O cimbrioDenominación en aragonés como apareixe en Grant Cronica d'Espanya u quimbroDenominación en aragonés como apareixe en Historias contra los Paganos (en bavaro Zimbrisch) ye o nombre con que se conoixe a una serie de variedaz dialectals locals de l'idioma bavaro charradas en o nord-este d'Italia. Encara que se gosa clasificar como dialecto austro-bavaro bi ha fuents que sinyalan un posible orichen d'ista luenga en o ya extinto idioma longobardo que se charraba por ista zona y que bel autor clasifica adintro d'as luengas altochermanicas superiors.

As suyas diferencias tanto en gramatica, como en vocabulario y pronunciación lo fan cuasi de tot inintelichible ta os fablants d'alemán estándard u bavaro. A influencia d'as variedaz vecinas d'o italiano en o cimbrio ha estau prou gran.

Historia O primer rechistro d'as migracions de bavaros enta Verona data d'arredol de l'anyo 1050 (Bayerische Staatsbibliothek Cod. lat. 4547). Os movimientos migratorios continoron mientres os siglos XI y XII.

A teoría de l'orichen longobardo d'os cimbrios fue proposada en 1948 por Bruno Schweizer y atra vegada en 1974 por Alfonso Bellotto. Bruno Schweizer: Die Herkunft der Zimbern. In: Die Nachbarn. Jahrbuch für vergleichende Volkskunde 1, 1948, ISSN 0547-096X, S. 111–129.; Alfonso Bellotto: Il cimbro e la tradizione longobarda nel vicentino I. In: Vita di Giazza e di Roana 17-18, (1974) S. 7–19; Il cimbro e la tradizione longobarda nel vicentino II. In: Vita di Giazza e di Roana 19-20, (1974) S. 49–59. O debate tornó a revivir-lo en 2004 o lingüista cimbrio Ermenegildo Bidese. Ermenegildo Bidese Die Zimbern und ihre Sprache: Geographische, historische und sprachwissenschaftlich relevante Aspekte. In: Thomas Stolz (ed.): Kolloquium über Alte Sprachen und Sprachstufen. Beiträge zum Bremer Kolloquium über „Alte Sprachen und Sprachstufen“. (= Diversitas Linguarum, Volume 8). Verlag Brockmeyer, Bochum 2004, , S. 3–42.Webseite von Ermenegildo Bidese A mayoría de lingüistas manimenos contina esfendendo a hipotesi d'as migracions medievals (sieglos XI y XII). James R. Dow: Bruno Schweizer's commitment to the Langobardian thesis. In: Thomas Stolz (Hrsg): Kolloquium über Alte Sprachen und Sprachstufen. Beiträge zum Bremer Kolloquium über „Alte Sprachen und Sprachstufen“. (= Diversitas Linguarum, Volume 8). Verlag Brockmeyer, Bochum 2004, , S. 43–54.

A presencia de comunidaz chermanofonas en Italia fue descubierta por os humanistas italianos en o sieglo XIV, qui los asocioron con os cimbrios, pueblo que plegó a la rechión en o sieglo II aC, estando por ixas envueltas cuan s'adoptó l'actual endonimo (Zimbar).

Dialectos Bi ha tres dialectos prencipals d'o cimbrio en: as Siet Comunas (Siben Komoin), actualment nomás en a localidat de Roana (Robàan). en Luserna (Lusern), en o Trentino. en as Trece Comunas (Dreizehn Komoin), actualment nomás en a localidat de Giazza (Ljetzan) bella localidat d'os Alpes carnicos como Sappada, Sauris y Timau.

En l'actualidat o cimbrio ye en grieu periglo d'extinción debiu d'una man a o estándard italiano que ye a luenga que se fa servir por un regular en a vida publica, y d'atra a la luenga rechional, l'idioma veneciano. S'estima que bi ha arredol de 2.220 parlants de cimbrio.

En o Trentino, d'alcuerdo con o censo de 2001, o primero en que se rechistró a luenga materna d'os censaus, o cimbrio yera charrau por a mayoría d'a población de Luserna (267 personas, o 89.9%). En atros municipios d'o Trentino dica 615 personas declaroron charrar o cimbrio, un total de 882 personas en Trentino. Tav. I.5 - Appartenenza alla popolazione di lingua ladina, mochena e cimbra, per comune di area di residenza (Censimento 2001). Annuario Statistico 2006. Provincia Autonoma de Trento, 2007

Referencias

Cimbrio Cimbrio