O noruego (norsk) ye una luenga chermanica parlata en Noruega, país a on en ye a luenga oficial.

O noruego ye emparentau cheneticament con o sueco y o danés por derivar tamién d'o norrén antigo. Chunto con istas dos luengas forma o grupo escandinavo d'as luengas chermanicas (u grupo d'as luengas nordicas), estando intelichibles entre éls ixos tres idiomas. Tamién en fan parte d'ixe grupo o islandés y o feroés.

Iste idioma tien dos trazas d'escritura, estando as dos oficials: o bokmål (u "luenga d'o libro u literaria") y o nynorsk (u "nuevo noruego").

O bokmål ye producto d'a cheneralización d'a luenga danesa como luenga de cultura en Noruega dende Oslo y a suya comarca en tiempos d'a unión con Dinamarca. En muitas zonas noruegos deixoron de charrar o noruego autoctono, pasando a parlar un danés con substrato noruego, a a vegada que o noruego d'ixas zonas s'erosionaba lingüisticament, seguindo o mesmo modelo de substitución lingüistica que se da en l'aragonés substituito por o castellano u en o frisón substituito por o neerlandés.

O noruego autoctono tradicional ye conoixiu como landsmål ("luenga d'a tierra") y representa a evolución local d'o norrén antigo occidental que parlaban os noruegos en tiempos d'os vikingos. A estandardización d'o noruego orichinal se basa en una sintesi d'os dialectos y parlas d'a costa occidental, a on la influencia lingüistica danesa estió chicota. Una denominación que recibe esta forma standardizada ye a de nynorsk u "nuevo noruego". Ye retaculando debant d'o danés-noruego u bokmål. Felipe Fernández-Armesto: Los hijos de Zeus. Pueblos, etnias y culturas de Europa. 1996 Grijalbo.

Referencias

*