El ye una especie vexetal, perteneciente a la familia de les miricacees. Distribución La planta crez nes zones oligotróficas d'Europa, Asia y Norteamérica. thumb|Xamasca. thumb|Ilustración. thumb|Detalle de la planta thumb|Ilustración Hábitat Polo xeneral, crez na aceda turba de turberas, y pa faer frente a estes difíciles condiciones de pocu nitróxenu, el raigañu tien qu'afitar el nitróxenu con actinobacteries que dexen a les plantes crecer. Carauterístiques
Trátase d'un arbustu caducifoliu qu'algama los 1-2 m d'altor. Les fueyes tán dispuestes n'espiral, simples, de 2-5 cm de llargu, oblanceolaes cóniques con una base más amplia y punta, y un engurriáu o finamente dentáu marxe. La flores son amentos, con masculines y femenines en distintes plantes (dioicu). El frutu ye una pequeña drupa.
Propiedaes Les fueyes contienen un aceite esencial ricu en terpenos pero de composición variada. Los principales componentes son l'a -pineno, el 1,8 cineol, el mirceno y el limoneno. Amás tamién se reportaron el ß -cadineno, el 11-selineno-4-ol, el ß -terpineno, el p -cimeno, el cariofileno, el 4,11-selinadieno, el ß -elemenoneno, el germacrone y otros.
Usos
Delles recetes que la empleguen fueron reportaes en Suecia, Inglaterra y el Norte de Francia. Nel pasáu, los sos fragantes fueyes ufiertaben un arume entá a quien nun podíen costear l'usu de les especies importaes, ente ellos, los llabradores d'Europa Central y del Norte.
Sicasí, históricamente, l'aplicación más importante d'esta especie foi mientres l'arumáu de la cerveza. El procesu de llogru d'esti productu constitúi un arte antiguo d'Europa Central y Occidental; nel cual el lúpulu (Humulus lupulus) representa una pequeña parte de la historia medieval. Ye asina que los fabricantes usaben una gran cantidá de plantes arumoses, siendo'l mirto de Brabante unu de los más eficientes según más baratos. Como resultáu, nel periodu renacentista esistieron un ensame de variedaes d'esti productu.
La so corteza emplegar pol calter astringente del tanín que contién.
Les fueyes d'un mirto de Brabante tienen un arume bien prestoso que se ve amontáu al ensugales. El so sabor ye similar anque llixeramente amargosu y astringente.
Taxonomía Myrica gale describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1024. 1753. Sinonimia Gale belgica Dumort. Gale portugalensis (Mirb. ex DC.) A. Cheval. Gale palustris Chev. Gale uliginosa Spach Myrica palustris Lam. Myrica rothmaleriana P.SilvaSinónimos en Real Xardín Botánicu Gale commune J.Presl Myrica brabantica Gray Myrtus brabantica Garsault Referencies
Enllaces esternos Molina Martín, Carlos, coord. (2006). Diagnósticu y aplicación de midíes de caltenimientu nes poblaciones de Myrica gale na comarca de Pinares (Burgos y Soria). 96 pp. Actividad Estudio y Proyeutos nel Mediu Ambiente, S.L. Soria. Edita Jolube Consultor y Editor Ambiental. Formatu ebook, xunetu 2009. ISBN 978-84-937291-5-8. . 83 pp. Actividad Estudio y Proyeutos nel Mediu Ambiente, S.L. Soria. Edita Jolube Consultor y Editor Ambiental. Formatu ebook, xunetu 2009. ISBN 978-84-937291-4-1.
Categoría:Plantes descrites en 1753 Categoría:Myricaceae Categoría:Flora d'Europa Categoría:Plantes melecinales Categoría:Flora d'América del Norte Categoría:Flora d'Asia Categoría:Plantes descrites por Linnaeus Categoría:TBSpecies