Gerardo de Cambrai o de Florennes foi obispu de Cambrai dende 1012 hasta la so muerte, y unu de los intelectuales europeos más influyentes de la redolada del añu mil.Erik Van Mingroot, art. "Gérard Ier de Florennes, évêque de Cambrai », dans Dictionnaire d'histoire et de géographie ecclésiastiques, t. 20, Paris, 1984, col. 742-751
Biografía Yera'l fíu segundón de Arnoldo de Rumigny, señor de Florennes, fíu de la mesma de Godofredo I de Verdún, conde d'Hainaut.(Foundation for Medieval Genealogy) Namur 5.C
Foi discípulu de Gerberto de Aurillac, el futuru papa Silvestre II.
Oponer a Adalberón de Laon sobre la tema de la Paz de Dios, nun discutiniu que caltuvieron hacia l'añu mil. Dambos tuvieron ente los que desenvolvieron la idea del triestamentalismo como xustificación del sistema social feudal, na tradición del agustinismo políticu.Alain Demurger, L'anicie des ordres religieux militaires, Clio.fr
Foi capellán del emperador Enrique II, que-y nomó obispu'l 10 de febreru de 1012; tres los que foi consagráu en Reims el 27 d'abril.Erik van Mingroot, ed. -yos chartes de Gérard, Liébert et Gérard II, évêques de Cambrai 2005, p. 2. Sofitó a Enrique nes sos negociaciones con Roberto'l Piadosu, rei de Francia. Tamién intervieno na querella de les invistidures.
En 1024 Gerardo convocó un sínodu en Arrás pa combatir la herexía de Gundolfo, que negaba la eficacia de la eucaristía. Nel Acta Synodi AtrebatensisPatrologia Llatina 142, cols. 1269–1312. recoyóse un sumariu de la doctrina cristiana tal como se concebía nel sieglu XI. Ente otres cuestiones, citábase la práutica de les paces. Según el testu, los herexes quedaron convencíos col maxisteriu de Gerardo, arrenunciaron a la herexía y reconciliáronse cola Ilesia.
Nel mesmu añu de la so consagración, 1012, siendo inda canónigu de Reims, fundó l'abadía de San Xuan Bautista de Florennes; frente a la que punxo como primer abá a Ricardo de Verdún, un reformador monásticu al que Gerardo sofitaba.Diane Reilly, Art of Reform in Eleventh-Century Flanders: Gerard of Cambrai, Richard of Saint-Vanne and the Saint-Vaast Bible, Studies in the history of Christian traditions 128 (Leiden) 2006. En 1015, xunto col so hermanu Godofredo, fixo donación del monesteriu de Florennes a la ilesia de Liexa.L'église impériale : de Baldéric II à Otbert Los testos realizaos nesi scriptorium mientres esa dómina amuesen una téunica d'escritura innovador: la separación de les pallabres por aciu espacios.Paul Saenger, Space Between Words: the origins of silent reading 2000, p 192, and note 78.
Referencies
Enllaces esternos
Categoría:Obispos de Francia Categoría:Escritores en llatín Categoría:Politólogos de Francia