyeca, homofona con o equivalent en castellano y que no gosan rechistrar os estudios lexicograficos sobre l'aragonés, que gosan amostrar os elementos diferencials y no os elementos coincidents. A denominación maneca ye propia d'o cheso, y indica una confusión d'a terminación d'a palabra con o sufixo -eco, a l'igual que en o provenzal manègo, con influencia d'a evolución romanz d'a palabra latina MANĬCA ("manga").
Notas
Referencias
Categoría:Articulacions