Un tión (u tiona si ye muller) ye en l'Alto Aragón o fillo d'a casa, ye decir o tío, que no ye l'hereu y que permaneixe treballando a o servicio d'ista sin casar-se y sin construyir un patrimonio deseparau ni recibir-ne diners. Colección de voces de uso en Aragón, Luis V. López Puyoles y José Valenzuela La Rosa
Fegura d'o tión Por un regular os tions han estau una fegura important en a sociedat altoaragonesa Casa Turismo Rural Barangua. En estar o patrimonio d'una casa indivisible yera l'hereu qui se convertiba en duenyo, habendo a resta de chirmans y chirmanas de casar-se y marchar u quedar-se y treballar pa la casa. Asinas tradicionalment os tions y tionas han estau una buena tornapunta pa o mantenimiento d'a casa, ya que no heredaban garra cosa y nomás que i yeran a pan sobrau.
En muitos lugars ye una fegura familiar prou quiesta. O sufixo -ón ye un diminutivo carinyoso y o tión mesmo ocupaba o lugar de preferencia chunto a l'hereu a la hora de posar-se en a cadiera. A vegadas manimenos tions y tionas son motivo de mofla y en bel inte u lugar son vistos mesmo de forma peyorativa.
Referencias
Vinclos externos O tión (Recosiros de ra quiesta Balle Tena). Felis Gil del Cacho, edición de Miguel Martínez Tomey. Colección "O Pan de Casa Nuestra", 4, Gubierno d'Aragón, 1987. .
Categoría:Familia