Digitalis obscura ye una especie de la familia de les escrofulariácees. thumb|240px|Ilustración thumb|240px|Vista de la planta nel so hábitat
Descripción Planta viviega, daqué maderiza, con tarmos acolorataos que pueden devasar el metru d'altor. Fueyes alternes, sésiles, allargaes, estreches, coriacees y narquiaes. Más abondosos na parte cimera de los tarmos. Flores n'espigues allargaes. Corola amarellentada o aferruñada, con manches escures nel interior; llabiu inferior estremáu en 3 lóbulos de los que'l central ye abondo más llargu. Frutu en cáusula cuasi globosa o cónica, acabada en picu. Floria en primavera.
Hábitat Carbaes y tierres cascayoses abandonaes y resquiebros de peñascos, calcícola; (50)500- 1500(1900) m. (
Distribución Península Ibérica y NO de Marruecos (Rif).
Usos A pesar de tener ciertes propiedaes melecinales (cardiotónico, diuréticu), el so usu ta proscritu dada la so elevada toxicidá.
Na medicina veterinaria, les flores de Digitalis obscura utilizábense tradicionalmente pa promover la cicatrización de firíes y el tratamientu de los dolores de mueles nos animales. Ye una de les ventitrés especies usaes tradicionalmente en Granada pa tratar traumatismos o intoxicaciones nos animales.
== Toxicidá Toles partes de Digitalis obscura son venenoses si inxérense crudes, incluyendo los raigaños y granes. Les partes más potentes de la planta son les fueyes cimeres.
Toles dixitales son altamente tóxiques si inxérense, yá que contienen diversos glucósidos cardiacos como la digitoxina, digitalin, digitonina, digitalosmin, gitoxin y gitalonin.
Mientres la dixestión, aglicones y un azucre son lliberaos pola descomposición d'estos glucósidos. Les agliconas afecten direutamente a los músculos del corazón y pueden menguar la frecuencia cardiaca hasta que se produz un paru cardiaco.
Taxonomía Digitalis obscura describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 867. 1753. en PlantList Citoloxía Númberu de cromosomes de Digitalis obscura (Fam. Scrophulariaceae) y taxones infraespecíficos: 2n=112Chromosome atlas of flowering plants. Darlintong, C. D. & A. P. Wylie (1955) n=28; 2n=56Estudios cariológicos n'especies españoles del xéneru Digitalis. Angulo Carpio, M. D. (1957) Genét. Ibér. 9(3): 1-21 Etimoloxía Digitalis: nome xenéricu del llatín medieval digitalis = la "dixital o dedalera" (Digitalis purpurea L., Scrophulariaceae). Según Ambrosini (1666), “llámase Dixital porque les flores asonsañen la forma de l'alferga (esto ye, de la cubierta de los deos de les muyeres cuando cuesen)”.En Flora Vascular
obscura: epítetu llatín que significa "escura, aveseda".N'Epítetos Botánicos
Ver tamién Terminoloxía descriptiva de les plantes Cronoloxía de la botánica Historia de la botánica Carauterístiques de les plantaginacees
Referencies
Bibliografía Penes A. et alii. (1991): Plantes Monteses de Castiella y Lleón, Valladolid, Ámbitu, ISBN 84--86770-40-8
Enllaces esternos
Categoría:Plantes melecinales Categoría:Digitalis Categoría:Plantes venenoses Categoría:Plantes descrites en 1753 Categoría:TBSpecies