La ye una especie botánica de Syringa na familia de les olivares nes Oleaceae, endémica de los Balcanes, nel sureste d'Europa, onde crez en llombes predreses.Rushforth, K. (1999). Árboles de Bretaña y Europa. Collins ISBN 0-00-220013-9.Med-Checklist: i marruecosSyringa vulgarisFlora Europaea: Syringa vulgaris

Descripción Ye un pequeñu árbol o un gran arbustu, caducifoliu, algama 6–7 m d'altor, usualmente de múltiples tarmos, produciendo tueros secundarios dende la base o de raigaños, con diámetros de tarmos de 2 dm. La corteza ye gris a gris pardu, llisa nos mozos, sedada llonxitudinalmente nos más vieyos. Fueyes simples, de 4–12 cm de llargu x 3–8 cm d'anchu, verde clares a glauques, ovales a cordaes, con venación nos foliolos, un ápiz mucronáu, y márxenes enteros. Van en pares opuestos o dacuando en grupu de trés. Flores de base tubular, corola de 6–10 mm de llongura con ápices abiertos de cuatro lóbulos de 5–8 mm, usualmente liles a malves, dacuando blanques; en panícules trupes, terminales, de 8-18 cm de llargu. Frutu cáusula seca, parda, llisa, 2 cm de llargu, estremada en dos pa llanzar los dos granes alaes.Blamey, M. & Grey-Wilson, C. (1989). Flora de Bretaña y Norte d'Europa. ISBN 0-340-40170-2

Cultivu Ye una bien común planta ornamental en xardinos y parques, por cuenta de les sos flores curioses, de duce arume. Munches d'estes plantes de xardín son cultivares con flores variando del blancu a la lila escuru; dalgunes con flores dobles, onde los estames tán reemplazaos por pétalos extra. El cultivar "Áurea" tien xamasca amarellentáu. La mayoría de cultivar de xardín nun entepasen los 4-5 m d'altor.Huxley, A., ed. (1992). Nuevu RHS Diccionariu de Xardinería. Macmillan ISBN 0-333-47494-5.

Ta llargamente naturalizáu n'Europa del oeste y del norte.

Historia Foi escoyida como la flor estatal, (n'inglés) del Estáu de New Hampshire, por cuenta de "ser símbolu del duru calter de los homes y muyeres del Estáu de Granitu".New Hampshire Revised Statute Annotated (RSA) 3:5

Ecoloxía Esta planta ye l'alimentu de les gates de les polilles Craniophora ligustri.

Taxonomía Syringa vulgaris describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 9. 1753. Etimoloxía El nome científicu del xéneru Syringa deriva de syrinx un tubu o pipa, refiriéndose al estáu buecu de les cañes nueves de delles especies.

vulgaris: epítetu llatín que significa "común" Sinonimia Lilac caerulea (Jonst.) Lunell Lilac cordatifolia Gilib. Lilac suaveolens Gilib. Lilac vulgaris (L.) Lam. Lilac vulgaris var. alba (Weston) Jacques & Hérincq Lilac vulgaris var. purpurea (Weston) Jacques & Hérincq Lilac vulgaris var. violacea (Sol.) Jacques & Hérincq Liliacum album (Weston) Renault Liliacum vulgare (L.) Renault Syringa alba (Weston) A.Dietr. ex Dippel Syringa albiflora Opiz Syringa amoena K.Koch Syringa bicolor K.Koch Syringa caerulea Jonst. Syringa carlsruhensis K.Koch Syringa cordifolia Stokes Syringa cordifolia var. alba Stokes Syringa cordifolia var. caerulescens Stokes Syringa cordifolia var. purpurascens Stokes Syringa latifolia Salisb. Syringa lilac Garsault Syringa marliensis K.Koch Syringa nigricans K.Koch Syringa notgeri K.Koch Syringa philemon K.Koch Syringa rhodopea Velen. Syringa versaliensis K.Koch Syringa virginalis K.Koch

Ver tamién Terminoloxía descriptiva de les plantes Cronoloxía de la botánica Historia de la botánica

Referencies

Bibliografía Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., New York. Gleason, H. A. & A.J. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx. Jørgensen, P. M., M. H. Nee & S. G. Beck. 2014. Catálogu de les plantes vasculares de Bolivia. 127(1–2): i–viii, 1–1744. In P. M. Jørgensen, M. H. Nee & S. G. Beck (eds.) Cat. Pl. Vasc. Bolivia, Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard.. Missouri Botanical Garden Press, St. Louis. Killeen, T. J., E. García Estigarribia & S. G. Beck. (eds.) 1993. Guía Árb. Bolivia 1–958. Herbario Nacional de Bolivia & Missouri Botanical Garden, Edit. Quipus srl., La Paz. Nasir, E. & S. I. Ali (eds). 1980-2005. Fl. Pakistan Univ. of Karachi, Karachi. Scoggan, H. J. 1979. Dicotyledoneae (Loasaceae to Compositae). Part 4. 1117–1711 pp. In Fl. Canada. National Museums of Canada, Ottawa. Small, J. K. 1933. Man. S.E. Fl. i–xxii, 1–1554. Published by the Author, New York. View in BotanicusView in Biodiversity Heritage Library Voss, E. G. 1996. Michigan Flora, Part III: Dicots (Pyrolaceae-Compositae). Cranbrook Inst. of Science, Ann Arbor. Welsh, S. L. 1974. Anderson's Fl. Alaska Adj. Parts Canada i–xvi, 1–724. Brigham Young University Press, Provo. Zuloaga, F. O., O. Morrone, M. J. Belgrano, C. Marticorena & E. Marchesi. (eds.) 2008. Catálogo de las plantas vasculares del Cono Sur. Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 107(1–3): i–xcvi, 1–3348.

Enllaces esternos

Categoría:Flora d'Europa Categoría:Plantes melecinales Categoría:Plantes descrites en 1753 Categoría:Plantes descrites por Linnaeus Categoría:Syringa Categoría:Wikipedia:Páxines con enllaces interllingüísticos