miniaturadeimagen|A manzorga (d'arriba a enbaxu): el portaaviones Abraham Lincoln nel Mar Arábigu (6 de febreru de 2026); El lanzamientu d'un misil Tomahawk dende'l USS Delbert D. Black (28 de febreru de 2026); espeses ñubes de fumu prietu elevándose sobre Teḥrán (3 de marzu de 2026); les consecuencies del ataque a l'escuela Minab (28 de febreru de 2026) A mandrecha (d'arriba a embaxu): Un Super Hornet de la Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos despega del USS Abraham Lincoln (27 de febreru de 2026); un escuadrón de caces F-16 de la Fuercia Aérea israelina sobrevuela Deor ez-Zor, dirixéndose a Irán (4 de marzu de 2026); la destrucción del Estadiu Cubiertu Azadi en Teḥrán (5 de marzu de 2026); un edificiu destruyíu en Kermanshah (3 de marzu de 2026)

L'ataque americano-israelín escontra Irán de 2026 entamó'l 28 de febreru con una operación militar conxunta americano-israelina dirixida a oxetivos militares, civiles, cargos políticos y líderes de comandos n'Irán. L'operación israelina foi nomada Ruxíu del Lleón (N'hebréu: שאגת האריה), mientres la operación americana foi denomada Operation Epic Fury («Operación Furia Épica») pol Departamentu de Defensa de los Estaos Xuníos.

En rempuesta al ataque, Irán llanzó la operación Verdá Prometida 4 (en farsi, Va'de-ye Sadeq), que consistió nun oleáu d'operaciones de represalia nel Asia Occidental. El Ministeriu de Defensa británicu ñegó un ataque a Chipre, inicialmente atribuyíu a Irán.

El gobiernu israelín presentó la so operación como un ataque preventivu; Teḥrán calificólu como un actu d'agresión illegal y respondió llanzando misiles y drones escontra instalaciones israelines y estatales de los Estaos Xuníos en dellos estaos árabes del golfu pérsicu.

La operación entamó dos díes dempués d'una serie de conversaciones indirectes infructuoses en Xinebra, ente Estaos Xuníos (dirigíos por Jared Kushner y Steve Witkoff) ya Irán, tocantes al programa nuclear d'estos últimos, mediada por Omán.

Mientres el bombardéu, Ali Khamenei, el líder supremu d'Irán, foi asesináu, xunto con dellos miembros de la so familia y figures militares clave del gobiernu iranín.

Contestu La operación ye parte del deterioru progresivu de les rellaciones ente Irán ya Israel, que se desenvolvieron nel contestu de la guerra indirecta ente Irán ya Israel, intensificándose mientres la guerra ente Israel y Hamás, les crisis direutes de 2024 y finalmente la guerra ente Irán ya Israel de xunu de 2025. El 24 de xunu de 2025 el cese del fueu y los ataques de los Estaos Xuníos a les instalaciones nucleares d'Irán el 22 de xunu, el enfrentamientu pasó a dos niveles paralelos: per una parte, la reconstrucción de les capacidaes estratéxiques d'Irán; per otra, el fallíu intentu de reabrir una canal de negociación tocante a cuestiones nucleares.

Reaiciones internacionales La reaición internacional foi inmediata y centróse principalmente nel riesgu d'un conflictu que s'agravara. L'Altu Comisionáu de les Naciones Xuníes pa los Drechos Humanos, Volker Türk, llamentó la violencia de los dos bandos y pidió la desescalada. Dellos gobiernos europeos y d'Asia Occidental destacaron, con distintos graos d'enfásis, la necesidá d'evitar tanto una mayor militarización del programa nuclear d'Irán como una guerra rexonal a mayor escala.

Referencies

Categoría:Guerres n'Asia