right|thumb|400px|Les llingües falaes n'Europa. thumb|264px|N'azul l'área aproximada de la influyencia celta n'Europa hacia el 1500 e.C.. En púrpura amuésase la máxima expansión de la cultura celta alrodiu del 400 e.C..
Llámense celtes a los pueblos que falen o falaron llingües celtes, que nel sieglu I e.C. s'espardíen per gran parte d'Europa, dende la Turquía d'anguaño hasta Portugal. Esti términu ye d'orixe griegu (los griegos llamaben a estos pueblos 'keltoi') Los celtes llamábense siempres a sigo mesmos galiain, o seya: galos (derivaos: gálata, galaicu). El tueru célticu ye parte del grupu llingüísticu indoeuropéu. Les llingües céltiques taben mui espardíes per Europa na prehistoria y hasta la conquista romana de la Galia ya Hispania.
Clasificación llingüística:
Galu. Próximos al galu taban el llepónticu, nóricu, y gálata. Faláronse nun territoriu mui estensu dende l'actual Francia hasta Turquía. Iberocelta. Faláu nel oeste de la Península Ibérica y próximu al goidélicu. Goidélicu. Irlandés Gaélicu escocés Manx Britónicu. Galés Bretón Córnicu
Vitalidá Cinco llingües celtes son falaes entovía:
Tres del ramu britónicu: El bretón, faláu en Baxa Bretaña (Francia). El galés, faláu nel País de Gales. El córnicu, en Cornualles.
Dos del ramu gaélicu:
L'irlandés, llingua oficial na República d'Irlanda El gaélicu escocés, faláu nel norte y les islles d'Escocia.
El manx, tamién del ramu gaélicu, falose na Islla de Man. Anguaño yá ta considerada como llingua muerta.
Referencies
Enllaces esternos
*