Os diferents dialectos d'o castellano han cambiau con o tiempo y con a expansión d'o castellano. Bi ha dialectos en Espanya, America y Africa. Cal destacar tamién que en a población hispanoamericana prencipalment d'Estaus Unius y o Mexico amán d'Estaus Unius se dan mesclas linguisticas sin garra normalización conoixidas como spanglish y pocho respectivament.

Dialectos orichinals En primeras, antes d'a conquista de Toledo i heba cuatre dialectos:

Castellano de La Montanya (l'actual Cantabria). Burgalés Castellano de La Rioja medieval Castellano d'a Extremadura Soriana (plegaba mesmo ta Sepulvega).

O primero limitaba con l'astur-leyonés y teneba influencias astur-leyonesas. O tercero teneba substrato navarro-aragonés y adstrato basco. Yera representato por a obra de Gonzalo de Berceo. O cuatreno teneba influencia navarro-aragonesa y yera representato por o Poema de Mio Cid.

Baixa Edat meya Cuan Castiella s'estendeba por o centro y o sud d'a peninsula existiban 3 arias lingüisticas:

Aria septentrional: Sub-Meseta Norte Aria central: Sub-Meseta Sud, bien representato con a parla de Toledo, con repuis de mozarabe que desapareixeban poquet a poquet. Aria meridional.

Edat moderna y contemporania Cuan se fació un estato centralizato en Madrit, l'aria septentional influyó en a central, a parla de Toledo perdió muitos caracters tipicos, y quedó disuelta, quedando huei por o que fa a o castellano peninsular dos arias linguisticas:

Aria septentrional: Castellano d'a Meseta norte. Castellano de l'Alto Ebro. Castellano d'Aragón. Churro. Aria meridional: Castellano d'a Meseta sud. Extremenyo. Andaluz. Murciano.

O castellano de l'Alto Ebro, o castellano d'Aragón y o churro tienen substrato navarro-aragonés y o murciano tiene muita influencia catalana y aragonesa.

Bibliografía LAPESA, Rafael: Historia de la lengua espanyola, p. 162. Madrid, Escelicer, 1968

*