La ye una especie de la familia de les poligonacees. thumb|Ilustración in Johann Georg Sturm, Deutschlands Flora, 1796 thumb|Inflorescencia thumb|Frutos inmaduros in situ. thumb|Frutos maduros
Descripción Planta erecta, bien ramificada, perenne, d'hasta 1,5 m. Fueyes estreches y llanceolaes, de normal de marxe onduláu. Les basales con peciolos llargos, llanceolaes a oblongo-llanceolaes, de 10 a 30 cm de llargu, cantu frecuentemente onduláu, cola venación manifiesta, les fueyes cimeres más amenorgaes. La inflorescencia coles flores verticilaes y dispuestes en panícules trupes, estreches, allargaes, ascendentes, de 10 a 50 cm de llargu, pedicelos florales de 5 a 10 mm de llargu, articulaos cerca de la base. Segmentos periánticos de frutu acorazonáu, enteru, con trés (raramente una) bárabos. Floria pel branu.
Hábitat Terrenales baldíos, campos, sableres marines, estuarios
Distribución Nativa en toa Europa, parte d'Asia y África. Naturalizada nel mundu enteru.http://www.ars-grin.gov/cgi-bin/npgs/html/taxon.pl?32530#dist USDA-GRIN
Propiedaes Los principios activos de la planta alcuéntrase na raigañu y utilízase, poro, la parte fresca del raigañu (o'l rizoma que ye un tarmu soterrañu), que suel ser la más nueva. Tamién pueden utilizase les fueyes, que tienen el mesmu efeutu farmacolóxicu.
Composición química Contién dellos principios activos, que dan llugar al efeuto farmacolóxicu y a les propiedaes de la droga:
oxalatos y ácidu oxálico (hasta'l 25 %) antraquinona Traces d'aceites esenciales taníns (7-15 %) sales de Fe (1.5 %) flavonoides, como'l catecol, quercitina, vitexina. vitamina C.
La presencia d'estos elementos indícanos que la planta tien actividá biolóxica melecinal.
Usos melecinales Utilizar pal tratamientu d'estriñimientu crónicu, anemia, n'individuos con defenses escases y tamién por tratamientu de foria.
Aiciones farmacolóxiques / propiedaes Ye antianémico, remineralizante, cicatrizante, vitamínicu, expectorante, estimulante de les defenses orgániques, y tamién puede atribuyise l'aición de diuréticu. Pol so conteníu en derivaos antraquinónicos tendría de presentar aición llaxante nidiu, sicasí pol so conteníu en tanino tamién puede ser utilizáu como astrinxente (antidiarreico) y, ello ye que esta ye la so principal aplicación popular amás d'hemostático local.
Taxonomía Rumex crispus describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 335. 1753. Etimoloxía Rumex: nome xenéricu que remanez del llatín rŭmex, rumǐcis, yá recoyíu en Pliniu'l Vieyu pa designar el xéneru na so dómina (quod... appellant, nostri vero rumicem, alii lapathum canterinum - que nós (los llatinos) llamamos rumex, y otros lapathum canterinum) (XX, 85).
crispus: epítetu llatín que significa "rizáu".N'Epítetos Botánicos Sinonimia Lapathum crispum (L.) Scop. Lapathum crispum Garsault nom. inval. Rumex odontocarpus Sandor ex Borbás Rumex elongatus Guss. Rumex magellanicus Campd. Rumex patientia Gay, nom. illeg.Sinónimos p.p. en TropicosSinónimos p.p. enThe Plant List
Ver tamién Terminoloxía descriptiva de les plantes Cronoloxía de la botánica Historia de la botánica Carauterístiques de les poligonacees Referencies
Bibliografía Polunin O. (1989): Flores Sivestres d'España y Europa, Barcelona, Omega, ISBN 84-282-0857-3 FONT I QUER, Pius .1938. Iniciació a la botànica. Barcelona, Editorial Fontalba. Barcelona. ISBN 84-85530-37-3
Enllaces esternos
Maleces de Méxicu
crispus Categoría:Flora d'Europa Categoría:Plantes melecinales Categoría:Plantes descrites en 1753 Categoría:Plantes descrites por Linnaeus Categoría:TBSpecies