La ye una especie d'ave insectívora del orde Passeriformes y de la familia Phylloscopidae. N'inglés ye conocíu como chiffchaff por ser la onomatopeya del so característicu cantar, posible d'estremar en montes abiertos a lo llargo de les rexones templaes del norte d'Europa y Asia. Tien un llargor averáu de 10 cm, una valumbu de 15-21 cm, un pesu de 6-9 g. Acostuma una manera de vida solitariu y aliméntase prindando inseutos y arañes de la xamasca, en vuelu.
Ye una ave migratoria qu'envierna nel sur y l'oeste d'Europa, el sur d'Asia y el norte d'África específicamente en viesques de monte y en carbes d'avesida.Rob Hume, Guía de campo de las aves de España y Europa, 2002. Tien un color verde olivaceu con una zona cefálica más amarellentada y cuenta con más de cincuenta subespecies, dalgunes de les cuales son consideraes especies en sí.
La fema constrúi'l so nial cerca del suelu y asume la mayor parte de les responsabilidaes de guarar y alimentar a los pitucos. El so nial ye herbal, en cúpula, conteniendo de cinco a seis güevos puestos nuna o dos niaraes, d'abril a xunetu. A pesar de que'l machu nun tien muncha participación na crianza, defende'l so territoriu contra los sos rivales y ataca posibles depredadores.
Ta suxetu a la depredación per parte de los mamíferos, como los gatos, mustélidos y otres aves, sobre manera de les aves de presa del xéneru Accipiter. Amás puede adquirir parásitos esternos ya internos. La so amplia gama y población revela que'l so estáu de caltenimientu ye seguro, sicasí una de les sos subespecies probablemente ta estinguida.
Taxonomía El naturalista británicu Gilbert White foi una de les primeres persones en dixebrar los mosquiteros d'aspeutu similar y a Phylloscopus trochilus de Phylloscopus sibilatrix pol so cantar, como se detalló en 1789 en The Natural History of Selborne, pero'l mosquiteru describióse formalmente como Sylvia collybita per primer vegada, pol ornitólogu francés Louis Vieillot en 1817 nel so Nouvelle Dictionnaire d'Histoire Naturelle.
Descritu pol zoólogu alemán Heinrich Boie en 1826, el xéneru Phylloscopus contién alredor de 50 especies de pequeñes aves insectívores del monte del Vieyu Mundu, que pueden ser verdoses o cafés percima, y amarellentaes, blanques o beige per debaxo. Enantes el xéneru formaba parte de la familia Sylviidae del Vieyu Mundu, pero col tiempu foi dixebráu como una familia Phylloscopidae aparte.Per Alström, Per G.P. Ericson, Urban Olsson, Per Sundberg, Phylogeny and classification of the avian superfamily Sylvioidea. Molecular Phylogenetics and Evolution, 2006, DOI:10.1016/j.ympev.2005.05.015 Los parientes más cercanos a los mosquiteros, más qu'otres antigües subespecies, son un grupu de Phylloscopus que de manera similar, escarecen de rayes na tonsura (parte posterior y superior de la cabeza), ancas marielles o barres de color visibles na ala. Éstos inclúin a Phylloscopus trochilus, Phylloscopus bonelli, Phylloscopus orientalis, Phylloscopus sibilatrix y a Phylloscopus neglectus.
El mosquiteru tien tres subespecies que son comúnmente aceptaes como tales, xunto con delles otres de la Península Ibérica, les Islles Canaries y el Cáucasu, que col pasar del tiempu tán siendo trataes como especies en sí.P. Clement, Andreas J. Helbig, Taxonomía ya identificación de los mosquiteros nel Paleárticu Oeste. Brit. Birds, 1998Sangster, George; Knox, Alan G.; Helbig, Andreas J. & Parkin, David T. (2002):Taxonomic recommendations for European birds. Ibis 144(1): 153–159. ]
Subespecies Phylloscopus collybita collybita, la forma representativa, distribuyir pol este d'Europa hasta Polonia y Bulgaria y ta descrita más embaxo. Envierna principalmente al sur de la so zona de reproducción, alredor del Mediterraneu y nel Norte d'África. Tuvo espandiendo'l so territoriu escontra'l Norte, hasta Escandinavia, dende 1970 y cerca del cantu sur del territoriu del Phylloscopus collybita abietinus.
Phylloscopus collybita abietinus, atopar n'Escandinavia y na parte norte de Rusia. Enviernen dende'l sector sureste d'Europa y nordés d'África empobine, hasta Iraq y l'oeste d'Irán. N'apariencia ye l'entemediu ente P. c. tristis y P. c. collybita, siendo gris llavuquiáu y verde oliva percima con una llinia pálida sobre'l güeyu y más blancu que'l P. c. collybita na parte inferior. Sicasí tien vocalizaciones bien similares a la subespecie representativa. Por cuenta de la variación individual, pue ser difícil estremar a ciencia cierta el P. c. abietinus y el P. c. collybita, fuera de los sos territorios de crecedera ya ivernada. thumb|220px|Phylloscopus collybita tristis Phylloscopus collybita tristis, el mosquiteru de Siberia, desenvolver nel este del ríu Pechora en Siberia. Envierna na parte baxa de los Himalayes. Ye una subespecie color mate, gris o parduzo percima y ablancazada per debaxo, con unos toques mariellos nel plumaxe y la llinia beige claru sobre'l güeyu ye de cutiu más llarga que la de les subespecies del oeste. Tien un cantar y amás un llamáu curtiu, dambos de tonu más altu que los de les otres subespecies. Dacuando ye consideráu como una especie estreme por cuenta del so plumaxe y vocalizaciones carauterístiques, siendo similar a Phylloscopus sindianus sindianus nestos aspeutos.Jochen Martens, Ringförmige Arealüberschneidung und Artbildung beim Zilpzalp, Phylloscopus collybita. Das lorenzii-Problem. Zeitschrift für Zoologische Systematik und Evolutionsforschung, 1982. El P. c. collybita nun reconoz el cantar del P. c. tristis, y viceversa.M. Schubert, Mitteilungen aus dem Zoologischen Museum Berlin, 1982.Jochen Martens, C. Meincke, Der sibirische Zilpzalp (Phylloscopus collybita tristis): Gesang und Reaktion einer mitteleuropäischen Population im Freilandversuch. Journal für Ornithologie, 1989. P. c. tristis caltiénse como P. collybita, yá que ta pendiente la resolución del casu sobre P. c. fulvescens, que s'atopa nel llugar onde los territorios de P. c. abietinus y de P. c. tristis xúntense y podría serI. M. Marova, V. V. Leonovich, Hybridization between Siberian (Phylloscopus collybita tristis) and East European (Ph. collybita abietinus) Chiffchaffs in the area of sympatry. Sbornik Trudov Zoologicheskogo Muzeya, Moskovskogo Gosudarstvennogo Universiteta, 1993 o non un híbridu ente ellos.
Antigües subespecies
P. ibericus, el mosquiteru ibéricu, ye de colores más vivos, col obispillo más verdosu y más amarellentáu nes zones inferiores que P. collybita. Primeramente foi nomáu P. brehmii, pero'l exemplar tipu d'esti taxón resultó nun ser el d'un mosquiteru ibéricu.Lars Svensson, "The correct name of the Iberian Chiffchaff Phylloscopus ibericus Ticehurst 1937, its identification and new evidence of its winter grounds". Bulletin of the British Ornithologists Club, 2001 Esta especie alcuéntrase en Portugal y España, al oeste d'una llinia que s'estiende aproximadamente dende'l Pirinéu Occidental,Salomon, Marc (1989): Song as a possible reproductive isolating mechanism between two parapatric forms. The case of the chiffchaffs Phylloscopus c. collybita and P. c. brehmii in the western Pyrenees. Behaviour 111 (1–4): 270–290. al traviés de los montes d'España central, hasta'l Mediterraneu; los mosquiteros ibéricos y los mosquiteros comunes dar en bandaes amenorgaes a lo llargo d'esta llinia. Balmori, Alfonso; Cuesta, Miguel Ángel; Caballero, José María (2002): Distribución de los mosquiteros ibéricu (Phylloscopus brehmii) y européu (Phylloscopus collybita) nos montes de ribera de Castiella y Llión (España). Ardeola 49(1): 19–27. Amás de la seición más nórdica, el cursu precisu de la zona de contautu nun ta bien documentáu. El mosquiteru ibéricu ye una ave migratoria de llarga distancia, yá que envierna nel norte d'África. Esta especie difier de P. c. collybita poles sos vocalizaciones,Marc Salomon, Y. Hemim, Song variation in the Chiffchaffs (Phylloscopus collybita) of the western Pyrenees – the contact zone between collybita and brehmii forms. Ethology morfoloxía esterna,Marc Salomon, J. Bried, Andreas J. Helbig, J. Riofrío, Morphometric differentiation between male Common Chiffchaffs, Phylloscopus [c.] collybita Vieillot, 1817, and Iberian Chiffchaffs, P. [c.] brehmii Homeyer, 1871, in a secondary contact zone (Aves: Sylviidae). Zoologischer Anzeiger, 1997. y poles sos secuencies d'ADN mitocondrial.Andreas J. Helbig, Marc Salomon, S. Bensch, I. Seibold, Male-biased gene flow across an avian hybrid zone: evidence from mitochondrial and microsatellite DNA. Journal of Evolutionary Biology, 2001. Esiste hibridación na zona de contautu ente esta especie y el mosquiteru común, casi siempres ente machos de P. ibericus y femes de P. c. collybita; y los híbridos aparentemente amuesen una aptitú bien amenorgada; les femes híbrides paecen ser maneres, d'acordies cola regla de Haldane.Andreas J. Helbig, Marc Salomon, Michael Wink, Joël Bried, Absence de flux genique mitochondrial ente -y Pouillots "rápidos" mediu-européen et ibérique (Aves: Phylloscopus collybita, P. (c.) brehmii); implications taxonomiques. Résultats tirés de la PCR et du séquencage d'ADN. C. R. Acad. Sci. III, 1993. Esti últimu aspeutu apunta a una interesante conclusión: aparentemente'l mosquiteru ibéricu ye'l llinaxe más antiguu de los mosquiteros y ye abondo distintu al mosquiteru común.
P. canariensis, el mosquiteru de les Islles Canaries, ye una especie non migratoria que d'antiguo se daba na mayor de les Islles Canaries, estremar de P. collybita pola so morfoloxía, vocalizaciones, carauterístiques xenétiques, y de xacíu, nun ye simpátrida con cualesquier otra especie de mosquiteru. Nel oeste, la subespecie representativa, P. c. canariensis d'El Hierro, La Palma, La Gomera, Tenerife y Gran Canaria, ye más pequeña que'l mosquiteru común y tien ales más curties y arrondaes. Ye color oliva o pardu percima y tien les bandes y el pechu color beige. Tien un cantar sonoro y grave, y un llamáu curtiu paecencia al de la raza representativa. Nel este taba P. c. exsul de Lanzarote y posiblemente Fuerteventura, yera más pálidu percima y menos acoloratáu per debaxo que'l so pariente del oeste, y tenía una llamada curtia más discordante. Podría ser una especie distinta, pero en 1986 habíase escastáu, probablemente dende muncho primero. Les razones de la so estinción nun tán clares, pero paez ser que siempres fueren escasos y alcontraos, presentes namái nel valle de Fadría de Lanzarote.Eric Simms, British Warblers (New Naturalist Series), Collins, 1985
P. sindianus, el mosquiteru de monte, alcuéntrase n'El Cáucasu (P. s. lorenzii) y nos Himalayes (P. s. sindianus), y ye una ave migratoria d'altor, moviéndose a niveles más baxos pel hibiernu. El so esspecie representativa ye similar a P. c. tristis, pero con un picu más delgáu y escuru, la parte cimera de color más pardu y los costaos color beige; el so cantar ye casi idénticu al de P. collybita, pero'l so llamáu curtiu ye más débil. P. s. lorenzii tien un color pardu más templáu y más escuru que la subespecie tipu. La especie ye simpátrica col mosquiteru común nun área pequeña del oeste del Cáucasu, pero la reproducción ente ellos asocede raramente, si ye qu'asocede. El mosquiteru de monte estremar de P. c. tristis nes sos vocalizaciones,Jochen Martens, Sabine Hänel, Gesangformen und Verwandtschaft der asiatischen Zilpzalpe Phylloscopus collybita abietinus und Ph. c. sindianus. Journal für Ornithologie, 1981. morfoloxía esternaStanley Cramp, The Birds of the Western Palearctic, Oxford, 1992. y nes secuencies d'ADN mitocondrial. Los sos dos subespecies paecen ser distintes vocalmente, como tamién amuesen dalguna diferencia nes secuencies d'ADN mitocondrial; caltener na categoría de subespecie esperando investigación adicional.
Etimoloxía