Iste articlo ye sobre anatomía. Ta atros usos se veiga cara (desambigación) thumb|250px|Cara humana (Mona Lisa)
A cara Silbia Garcés Lardiés, Francho Rodés Orquín:Un borguil de parolas.Bocabulario dialeutal escolar, Gubierno d'Aragón, 2006, , p.19 (d'o griego κάρα (kára) "capeza") Francho Nagore Laín: Vocabulario de la Crónica de San Juan de la Peña (versión aragonesa, s. XIV), Universidat de Zaragoza, 2021, , p.111 ye a parti frontal d'o tozuelo, en os humans a parti anteroinferior, dende as cellas dica la variella, s'incluyen cellas, uellos, naso, caixo, boca, labios, dients, pelo y mentón.
Os teixitos tovos d'a cara expresan as emocions de l'individuo, por l'acción d'os musclos d'a mímica (comunicación no verbal). Asinas, l'apariencia facial ye un elemento esencial d'a identidat de cada ser humán y lo que en facilita mas a identificación, por ixo ye l'elemento central d'a fotografía d'os documentos oficials u d'a caricatura.
Sobre a dura superficie d'os uesos s'implantan mas de trenta parellas de musclos, de diversas formas y funcions, recios y cerenyos, como o musclo masetero, uns atros son finos y chicoz como o que puya a comisura d'os labios y o que dilata l'ala d'o naso, entre d'atros.
D'os cinco organos d'os sentitos, cuatre son en o tozuelo, y mas especificament en a cara: a vista, a oída, l'olfacto y o gusto. Encara que o cinqueno sentito sobrant, o tacto, tamién ye amplament representato, con una zona d'altisma sensibilidat en os labios.
A cara se puet decorar con o maquillache, metendo choyas (mas que mas en os labios y en o naso) u tapar con una mascatuta ta no estar reconoixito, disfrazar-se u adoptar un rol determinato, como en o caso d'o teatro griego.
Ditos y mazadas «mas vale cara colorada que perder a cosa dada» Pedro Arnal Cavero: Refranes, Dichos, Mazadas... En El Somontano Y Montaña Oscense, Prames, 2013, ISBN 978-8483213957, p.88
Referencias
Vinclos externos
Categoría:Tozuelo