Les estrelles puen clasificase a partir de la temperatura efectivo de les sos fotosferes siguiendo la llei de Wien. Esta xera complícase nel casu d'estrelles distantes.

Una clasificación inicial formulóse nel sieglu XIX entamando les estrelles en tipos espectrales de la A a la P, siendo esti l'orixe de los modernos tipos espectrales.

Clasificación gravitacional d'estrelles La clasificación gravitacional faise según cuatro criterios gravitacionales instauraos apocayá pola Xunión Astronómica Internacional en 2006.

Clasificación por centru gravitacional estelar El primer criteriu ye la presencia o ausencia d'un centru de gravitación estelar, ye dicir si formen parte d'un sistema estelar. Les estrelles que formen parte d'un sistema estelar (presencia de centru gravitacional estelar) denómense estrelles sistémiques. Les estrelles que nun formen parte d'un sistema estelar (ausencia de centru gravitacional estelar) denómense estrelles solitaries.

Clasificación d'estrelles sistémiques por posición Si una estrella ye sistémica (forma parte d'un sistema estelar) pue ser al empar de dos tipos. Les estrelles centrales son aquelles estrelles sistémiques qu'actúen como centru gravitacional d'otres estrelles. Esto quier dicir qu'otres estrelles orbítenles. Les estrelles sistémiques qu'orbiten a una estrella central denómense estrelles satélites, que formen el segundu tipu.

Clasificación d'estrelles por agrupación gravitacional Esta clasificación d'estrelles básase n'estremar dos tipos d'estrelles dependiendo de si éstes s'arrexunten con otres estrelles per aciu fuercies d'atraición gravitacional. Esta clasificación refier a dos tipos d'estrelles (cumulares ya independientes) d'alcuerdu a si atópense o non xuníes a otres estrelles y amás esta unión nun se debe a la presencia d'un centru gravitacional estelar; ye dicir nenguna estrella xira alredor d'otra y sicasí atópense xuníes gravitacionalmente.

Clasificación d'estrelles por sistema planetariu Les estrelles que tienen un sistema planetariu onde elles son centru gravitacional y los demás cuerpos celestes que les orbiten denómense estrelles planetaries. Les estrelles úniques son aquelles que nun tienen un sistema planetariu orbitante. Entiéndese por sistema planetariu cualquier cuerpu celeste (planeta, asteroide, cometa) qu'orbita una estrella.

Clasificación según magnitúes Esti sistema de clasificación remanez orixinalmente del astrónomu griegu Hiparco, que nel añu 134 e.d.C clasificara les estrelles en seis magnitúes acordies col so rellumu. Hiparco asignó la magnitú 1 a les 20 estrelles más brilloses del firmamentu y foi asignando valores mayores a estrelles cada vez más débiles hasta asignar la magnitú 6 a estrelles apenes visibles a güeyu. Esti esquema adoutólu l'astrónomu exipciu Ptolomeo y tresmitióse na tradición astronómica occidental.

Anguaño la clasificación por magnitúes aparentes ye más bien complementaria a los dos grandes tipos de clasificación: el de tipu espectral y el de clases de lluminosidá.

Clasificación por tipos espectrales Conocida tamién como Clasificación espectral de Harvard, yá qu'entamó a esbozala Edward Charles Pickering de la Universidá Harvard nel añu 1890, y que perfeicionó Annie Jump Cannon de la mesma universidá en 1901. Esta clasificación estelar ye la más utilizada n'astronomía. Clas Temperatura(kelvins)Tables VII, VIII, Empirical bolometric corrections for the main-sequence, G. M. H. J. Habets and J. R. W. Heinze, Astronomy and Astrophysics Supplement Series 46 (November 1981), páxs. 193–237, . Color convencional Color aparenteThe Guinness book of astronomy facts & feats, Patrick Moore, 1992, 0-900424-76-1What color are the stars?, Mitchell Charity. Masa(Masa solar)Tables VII, VIII, Empirical bolometric corrections for the main-sequence, G. M. H. J. Habets and J. R. W. Heinze, Astronomy and Astrophysics Supplement Series 46 (November 1981), páxs. 193–237, . Radiu(Radiu solar)Tables VII, VIII, Empirical bolometric corrections for the main-sequence, G. M. H. J. Habets and J. R. W. Heinze, Astronomy and Astrophysics Supplement Series 46 (November 1981), páxs. 193–237, . Lluminosidá(bolométrica)Tables VII, VIII, Empirical bolometric corrections for the main-sequence, G. M. H. J. Habets and J. R. W. Heinze, Astronomy and Astrophysics Supplement Series 46 (November 1981), páxs. 193–237, . Hidróxenollinies Fraición de laSecuencia principal O ≥ 33.000 K azul azul ≥ 16 M☉ ≥ 6,6 R☉ ≥ 30.000 L☉ Débil-Media ~0.00003% B 10.000–33.000 K azul a blancu azuláu azul a blancu azuláu 2,1–16 M☉ 1,8–6,6 R☉ 25–30.000 L☉ Mediu 0,13% A 7.500–10.000 K blancu blancu a blancu azuláu 1,4–2,1 M☉ 1,4–1,8 R☉ 5–25 L☉ Fuerte 0,6% F 6,000–7,500 K blancu amarellentáu blancu 1,04–1,4 M☉ 1,15–1,4 R☉ 1,5–5 L☉ Mediu 3% G 5.200–6,000 K mariellu blancu amarellentáu 0,8–1,04 M☉ 0,96–1,15 R☉ 0,6–1,5 L☉ Débil 7,6% K 3.700–5.200 K naranxa anaranxáu 0,45–0,8 M☉ 0,7–0,96 R☉ 0,08–0,6 L☉ Bien débil 12,1% M ≤ 3.700 K coloráu colloráu anaranxáu ≤ 0,45 M☉ ≤ 0,7 R☉ ≤ 0,08 L☉ Bien débil 76,45%

Clasificación por clases de lluminosidá thumb|230x230px|Clasificación de Morgan-Keenan. Clase Descripción0 HiperxigantesIa Superxigantes bien lluminosesIb Superxigantes de menor rellumuII Xigantes lluminosesIII XigantesIV SubxigantesV Estrelles nanes de la secuencia principalVI Subnanes (pocu utilizada)VII Nanes blanques (pocu utilizada)

Referencies

Ver tamién Oxetu astronómicu Tipu espectral (estelar) Tipu espectral (asteroides)

Enllaces esternos Spectral Classification of Stars