L'archiduque Carlos d'Austria (Viena, Sacro Imperio Romano Chermanico 1 d'octubre de 1685 - id. 20 d'octubre de 1740) estió pretendient a lo trono d'a Monarquia Hispanica mientres a Guerra de Succesión Espanyola, conseguindo lo refirme d'Aragón y de Valencia (1706-1707 / 1714), de Mallorca (1706-1715), de Cerdenya (1706-1720) y de Catalunya (1706-1714), a on que gobernó con o nombre de Carlos III d'Aragón, y de Sicilia (1706-1714 / 1720-1738) y de Nápols (1706-1738), a on estió Carlos IV. Mientres a guerra se yera desembolicando recayó en él a corona imperial, estando nombrau Carlos VI d'o Sacro Imperio Romano Chermanico (1711-1740).
Orígens familiars Naixió l'1 d'octubre de 1685 d'a cort imperial de Viena y estió lo segundo fillo de l'emperador Leopoldo I d'o Sacro Imperio Romano Chermanico y a suya tercera esposa Alionor d'o Palatinato-Neuburg. Yera nieto por linia paterna d'o tamién emperador Ferrando III d'o Sacro Imperio Romano Chermanico y d'a infanta María Ana d'Espanya, y por linia materna d'o elector Felipe Guillén I y d'a landgravina Isabel-Amalia de Hessen-Darmstadt
Núpcias y descendients Se casó l'1 d'agosto de 1708 en a seu de Barcelona con Isabel-Cristina de Brunswick-Wolfenbüttel (1691-1750). D'ista unión naixioron: o prencipe Leopoldo d'Habsburgo (1716), María-Tresa I d'Austria (1717-1780), emperatriz d'o Sacro Imperio Romano Chermanico, a princesa María-Ana d'Habsburgo (1718-1744), casata en 1744 con Carlos de Lorena, a princesa María-Amalia d'Habsburgo (1724-1730).
Guerra de Succesión Espanyola
En morir o rei Carlos II d'Aragón sin succesión en 1700, l'archiduque Carlos yera suposadament o candidato a la corona hispana en virtut d'un antigo pacto entre o rei Carlos II, o zaguer Habsburgo, que estipulaba la suya succesión en un atro miembro d'a dinastía Habsburgo. Pero Carlos III testó a favor de Felipe d'Anchú, nieto d'o rei Loís XIV de Francia y biznieto de Felipe IV de Castiella, como succesor, por o que s'inició un conflicto entre toz dos pretendients, conoixiu con o nombre de Guerra de Succesión Espanyola. thumb|210px|left|Batalla de Zaragoza. En 1705, l'archiduque Carlos embarcó con un exercito aliau en Lisbona en dirección a la Mediterrania. S'aturó en Alteya, y o 17 d'agosto os aliaus proclamoron rei a l'archiduque Carlos en a ciudat de Denia, con o refirme d'a población civil Regidoría de Cultura de Dénia: L'Arxiduc Carles i Dénia: col·lecció documental: edició conmemorativa de la Guerra de Successió a Dénia (1705-1708): Joan Baptista Basset proclama a Dénia l'arxiduc Carles rei de València : III Centenari (1705-2005). y la revuelta valenciana d'os maulets s'estendilló liderada por Joan Baptista Basset. Mientres soldaus armaus zarraban o paso a los borbonicos en a plana de Vic, a flota de l'archiduque plegó enta Barcelona lo 22 d'agosto de 1705. Barcelona, rodiada d'as tropas aliadas, rebló lo 9 d'octubre y lo virrei de Catalunya Francisco Antonio Fernández de Velasco y Tovar sinyó la capitulación. O 22 d'octubre dentró en Barcelona l'archiduque Carlos, qui lo 7 de noviembre de 1705 churó las constitucions catalanas, estando proclamau rei y adoptando lo nombre de Carlos III d'Habsburgo.
En 1706, l'archiduque Carlos fue proclamau rei en Zaragoza. A reacción belica de Felipe d'Anchú a anyo siguient levó a lo prencipal exercito pro-Habsburgo enta la peninsula, lo duque d'Anchú ganó l'iniciativa y James Fitz-James Stuart se dirichió enta l'Ebro Enrique Giménez López: Los corregidores de Alicante. Perfil sociológico y político de una élite militar. mientres que François Bidal d'Asfeld recibió l'encargo de prener as villas d'o sud d'o Reino de Valencia William Young: International Politics and Warfare in the Age of Louis XIV and Peter the Great, p.405. tenendo como consecuencia la conquiesta d'os reinos de Valencia y d'Aragón, dimpués d'a batalla d'Almansa o 25 d'abril de 1707.
En a peninsula, a guerra se desembolicó entre ataques y contraataques d'os dos bandos. Carlos III ocupó Madrit, Carlos E. Corona Barratech y José A. Armillas Vicente: La España de las reformas: hasta el final del reinado de Carlos IV, vol.2, p.254. pero Felipe V la recuperó. Tanimientres, Anglaterra, que no perdeba de vista las suyas ambicions d'instalar-se permament en a Mediterrania,. ocupó Menorca en nombre de Carlos III lo 29 de setiembre de 1708.
Estando a guerra en curso y en un punto critico, cuan Carlos perdeba en a península y os suyos aliaus ganaban en l'exterior, su chermano, l'emperador Chusé I, morió de pronto, por o que la succesión a lo trono recayó en l'archiduque, feito que prevocó un cambio de refirmes d'as potencias europeas.
Emperador d'o Sacro Imperio Romano Chermanico 120px|thumb|left|Carlos IV como emperador. 150px|thumb|right|Unico escudo conservau en os antigos territorios d'a Corona d'Aragón de l'archiduque como sobirán d'a Monarquía Hispanica (Museu d'o santuario de Lluc, Mallorca). En 1711 fue coronau emperador d'o Sacro Imperio Romano Chermanico, y no estió dica 1725 cuan renunció por ixe motivo a la corona hispana, en o Tractau de Viena, por él y por os suyos descendients, encara que mantenindo dica a suya muerte os títols que heba preso en prencipiar o conflicto succesorio.
En puyar a lo trono habió de fer frent a los ataques d'os otomans entre 1716-1718, conquerindo parti d'as tierras otomanas en Vlaquia y Serbia, as cuals, manimenos, perdió entre 1737 y 1739. Introdució en l'Imperio lo protocolo espanyol (Spanische Hofreitschule). Mientres o suyo reinau se construyioron a Biblioteca Nacional y as obras mas importants d'o barroco en Viena. Tamien teneba aficions musicals: fació composicions y en ocasions dirichiba l'orquesta d'a cort.
En 1713, debant d'a manca de fillos masclos, promulgó la Pragmatica Sanción, que establiba a indivisibilidat d'o reino asinas como permitiba l'acceso d'as mullers a lo trono.
Carlos VI d'Austria morío lo 20 d'octubre de 1740 en Viena. Se mantiene a teoría de que morió a causa d'una intoxicación alimentaria por setas, probablement por Amanita phalloides. Wasson RG: "The death of Claudius, or mushrooms for murderers", en Botanical Museum Leaflets, Universidat Harvard, 1972. 23(3):101–128.
Títols, cargos y succesors L'archiduque Carlos fue nombrau primero como rei Carlos III de Castiella, Leyón, Aragón y las dos Sicilias, entre atros, Das Leben und der Briefwechsel des Landgrafen Georg von Hessen-Darmstadt, p.572. Johann Christian Lünig: Das teutsche Reichsarchiv aus den berühmtesten Scribenten, vol.3; p.578, Doc. CIX. y a partir de 1711 como Carlos VI electus Romanorum Imperator semper Augustus. Sándor Károlyi (Gróf): Önéletírása és naplójegyzetei, p.441-442. Abat Corneille Stroobant: Histoire de la commune de Virginal, p.554. Tamién estió titular d'o ducau de Parma (1735-1740) como Carlos II de Parma.
Vinclos externos
Árbol chenealochico
Referencias
Categoría:Reis d'Aragón Categoría:Reis de Nápols Categoría:Reis de Sicilia Categoría:Emperadors d'o Sacro Imperio Romano Chermanico Categoría:Naixius de Viena Categoría:1685 (naixencias) Categoría:1740 (muertes) Categoría:Casa d'Habsburgo