La bromus inermis ye una especie fanerógama perteneciente a la familia de les gramínees (Poaceae). Ye nativa d'Europa. thumb|240px|Inflorescencia thumb|240px|Ilustración thumb|240px|Espigues thumb|240px|Hábitat

Identificación Planta perenne, rizomatosa, de 30-150 cm, con fueyes de 5-12 mm d'anchor, glabres o glabrescentes, con lígula curtia y truncada.

Espiguillas de 15-30 mm, con glumas desiguales, la inferior con 1 nerviu y la cimera con 3, y 5-10 flores. Flores col lema ensin aresta o con una aresta menor de 2 mm. Inflorescencia en panícula erecta y laxa.

Bioloxía y fenoloxía Floria pel branu (de xunu a setiembre), polo que ye una planta de día curtiu.

Forma biolóxica: ye hemicriptófito (pasen el periodu desfavorable coles yemes de recambiu na superficie del suelu o darréu debaxo)

Requerimientos ambientales Ye una planta bien rústica: Aguanta bien el clima continental con temperatures estremes (altes y baxes)y tolera les seques pocu intenses. El so temperamentu edáfico ye ampliu y tien pH óptimo ente 6-7,5.

Lentu establecimientu en campu.

En llugares fríos, con xelaes serondiegues tempranes, aconséyense les llantaderes primaverales. En condiciones d'eleváu mugor ye bien susceptible a enfermedaes, afectando al estáu sanitariu de la campera.Nun soporta'l encharcamiento.

La so persistencia media ye de 3-4 años.

Distribución y zones de cultivu Bonal nes árees templar y fríu d'Europa y presente na metá norte de la Península Ibérica. Cultívase principalmente en EEXX y Canadá.

Na Península nun ye frecuente'l so cultivu.

Interés forrajero y aprovechamientu Sémase como cultivu monófito o bífito, por casu con alfalfa (Medicago sativa) o trébole violeta(Trifolium pratense), con unes dosis de llantadera en cultivu puru de 20-25 kg/hai y n'amiestu de 10-15 kg/hai.

Produz un campera trupu y abondosu (15 t ms/hai) hasta bien avanzada la estación serondiega. La producción respuende bien a apurrir nitrogenaos. La campera ye bien palatable, d'elevada digestibilidad y altu conteníu proteico, bien apreciáu pol ganáu mayor.

Ye recomendable pa siega y apurra en verde o calteníu (segáu o silu). La so resistencia al llendo ye moderada. Encamienta pastiásela a una ciertu altor pa favorecer el so rebrote.

Crez por aciu rizomas y dau el so calter encespedante ye afecha pal so usu na revegetación d'árees denudaes.

Variedaes: Superior, Manchar, Jubilee, Saratoga, Lincoln, Achenbach, Lancaster, Lyon, Baylor...

Taxonomía Bromus inermis describióse por Friedrich Wilhelm von Leysser y espublizóse en Flora Halensis 16. 1761. Etimoloxía Bromus: nome xenéricu que remanez del griegu bromos = (avena), o de chancia = (alimentu).(n'inglés)

inermis: epítetu llatín que significa "ensin escayos".N'Epítetos Botánicos Citoloxía Númberu de cromosomes de Bromus inermis (Fam. Gramineae) y taxones infraespecíficos: 2n=42Cariologia i distribució del gènere Bromus L. (Sec. Pnigma Dumort. i Sec. Ceratochloa (Beauv.)Griseb.) a Catalunya. Lloret, F. J. & A. Cardona (1988) Orsis 3: 41-54 Sinonimia Bromopsis inermis (Leyss.) Holub Bromus erectus Ledeb. Bromus glabrescens Honda Bromus inopinatus B.B.Brues & C.T.Brues Bromus latifolius Kar. & Kir. Bromus littoreus Georgi Bromus pseudoinermis Schur Bromus pskemensis Pavlov Bromus purpurascens Turcz. ex Griseb. Bromus reimannii (Asch. & Graebn.) Asch. & Graebn. Bromus tatewakii Honda Festuca inermis (Leyss.) DC. Festuca leysseri Moench Festuca poiformis Pers. Festuca poioides Thuill. Festuca rubra subsp. villosa (Mert. & W.D.J.Koch) S.L.Liou Festuca rubra var. villosa Mert. ex Koch Festuca speciosa Schreb. Forasaccus inermis (Leyss.) Lunell Poa bromoides (Leyss.) Mérat Schedonorus inermis (Leyss.) P.Beauv. Schedonorus longifolius Trin. ex Steud. Zerna inermis (Leyss.) Lindm. Zerna inermis var. malzevii (Drobow) Tzvelev en PlantList

Ver tamién Terminoloxía descriptiva de les plantes Cronoloxía de la botánica Historia de la botánica Carauterístiques de les poacees

Referencies

Bibliografía CONABIO. 2009. Catálogo taxonómico de especies de México. 1. In Capital Nat. Méxicu. CONABIO, Mexico City. Cronquist, A.J., A. H. Holmgren, N. H. Holmgren & Reveal. 1977. Vascular Plants of the Intermountain West, U.S.A. 6: 1–584. In A.J. Cronquist, A. H. Holmgren, N. H. Holmgren, J.L. Reveal & P. K. Holmgren (eds.) Intermount. Fl.. Hafner Pub. Co., New York. Czerepanov, S. K. 1981. Sosud. Rast. SSSR 509 pages. Naúka, Leningradskoe Otd-nie, Leningrad. Darke, R. 1999. Color Encycl. Ornam. Grasses 1–325. Timber Press, Portland. Espejo Serna, A., A. R. López-Ferrari & J. Valdés-Reyna. 2000. Poaceae. Monocot. Mexic. Sinopsis Floríst. 10: 7–236 [and index]. Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., New York. Flora of China Editorial Committee. 2006. Flora of China (Poaceae). 22: 1–733. In C. Y. Wu, P. H. Raven & D. Y. Hong (eds.) Fl. China. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis. Gibbs Russell, G. E., W. G. M. Welman, E. Retief, K. L. Immelman, G. Germishuizen, B. J. Pienaar, M. Van Wyk & A. Nicholas. 1987. List of species of southern African plants. Mem. Bot. Surv. S. Africa 2(1–2): 1–152(pt. 1), 1–270(pt. 2). Gleason, H. A. & A.J. Cronquist. 1968. The Pteridophytoa, Gymnospermae and Monocotyledoneae. 1: 1–482. In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S. (ed. 3). New York Botanical Garden, New York. Gleason, H. A. & A.J. Cronquist. 1991. Man. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx. Great Plains Flora Association. 1986. Fl. Great Plains i–vii, 1–1392. University Press of Kansas, Lawrence.

Enllaces esternos

inermis Categoría:Flora d'Europa Categoría:Plantes yerbácees Categoría:Plantes descrites en 1761 Categoría:Plantes descrites por Leysser