Iste articlo ye sobre o pueblo mozarabe. Ta atros emplegos se veiga mozarabe (desambigación).
Os mozarabes (de l'arabe musta`rab مستعرب, "arabizato") yeran os cristianos que viviban en os reinos musulmans d'a Peninsula Iberica mientres a Edat Meya. Os suyos descendients no se convirtioron a lo Islam, encara que adoptoron elementos d'a luenga y cultura arabes. A lo principio charraban o romance autoctono. A mayor parti d'os mozarabes yeran catolicos romanos y prauticaban o rito mozarabe u hispano-visigotico.
Existiban poblacions importants de mozarabes en as ciudaz musulmanas mas grans d'a peninsula, principalment en Toledo, Cordoba, Saraqusta y Sevilla.
Luenga
Os mozarabes d'os primers sieglos de presencia musulmana charraban o romance local, dito mozarabe u romanico-andalusí, compartito con os muladís (hispanorromans y visigodos convertitos a la relichión musulmana), y os chudieus autoctonos. Con o tiempo estos grupos etnoconfesionals fuoron prenendo l'arabe, primero como luenga de cultura y dimpués como luenga de comunicación cotidiana.
Eixemplo d'o mozarabe d'o sieglo X. Mozarabe: Yâ tú uemme dolge
fente mib
de nohte
in non si non keris
irey-me tib
gari-me a ob
legar-teAragonés: O mío
sinyor Ibrahim,
o tú, hombre dulce!
viene ta yo de nueit.
Si no, si no
quiers,
iré ta tu,
dime a on trobar-te.Castellano: Mi señor Ibrahim,
¡oh tú, hombre dulce!
ven a mí
por la noche.
Si no, si no quisieres,
iré a ti,
dime dónde
encontrarte.Chudeocastellano: Mio sinyor Ibrahim, Ay vos!, hombre dulse! venite a mi de noche. Si non, si non keres, ire a vos, decime onde toparte.Gallego-Portugués: Meu señor Ibrahim,
oh ti/tu, home doce!
ven a min
de noite.
Se non, se non quixeres,
ireime a ti,
dime onde
te encontro.Catalán: Mon senyor Ibrahim,
oh tu, home dolç!
Vine a mi
de nit.
Si no, si no vols,
aniré a tu,
digues-me (dis-me) on
et trobo/e.Latin: O domine mi Ibrahim,
o tu, homo dulcis!
Veni mihi
nocte.
Si non, si non vis,
ibo tibi,
dic mihi ubi
te inveniam.
Referencias
*