Pietro Nardini, naixito de Livorno (Gran Ducau de Toscana, hue provincia de Livorno, Toscana, Italia) o 12 d'abril de 1722 y muerto en Florencia (Gran Ducau de Toscana, hue Ciudat metropolitana de Florencia, Toscana, Italia) o 7 de mayo de 1793, estió un compositor y musico (vriolinista) italiano. Estió alumno de Giuseppe Tartini, y mayestro, entre d'atros, de Bartolomeo Campagnoli.
Nardini, compositor Nardini ha estau considerau lo compositor que realizó as transformacions mas importants en a tradición Barroca, d'a cual o mesmo derivaba a traviés d'o suyo mayestro Tartini. En efecto ye prebable que los suyos Cuartetos influyisen en o choven Mozart por a suya estructura moderna, en a cual quedaba totalmenty aboliu o baxo contino en favor d'una parte d'o violoncelo mas libre, tanto con os dos vigulins como con la viola. Tamién se deben a él os ciento diez Conciertos (que s'alzan manuscritos en Berlín) y que representan, de conchunta con L'arte d'o vigulín (1733), de Pietro Locatelli, los antecedens d'os Conciertos de Paganini. Finalmén, dende lo punto de vista didactico, muitos d'os suyos alumnos estioron insignes violinistas, entre els Cambini, Moriani, Giuliani, Sozzi y l'anglés Linley, que murió a los vinte-dos anyos, lo 7 d'agosto de 1778 y estió amigo de Mozart.{I}Planeta-DeAgostini, volumen nº. I. pàgs. 105/06 ()
Nardini, l'interprete A los doce años, Nardini se convirtió en alumno de Tartini. La predilección que sentiba o mayestro por lo choven queda contrimostrada por una carta inviada a l'insigne teorico y historiador Pai Martini (1706-1784): <<Poso que no aiga veniu por aquí, ya que se l'habria feito conoixer y escuitar. Ye un portento, y doi gracias a Dios por aber-lo puesto escuitar antes de morir>>. Nardini tornó Livorno en 1740 y vivió en ista ciudat entre un cierto periodo de tiempo, trestallo y entregau a lo suyo perfeccionamiento. Dimpués inició una chira internacional de violinista, igual que muitos d'os suyos companyers italianos: en 1760 s'endrezó a Viena y a Dresde, dende octubre de 1762 a marzo de 1765 ocupó a plaza de primer vigulín d'a corte ducal de Stuttgart, an habia estau reclamau por lo director italiano, lo celebre compositor d'opera Jommelli; en a corte d'o duque de Württemberg tamién estioron acullius atros dos alumnos de Tartini, Bini y Ferrari, a los cuals posteriorment s'uniria Lolli. Yeran muitos y mui buenos dica lo punto que lo poeta y musico aleman Schubart (1739-1791), que en o suyo tiempo estió director musical y poeta d'a corte de Stuttgart, comentó: <<Una orquesta de virtuosos ye un mundo de reis sin reino>>.{II}Planeta-DeAgostini, volumen nº. I. pàgs. 105/06 ()
En 1763, Leopoldo Mozart (pai de Wolfgang Amadeus y autor d'un celebre tratau sobre vigulín) escuitó a Nardini y espresó a suya admiración en istos termins: <<He escuitau a un tal Nardini, que por a suya belleza, a regularidat d'o son y a calidat d'a melodía no tiene parangón>>. Burney, o musicógrafo anglés que viacheó por a Europa musical setecentista, escribió en 1770: <<Lo son de Nardini ye regular i dulce, no guaire fuerte, pero sí claro y lempedo: tiene una gran capacidat d'esprisión en los movimientos lentos [...]. Dende o punto de vista d'a execución ye mas satisfactorio que sorprendén; en resumen, me pareixe lo violinista mas completo de tota Italia [...]. Tiene un estilo delicau, equilibrau y mu refinau>>. Cuasi toz aquels que tenioron ocasión d'escuitar-le se sintioron atraitos por a suya dulzor. A iste proposito Schubart (autor tamién d'un libreto titulado Ideas pa una estetica d'a musica) ha deixa una cronica de tono prerromántico: <<Nardini estió [...] un violinista de l'amor, educau en brazos d'as Gracias. A delicadeza d'a suya interpretación ye indescriptible: con un mazada fació plorase a ombres y mullers [...] y, mientres tocaba, tamién rodaban glarimas por os suyos tuixos que cayeban sobre o vigulín. Sabeba tresladar a machia d'os sons a l'ansia intima de l'alma. Manimenos, a melancolia d'o suyo estilo feba que no estase d'o gusto de toz, ya que yera capaz de transformar a danza mas desenfrenada en un ambién de fosal>>.{III}Planeta-DeAgostini, volumen nº. I. pàgs. 105/06 ()
En 1770, dimpués d'a muerte de Tartini, Nardini aceptó o puesto de mayestro de capiella en la cort ducal de Florencia, an remanió largo tiempo, a partir de 1791 ya no tornó a presentar-se como violinista. La suya producción comprende, amás d'os Cuartetos a los cuales ya emos feito referencia, tamién Sonatas pa vigulín y conciertos, en los cuals reproduz o estilo de Tartini. Los Conciertos, cual manuscritos se conservan en Berlín y en Viena, no presentan particulars dificultat de virtuosismo y corresponden a la literatura italiana de finals d'o sieglo XVIII, considerada preclásica. En las Sonatas, las suyas millors composicions, se conserva l'arquitectura en tres movimientos (lento-rapido-rapido) tipica de Tartini, con o segundo movimiento fundau en dos temas y o tercero en forma de danza u de rondó.{IV}Planeta-DeAgostini, volumen nº. I. pàgs. 105/06 ()
Prencipals obras Musica de cambra: 6 sonate a duetti a due violini, os. n. op; 6 sonate a violino e basso, op. 2; 6 soli a violino e basso, op. 5; 7 sonate col <<Adagios brodés>>, s. n. op.; Minuetti italiani a due violini e basso, s. n. op.; 110 caprici a violino solo; Sonata enigmatica per violino solo, s. n. op.; 8 Trío sonatas; 6 Quartetti per a due violini, viola e violoncello, s. n. op. Musica concertante: 6 concerti a 5 stromenti con violino principale a solo, op. 1; 2 Uberturas con cuatre vigulins concertantes, s. n. op.{V}Planeta-DeAgostini, volumen nº. I. pàgs. 105/06 ()
Vinclos externos
Referencias
Categoría:Compositors d'Italia Categoría:Compositors de musica clasica Categoría:Mayestros de capiella d'Italia Categoría:Muertos en Florencia Categoría:Musicos de musica clasica Categoría:Naixius de Livorno Categoría:Vriolinistas d'Italia Categoría:1722 (naixencias) Categoría:1793 (muertes)