thumb|350px|<center>Extensión aproximada d'Scitia y d'as luengas iranianas d'a branca escita (narancha) en o sieglo I.

Scitia (pronunciau /(e)s.'ci.tja/ u /'si.tja/, en griego: Σκυθία) yera, en l'Antigüidat Clasica, a rechión euroasiatica habitada por os pueblos escitas dende o sieglo VIII aC dica o sieglo II dC.

A suya extensión cambió con o tiempo, pero por un regular comprendeba as planadas d'a Estepa pontica dende o Danubio dica as costas septentrionals d'a Mar Negra, como se vei en o mapa.

As rechions conoixidas como Scitia en os autors clasicos incluyen: A Estepa pontica: Cazaquistán, sud de Rusia y Ucraína (habitadas por escitas dende o sieglo VIII aC por o menos) A rechión a lo norte d'o Caucas, incluyida Azerbaichán. A posterior Sarmacia, Ucraína, Belarrusia y Polonia dica a mar Baltica (conoixida como Ociano Sarmatico). A zona d'o sud d'Ucraina y o baixo Danubio, tamién dita Scitia Menor.

Mencions en fuents aragonesas A grafía medieval teneba tendencia a no representar a e debant de s como en "ciencia" y esto desorientaba a los escribans, menos familiarizaus con o toponimo, de traza que "Scitia" podeba trobar-se escrito de muitas trazas en un mesmo libro (Siria, Stica, Scite, Scita, Dite, etc...). Libros a on bi n'ha referencias son o "Libro d'as Marabillas d'o Mundo" y o "Libro d'el Trasoro". Manimenos estas formas tamién podrían fer referencia a Licia, una rechión d'Asia la Chica:

En a "Cronica de los Conquiridors" si que podemos veyer bien escrito Scithia u Scitia en a part d'a obra on parlan d'Atila y os alanos:

*