Hipocrates (griego antigo: , Hipokrates; naixiu alto u baixo en 460 aC y muerto alto u baixo en 370 aC) estió un medico griego d'o sieglo de Pericles (Grecia clasica). Ye considerau una de las figuras mas destacadas d'a historia d'a Medicina y ye conoixiu como «lo pai d'a Medicina» en reconoixemiento d'as suyas contribucions duraderas a ista disciplina como fundador d'a escuela que porta lo suyo nombre. Esta escuela intelectual revolucionó la Medicina de l'antiga Grecia, separando-la d'os atros campos con os cuals se la heba asociau tradicionalment (teurchia y Filosofía) y convertindo-la en una veritable profesión.

Con tot y con ixo, como que a sobén le se atribuyiban los exitos d'os autors d'o corpus hipocratico y d'atros practicants d'a medicina hipocratica, no se sabe muita cosa sobre lo pensamiento, los textos y las accions d'o mesmo Hipocrates. Manimenos esta indefinición, ye representau a sobén como lo epitome d'o medico antigo. En concreto, le se atribuye un gran progreso en o estudio sistematico d'a medicina clinica, reunindo la conoixencia medica d'escuelas anteriors y prescribindo la practica d'os medicos per medio d'o churamento hipocratico y atras obras.

Biografía miniaturadeimagen|Asclepeion en Cos Los historiadors acceptan que Hipocrates naixió alto u baixo l'anyo 460 aC en la isla griega de Cos, y que acayeixió un celebre medico y profesor de medicina. Con tot y con ixo, atros datos biograficos sobre él probablement son incorrectos (veyez la sección de Lechendas). Sorano d'Efeso, un chinecologo griego d'o sieglo II, mas de cinco sieglos dimpués d'a suya muerte, estió lo primer biografo d'Hipocrates y ye la fuent de gran parte d'os datos sobre la suya persona, como per eixemplo la calendata d'o suyo naiximiento.Során cita bel Istomaco (Istomachus, Ἰστόμαχος) como autor d'una obra titulada Ἱπποκράτους αἵρεσις (en aragonés La escuela d'Hipocrates) en la que diz que o famoso medico naixió l'anyo de l'olimpiada 80 (Soranus, Vit. Hippocr.). Tamién se puede trobar información en os escritos d'Aristótil (sieglo IV aC), en a Suda (ca. sieglo X) y en as obras de Chuan Tzetzes (sieglo XII).

Sorano escribió que lo pai d'Hipocrates yera Heraclides Escolapio, tamién medico; la suya mai yera Praxitela, filla de Tizane. Los dos fillos d'Hipocrates, Tesalo y Dracón, y lo suyo choven, Polibio, yeran alumnos suyos. Seguntes Galén, un medico posterior, Polibio estió l'autentico sucesor d'Hipocrates, mientres que Tesalo y Dracón tenioron cadagún un fillo denominau tamién Hipocrates.

Seguntes Sorano, Hipocrates aprendió medicina d'o suyo pai y d'o suyo paye, y estudió atras materias con Democrito d'Abdera y Gorgias. Hipocrates estudió probablement en o asclepeion de Cos, y recibió licions d'o medico trace Herodico de Selimbria. La unica mención coetania d'Hipocrates ye en o dialogo de Platón Protagoras, cuan lo filosofo lo describe como «Hipocrates de Cos, lo Asclepiade». Hipocrates amostró y practicó la medicina mientres vivió, viachando como minimo dica Tesalia, Tracia y lo mar de Marmara. Probablement murió en Larisa a la edat de 83 u 90 anyos, tot y que seguntes bellas fuents superó de largo los 100 anyos. I hai diferents relats sobre la suya muerte.

Teoría hipocratica

Hipocrates ye considerau lo primer medico que refusó las supersticions, lechendas y creyencias que sinyalaban las fuerzas sobrenaturals u divinas como causa d'as malotías. Los deixebles de Pitagoras lo consideroron como l'hombre que unió la filosofía y la medicina. Separó la disciplina d'a medicina d'a relichión, creyendo y argumentando que la malotía no yera una entima inflichida por los dioses, sino la consecuencia de factors ambientals, de la dieta y d'os costumbres de vida. De feito, no i hai ni una sola mención d'una malotía mistica en tot lo Corpus Hipocratico. Con tot y con ixo, Hipocrates sí que treballó con muitas conviccions basadas en o que hue lo día se sabe que yera una anatomía y una fisiolochía incorrectas, como per eixemplo lo humorismo.

Las escuelas de medicina de l'antiga Grecia estaban divididas respecto a cómo s'heban de tractar las malotías. D'una banda, la escuela cnidia se concentraba en o diagnostico. La medicina d'a epoca de Hipocrates cuasi no sabeba res sobre l'anatomía y la fisiolochía humanas, a causa d'o tabú griego que prohibiba la disección d'humans. Per tanto, la escuela cnidia no aconseguiba determinar cuán una malotía provocaba muitos conchuntos de sintomas diferents. Antiparte, la escuela hipocratica u coesa tenió mas exito aplicando diagnosticos chenerals y tractamientos pasivos. Se concentraba en a cura d'o pacient y lo pronostico, no en lo diagnostico. Yera capable de tractar malotías de manera eficaz y permitió un gran desarrollo en a practica clinica.

La medicina hipocratica y la suya filosofía s'aleixan pro d'a medicina actual, en qué lo medico busca un diagnostico especifico y un tractamiento especializau, tal como lo promoveba la escuela cnidia. Este cambio en o pensamiento medico dende lo tiempo d'Hipocrates ha provocau duras criticas a lo largo d'os zaguers dos milenios, estando la pasividat d'o tractamiento hipocratico l'obchecto d'as denuncias mas criticas; per eixemplo, lo medico francés M. S. Houdart se refirió a lo tractamiento hipocratico como «una meditación sobre la muerte».

Humorismo y crisi La escuela hipocratica sosteneba que la malotía yera lo resultau d'un desequilibrio en o cuerpo d'os cuatro humors, uns fluidos que en buena salut se trobaban naturalment en una proporción igual («pepsi»). Cuán los cuatro humors (la sangre, la bilis negra, la bilis amariella y la flegma) se desequilibraban («discrasia», u mala mestura), lo individuo enfermaba y remaniba enfermo dica que se recuperaba lo equilibrio. La terapia hipocratica se concentraba en restaurar este equilibrio: per eixemplo, se creyeba que prener citricos yera beneficioso cuán i heba un exceso de flegma.

Un atro concepto important en a medicina hipocratica ye lo de crisi, un momento en o curso d'a malotía en qué u bien la malotía prencipiaba a triomfar y lo pacient sucumbia a la muerte, u bien pasaba tot lo contrario, y los procesos naturals permitiban la recuperación d'o pacient. Dimpués d'una crisi se podeba producir una recaita, y dimpués una nueva crisi decisiva. Seguntes ista doctrina, las crisis tienden a producir-se en días criticos, que se suposaba que yeran un tiempo fixo dimpués de contrayer la malotía. Si la crisi se produciba luent d'un día critico, se podeba asperar una recaita. Galén creyeba que ista ideya encomenzó con Hipocrates, tot y que ye posible que lo precedese. miniaturadeimagen|Dibuixo d'un banco hipocratico, d'una edición bizantina d'o sieglo II d'a obra de Galén. La medicina hipocratica yera humil y pasiva. La enfiladura terapeutica se basaba en o poder curativo d'a natura (vis medicatrix naturae en latín). Seguntes ista doctrina, lo cuerpo contiene dentro d'él lo poder de tornar a equilibrar los cuatro humors y curar-se de suyo (fisis). La terapia hipocratica se concentraba simplament en facilitar iste proceso natural. Pa fer-lo, Hipocrates creyeba que lo reposo y la immovilización yeran de gran importancia. En cheneral, la medicina hipocratica yera muito chentil con o pacient; lo tractamiento yera suave y destacaba la importancia de mantener lo client limpio y estéril. Per eixemplo, nomás s'usaba augua limpia u vin pa las feridas, tot y que un tractamiento seco yera preferible. A vegadas s'usaban liniments balsamicos.

Hipocrates yera contrario a administrar drogas y emprender un tractamiento especializau que podese revelar-se entivocau; per tanto, un diagnostico cheneralizau yera seguiu por una terapia cheneralizada. Con tot y con ixo, en determinadas ocasions utilizaba drogas potents. Este enfocament pasivo yera muito exitoso a la hora de tratar achaques relativament simples, como uesos rotos, que requeriban tracción pa estirar lo sistema esqueletico y aliviar la presión en la zona lesionada. S'usaban lo banco hipocratico y atros aparatos pa istes fins.

Un d'os puntos fuertes d'a medicina hipocratica ye la importancia que daba a lo pronostico. En tiempo d'Hipocrates, la terapia medicinal yera pro immadura, y a sobén lo millor que podeban fer los medicos yera avaluar una malotía y deducir-ne lo curso mas probable basando-se en as informacions replegadas en historias de caso detalladas.

Profesionalismo miniaturadeimagen|Conchunto d'útils cirurchicos de l'antiga Grecia. A la zurda i hai un espirallo y a la dreita un conchunto de bisturins. La medicina hipocratica feba un buen uso d'estas ferramientas. La medicina hipocratica destacaba per lo suyo estricto profesionalismo, per la disciplina y per la practica rigurosa. La obra hipocratica Sobre lo medico recomienda que los medicos siempre estasen bien polius, honestos, tranquilos, comprensivos y serios. Lo medico hipocratico aparaba especial atención a toz los aspectos d'a suya practica: seguiba especificacions detalladas por «la iluminación, lo personal, los trastes, lo posicionamiento d'o pacient y las tecnicas de vendaixe y ferulización» en l'antiga sala d'operacions. Mesmo se manteneba las unglas a una longaria precisa.

La escuela hipocratica daba importancia a las doctrinas clinicas d'observación y documentación. Estas doctrinas dictan que los medicos han d'enrechistrar los suyos escubrimientos y metodos medicinals de manera muito clara y objetiva, per tal que istes rechistros se puedan transmitir y estar utilizaus per atros medicos. Hipocrates anotaba regularment y de manera precisa muitos sintomas, incluyindo-ie la complexión, lo pulso, la calientura, lo dolor, los movimientos y la excreción. Se diz que mesuraba lo pulso d'os pacients cuán preparaba una historia de caso per saber si lo pacient mentiba. Hipocrates extendió las observacions clinicas a la historia familiar y l'ambient. Garrison apuntó que la medicina debe a Hipocrates l'arte d'a inspección y la observación clinicas. Per iste motivo, talment resulta mas correcto denominar-lo «lo Pai d'a Medicina Clinica».

Dietetica miniaturadeimagen|Los cuatro elementos clasicos Hipocrates ubrió lo camín a la dietetica, promovendo lo consumo de legumbres y fruitas.

En ixe tiempo, la dietetica se basaba en cuatro ideyas simples:

la dichestión ye una cocción d'os aliments ye preferible comer aliments cocius pa facilitar-ne la dichestión lo cuerpo está componiu d'elementos humors que determinan lo temperamento ye recomendable comer aliments equilibraus, ye decir, aliments que correspondan a lo temperament d'o individu