Ankaran (pronunciáu [aŋkaˈɾáːn], n') ye una llocalidá y conceyu n'Eslovenia, asitiáu cerca de la frontera con Italia, na rexón Mariña eslovena.
Historia Nel Imperiu romanu, un puestu d'avanzada llamáu Ancarano, que los sos restos entá son visibles en Božiči, establecióse al llau d'una carretera que atravesaba Spodnje Škofije, ente los cuetos y les llombes de Tinjan y Muggia traviés Bivje que queda d'él son indav visibles. Dende los tiempos de los romanos, o posiblemente inclusive antiguos griegos tamién yeren artefactos atopaos debaxo de la llomba de Srmin mientres les escavaciones. Acordies con la "teoría veneciana" los veneto-eslavos vivíen nesta rexón, y el nome deriva d'una característica natural de munches formaciones predreses, y por italianificación gradual del nome tresformóse en Ancarano.
Nel sieglu IX l'obispu de Trieste ordenó la construcción del llamáu Gasello entós, d'una pequeña ilesia dedicada a San Apolinaro del Gasello. En 1072 l'obispu Adalger dexó la ilesia de San Apolinaro a les propiedaes circundantes al monesteriu benedictín de San Nicolás de Venecia. Los benedictinos ampliaron les sos tierres dende Koper hasta Poreč, a lo llargo de la parte occidental d'Istria. El monesteriu foi ampliáu delles vegaes, y más tarde renombráu como San Nicolás. Adulces surdieron delles granxes en tol complexu principal, y el mesmu monesteriu promovido viticultura y cultivos d'olivar. Los vinos San Niccolo atopase ente otros vendíos a Filippo Maria Visconti y Litta, y el comerciu llevase a cabu nel sieglu XVI, incluso a les tierres alemanes colos vinos Lacrimae Christi. Al paecer, el monesteriu tuvo tamién la producción d'aceite d'olivar, yá que había tanques d'almacenamientu d'ésti que s'atopen cerca del hotel Convento na actualidá.
En 1572 un campanariu d'estilu güelfu foi construyíu nel complexu, y l'ilesia ganó un nuevu nome "San Niccolo d'Oltre", más tarde "San Niccolo d'Oltra", pa estremalo del so contraparte en Koper. A lo llargo de 1630 y 1631, la peste amenorgó considerablemente la población nel área más amplia, y de la mesma, provocó l'abandonu masivo del complexu del monesteriu, col últimu padre fuxendo en 1641, tamién Monseñor Zenon quexase de la conducta d'éstos, alegando inmoralidá nos monxos qu'ellí moraben. D'ende d'equí p'arriba los edificios namá sirvieron como residencia a la Orden Benedictina. San Niccolo tamién sirvió como una instalación d'almacenamientu d'obres d'arte del sieglu XIV al sieglu XVIII, cuando les obres sumieron misteriosamente dempués de la disolución oficial del monesteriu pola República de Venecia en 1774. Ese mesmu añu, el monesteriu foi mercáu pola familia Madonizza de Koper y rehecho como la so residencia de branu.
Mientres Provincies Iliries de Napoleón, establezse un hospital militar y conviértese dempués del Imperiu austriacu nun centru de terapia pa los sos oficiales de la marina. En 1818 un llibru publicóse en Ratisbona por Heinrich Friederich Hornschuh Hoppe y nel que s'allaba el clima local como el más eficaz na recuperación de mancadures y enfermedaes. Por cuenta de la creciente popularidá de la instalación d'un pozu construyise na terraza esterior en 1835 por Bonifazio de Piran y Domingo dende Korte. En 1880 trés arcos con escaleras fueron construyíes nel portal frente del complexu, por que los visitantes admiraren meyor el patiu. Dende esi momentu hasta la Primer Guerra Mundial la so principal ufierta ye la salú empobinada. En 1909 construyéronse el Sanatoriu Valdotra de tuberculosis pulmonar y l'hospital playeru pa neños convalencientes, reformáu pola Cruz Bermeya Americana dempués de la guerra y en 1925 delles capacidaes de San Nicolás fueron utilizaos como un hotel, al pie de los campos de xuegu y el sitiu de natación.
El réxime comunista yugoslavu implementó polítiques antiitalianes que, en dellos casos, resultaron na eliminación física d'italianos. Pa escapar de les masacres de Foibe, los italianos viéronse obligaos a abandonar toles sos pertenencies y entamar l'éxodu. Tres l'éxodu, el conceyu foi repobláu por poblaciones eslovenes no natives procedentes de Carniola o del interior d'Istria.
Dempués de la Segunda Guerra Mundial el complexu hoteleru campestre Adria atópase construyíu nes proximidaes del monesteriu, y nel edificiu del hospital doliente sablera pa los neños mueve el famosu Hospital Ortopédicu Valdotra. Cercanu al pico Debeli Rtič/Punta Grossa establezse otra instalación pa tratamientu de los xovenes. L'Hospital Ankaran tenía en propiedá dellos llugares nel sanatoriu pa la tuberculosis, pero lo camudó en 1958 al Hospital Izola. Sobro la base de toes estes actividaes residenciales y negocios, munchos de los trabayadores empezaron a asitiase alrededor d'estes instalaciones, sobre manera dempués de la Segunda Guerra Mundial, y adulces el sitiu empezó a espolletar en diverses cañes de la economía.
Hospital Valdoltra Sociedá d'amigos de los neños () establecese en Trieste, coles mires d'ayudar a los neños pobres y enfermos.
La sociedá abrió un xardín d'infantes en Trieste, creáu raciones d'alimentos nes escueles, fixose cargu de les colonies de vacaciones (como el d'Hrpelje, inaugurada en 1899) y otres actividaes, que s'inauguraron a lo llargo de los branos, lo que de la mesma paecía insuficiente pa un tratamientu eficaz. Yá que la so esmolición principal seguíen siendo los neños enfermos, empezase a buscar en 1904 nueves capacidaes na proximidá, cerrando el centru de San André en Trieste l'añu anterior. Mientres la busca de les capacidaes, el destín de la sociedá nun taba seguru hasta que la Sociedá pa la llucha contra la tuberculosis (, ) tamién de Trieste, ufiertó-yos el so propiedá n'Ankaran pa reconstruyir el so programa de tratamientu, ente que la Cruz Bermeya Austríaca traxo tamién apurrió equipamientu.
Mientres los primeres 20 años, les instalaciones tuvieron a cargu del doctor Emilio Comisso, pioneru nel tratamientu ortopédicu, xunto con otros 64 emplegaos en 1912, incluyendo 3 médicos, 20 enfermeras y 8 monxes, y 6 families que s'encargaben de cultivar alimentos. Pa 1914 el complexu yá cuntaba con 300 cames. Mientres dambes guerres mundiales estropiáronse severamente les instalaciones de tratamientu, y dempués de la disolución de la rexón llibre de Trieste () en Yugoslavia, les renovaciones y grandes meyores tuvieron llugar. Dempués qu'Eslovenia llogara la independencia en 1991, el tratamientu espolletó, col 50% de toles actividaes ortopédiques estatales siendo llevandes a cabu en Valdoltra. Surdieron nueves y variaes cooperaciones internacionales con centros estranxeros, aportando a adulces un centru educativu. Anguaño, el llugar ye la see del Hospital Ortopédicu Valdoltra de fama mundial, que tamién cunta con un Centru de Rehabilitación Deportiva.
Xeografía Ankaran atopase a 5 kilómetros de la ciudá italiana de Trieste cerca de Muggia, a 6,5 kilómetros de Koper y a 33 kilómetros de la ciudá más cercana, Buje en Croacia. Tien una superficie de na que viven un total de , alcuéntrase a unos 19,2 metros sobre'l nivel del mar.
El conceyu Ankaran atopase nel estremu sur de la península de Muggia (tamién llamada península d'Ankaran) y estiéndese pol territoriu de l'antigua aldega Ankaran, Valdoltra y Debeli Rtič/Punta Grossa. Ye la más septentrional de tolos asentamientos costeros de la riviera eslovena y unu de los últimos asentamientos n'Istria antes de la rexón de Carsu. Nos tiempos antiguos yera una de les rutes más importantes de la mariña del Mar Adriáticu. El clima mediterráneu dexa la viticultura y el crecedera de la olivar.
Turismu El clima templáu provocó el desenvolvimientu de centros de salú nel sieglu XIX. El turismu empezó a desenvolvese cuando el monesteriu foi convertíu nun hotel. Dizse que'l sitiu del campamento Ankaranes el más llimpiu de los sitios de camping na mariña eslovena. El Santa Katerina ye un senderu d'aprendizaxe, incluyendo el prau saláu sólo namá nel Mar Mediterraneu.
Referencies
Bibliografía
Enllaces esternos
Categoría:Conceyos d'Eslovenia Categoría:Llocalidaes d'Eslovenia