thumb|250px|Cul de muller (alto) y d'hombre (baixo) O cul Brian Mott El habla de Gistaín, Instituto de Estudios Altoaragoneses, 1989, , p.210Con a variant culo (d'o latín < culus) ye constituyiu principalment por os tres musclos glutios (glutio mayor, glutio meyo y glutio menor), os cuals sirven como elevación y el sostenimiento d'a pelvis, a extensión, l'abducción y a rotación d'o fémur y l'abducción y a rotación d'a cuixa.

En o ser humano, ye a parti inferoposterior d'o tronco sobre a que descansa o cuerpo cuan ye posau. Ye formau por a piel, o teixiu adiposo subcutanio, l'aponeurosi glutia y os musclos: glutio mayor (en os humans, s'ha iu desembolicando mas por l'adopción d'o bipedismo), glutio meyo y glutio menor. En os animals, zona carnosa que rodía l'ano.

A esteatopichia u acumulación de graixa en o cul, se considera una caracteristica adaptativa primitiva muit estendillada en a prehistoria y encara ye un rasgo present en bellas poblacions humanas.

Denominacions populars I hai una gran variedat de parolas emplegadas popularment pa referir-se a lo cul (u en cualques casos a l'ano) en aragonés. Estes son cualques eixemplos: boforón, bufes, bufete, bufatera, bufera, foforón, forón, focillón, tafanario/ Juan Moneva y Puyol: Vocabulario de Aragón. Edición y estudio de José Luis Aliaga, Xordica Editorial, , 2004, p.428.

Ditos y mazadas «El que no tiene qué fer con o culo caza moscas» «O culo no tiene narices» «Por a boca, ni gota; por o culo, un cubo» «No t'acofles en o duro si quiers tener bien o culo» Pedro Arnal Cavero: Refranes, Dichos, Mazadas... En El Somontano Y Montaña Oscense, Prames, 2013, ISBN 978-8483213957, p.263

Notas

Referencias

Categoría:Anatomía