L'Ecomuséu mineru Valle de SamuñoVéase la páxina oficial en: Ecomuseo Minero Valle de Samuño. ye un muséu de la minería y ecomuséu que s'atopa asitiáu nes cuenques mineres asturianes nel conceyu de Llangréu.
El muséu ye un complexu formáu por dos elementos: el tren mineru que percuerre l'antigua trinchera del ferrocarril del Valle de Samuño y qu'entra nuna antigua galería minera, y el Pozu San Luis, final del percorríu, onde se caltienen toles antigües instalaciones musealizadas (casa de máquina, casa d'aséu, enfermería , botiquín, castillete, oficines, etc.). Tou ello asitiáu na redolada natural del valle del ríu Samuño, afluente del Nalón.
Descripción L'ecomuséu foi inauguráu, tres años de retrasos, en xunu de 2013, financiáu con Fondos Mineros del plan 1998-2005 del Institutu pa la Reestructuración de la Minería del Carbón y Desenvolvimientu Alternativu de les Contornes Mineres. Atópase allugáu na parroquia de Ciañu. Cunta con dos mascotes, Samu y Samina, que participen nes xornaes con públicu infantil. Planéase cuntar con una entrada conxunta xunto col Muséu de la Siderurxa d'Asturies, tamién en Llangréu .
El percorríu en tren izquierda|miniaturadeimagen|Centru de recepción de visitantes del ecomuséu miniaturadeimagen|El tren del Ecomuséu averándose al Pozu Samuño La visita al Ecomuséu Mineru entama col viaxe en tren, qu'empecipia de la estación d'El Cadavíu, centru de recepción de visitantes. El tren xube pol valle, onde convive la redolada natural cola buelga que dexó l'actividá minera dempués de más d'un sieglu d'estracción d'hulla. Tola parte alta del valle intégrase dientro del Paisaxe Protexíu de les Cuenques Mineres. Al travién d'una grabación, identifíquense los elementos naturales y la intervención humana: especies d'árboles, escombreres, bocamina de La Trechora, el Pozu Samuño, etc.
Dempués d'un kilómetru y cien metros de percorríu en superficie, el tren dexa la lluz natural y al traviés del Carcavón Emilia , adiéntrase na planta primera del pozu San Luis, a 32 metros de fondura, y que constitúi'l mayor percorríu ferroviariu soterrañu nuna mina real n'España.
Equí el visitante conoz el sistema que sostenía les galeríes fonderes, el mou utilizáu p'arrincar y tresportar el carbón, los riesgos y condiciones de trabayu, aspeutos téunicos mineros relativos a evacuación de les agües, ventilación y la mesa utilización de la llume. A la fin del percorríu los pasaxeros pósense, apreciándose les condiciones de humedá de la galería real. Al traviés d'un ascensor xúbese pola caña del pozu a la superficie del complexu mineru .
El Pozu San Luis El Pozu San Luis foi afondáu ente 1928 y 1930 por Carbones de La Nueva y funcionó hasta 1969, cuando Hunosa dexó d'esplotalo. Dende esi añu, realizó funciones auxiliares pal cercanu pozu de Samuño. El so zarru definitivu tuvo llugar en 2002. Seis plantes son les que se reparten nos 420 metros de fondura .El Pozu San Luis pola so singularidá y grau de caltenimientu, amás de por constituyir ún de los más destacaos exemplos de la industrialización de los valles centrales de les cuenques mineres, foi declaráu bien d'interés cultural en 2013.
Instalaciones visitables izquierda|miniaturadeimagen|Castillete y casa de máquines del Pozu San Luis Espardíos alredor a la plaza del pozu, un conxunto d'edificios permitíen el funcionamientu del pozu, qu'anguaño son espacios visitables del Ecomuséu Mineru. El castillete d'aceru roblonáu asítiase frente la impresionante casa de máquines (d'estilu modernista) que caltien tolos sos elementos decorativos y la maquinaria d'estracción intauta. Amás, formen parte del complexu les oficines, la llampistería , la casa d'aseos, el taller, el botiquín, la fragua y la carpintería. Estos edificios alluguen distintos conteníos espositivos que rellaten dende la hestoria de la esplotación minera en Llangréu y la so evolución, especialmente la minería del Valle de Samuño, hasta les téuniques de minería, la organización de la sociedá, el sistema económicu amestáu a esti sector, y temes relatives a la seguridá y al salvamentu .El serviciu de “pagaduría”, inda güei visible , allugase na parte esti de la primer planta , tratase d'ún ventanu que da al esterior y pola que dacuando s'apurriabe'l salariu a los trabayadores. L'edificiu orixinal de la llampistería siguía la estética de la casa de máquines. Amás de la recreación d'un botiquín, una carpintería y una fragua, l'Ecomuséu Mineru cuenta nel taller con una esposición de locomotores, una siderúrxica de Ensidesa, la famosa Guillermo Sala y dos eléctriques.
I Xornaes del Vapor miniaturadeimagen|Locomotora de vapor pasando'l túnel de La Trechora Mientres los meses de marzu, abril y mayu de 2014, gracies a la collaboración ente los Conceyos de Xixón y Llangréu (Muséu del ferrocarril d'Asturies y Ecomuséu Valle de Samuño), tuvieron llugar les I Xornaes del Vapor tuvieron llugar nel complexu museísticu del Conceyu de Llangréu. La protagonista d'estes xornaes foi la locomotora de vapor SHE D, construyía en 1920 n'Alemaña por Maffei para el ferrocarril de les mines d'Ayer de la Sociedá Hullera Española. Tres más de cuarenta años de serviciu nes trincheres d'esta empresa, la SHE D foi caltenida por Hunosa como monumentu, y en 1999 pasa a pertenecer al Muséu del Ferrocarril d'Asturies, onde foi dafechu rehabilitada y puesta de nuevu en funcionamientu. Esta locomotora sigue, n'esencia, el modelu que desendolcó George Stephenson en Gran Bretaña nos primeros años del , modelu que dexó a la humanidá movese per primer vegada con medios mecánicos, dando orixe a la Revolución Industrial. Cola fuercia qu'apurre'l vapor d'agua que se produz na so caldera alimentada con carbón, la SHE D dexó que'l vapor volviera al valle de Samuño percorriendo'l kilómetru que dixebra la estación d'El Cadavíu de la entrada al Carcavón Emilia. Les xornaes institucionalizáronse a partir d'esta edición.
Galería fotográfica
Referencies
Enllaces esternos
Categoría:Llangréu Categoría:Museos d'Asturies