Damascu (n'árabe: دمشق; Dimashq, tamién trescritu como Dimisq), comúnmente conocida en Siria como ash-Sham y moteyada la Ciudá del Xazmín, ye la capital y la segunda ciudá más grande de Siria dempués d'Alepo. Amás de ser una de les ciudaes habitaes más antigües del mundu con más de 4000 años d'historia. Damascu ye un importante centru cultural y relixosu del Llevante mediterraneu. La ciudá tenía una población envalorada de 1 711 000 habitantes en 2009.Central Bureau of Statistics in Syria: Chapter 2: Population & Demographic Indicators Table 3: Estimates of Population actually living in Syria in 31 December 2011 by Mohafazat and six (in thousands)
Asitiáu nel suroeste de Siria, Damascu ye'l centru d'un área metropolitana de 2,6 millones de persones.Central Bureau of Statistics Syria Syria census 2004 Xeográficamente asítiase nes estribaciones orientales de la cordal del Antilíbano, 80 quilómetros tierra adientro de la mariña oriental del Mediterraneu. El ríu Barada flúi al traviés de la ciudá.
El primer asentamientu nel segundu mileniu enantes de Cristu, foi escoyíu como la capital del Califatu Omeya. Dempués de la victoria de la dinastía abasí, la sede del poder islámicu treslladóse a Bagdag. Damascu vio un descensu políticu na era abasí, y namái recuperó una importancia significativa nos periodos mamelucu y ayubí. Mientres el dominiu otomanu, la ciudá decayó por completu mientres caltenía un ciertu prestíu cultural. Anguaño ye la sede del gobiernu central y tolos ministerios del gobiernu. Ente los sos curiosos turísticos sobresal la tumba de Saladín, el célebre defensor de la Tierra Santa mientres la dómina de les cruzaes.
La ciudá ye anguaño sede de trés de los cinco patriarcaos orientales que reclamen la socesión histórica de la sede de l'antigua capital siria, Antioquía: el Patriarcáu Greco-Ortodoxu (Ilesia de Antioquía), el Patriarcáu Greco-Católicu Melquita y el Patriarcáu Siro-Ortodoxu Xacobita.
Historia Primeros asentamientos Datación por carbonu-14 en Tell Ramad, nes contornes de Damascu, suxeren que'l sitiu pudo ser ocupáu dende la segunda metá del séptimu mileniu enantes de Cristu, posiblemente alredor del 6300 e.C.Moore, A.M.T. The Neolithic of the Levant. Oxford, UK: Oxford University, 1978. 192–198. Print. Sicasí, esiste evidencia d'asentamientos na cuenca más amplia del Barada que daten de 9000 e.C., anque nun hubo nengún asentamientu a gran escala dientro de les muralles de Damascu hasta'l segundu mileniu enantes de Cristu.
Damascu yera parte de l'antigua provincia d'Amurru nel reinu de los hicsos, dende 1720 hasta 1570 e.C.MacMillan, pp. 30–31 Dalgunos de los rexistros exipcios más tempranos son de les cartes d'Amarna 1350 e.C., cuando Damascu (llamáu Dimasqu) foi gobernáu pol rei Biryawaza. La rexón de Damascu, según el restu de Siria, convertir nun campu de batalla alredor del añu 1260 e.C., ente los hitites dende'l norte y los exipcios dende'l sur, que terminó con un tratáu robláu ente Hattusili III y Ramsés II onde'l primeru apurrió'l control de la zona de Damascu a Ramsés II nel 1259 e.C. La llegada de los Pueblos del Mar, en redol al 1200 e.C., marcó'l final de la Edá del Bronce na rexón y provocó un nuevu desenvolvimientu de la guerra. Damascu foi namái la parte periférica d'esta imaxe qu'afectó sobre manera a los grandes centros de población de l'antigua Siria. Sicasí, estos acontecimientos contribuyeron al desenvolvimientu de Damascu como un nuevu centru d'influencia que surdió cola transición de la Edá del Bronce a la Edá del Fierro.
Damascu ye mentáu na biblia|Xénesis|14:15}} como esistente nel momentu de la Guerra de los Reis. Según l'historiador xudíu del sieglu primeru Flaviu Xosefu nos sos venti volúmenes de Antigüedaes xudíes, Damascu (xunto con Traconite), foi fundada por Uz, fíu d'Aram.
Aram-Damascu Damascu nun ta documentáu como una ciudá importante hasta la llegada de los arameos, pueblos semíticos de Mesopotamia, nel sieglu XI e.C. A empiezos del primer mileniu enantes de Cristu, formáronse dellos reinos arameos, los sirios abandonaron el so estilu de vida nómada y formaron estaos federaos tribales. Unu d'estos reinos yera Aram-Damascu, centrada na so capital, Damascu. Los arameos qu'entraron na ciudá ensin batallar, adoptaron el nome "Dimashqu" pal so nuevu llar. Al dase cuenta del potencial agrícola de la zona entá non desenvuelta y escasamente poblada, establecióse un sistema de distribución d'agua por aciu la construcción de canales y túneles que maximizaron la eficiencia del ríu Barada. La mesma rede foi darréu ameyorada polos romanos y omeyes, y sigue siendo la base del sistema d'agua de la parte antigua de la ciudá anguaño. Los arameos de Damascu primero resultaron nun puestu d'avanzada d'una federación de tribus aramees, conocíu como Aram de Soba, con sede nel valle de la Becá.
La ciudá ganaría preeminencia nel sur de Siria cuando Ezron, reclamante al tronu de Soba a quien se-y negó la realeza de la federación, fuxó a Becá y prindó Damascu pola fuercia nel añu 965 e.C. Ezron derrocó al gobernador tribal de la ciudá y fundó la entidá independiente de Aram-Damascu. Esti nuevu estáu espandir al sur y torgó que'l Reinu d'Israel estender escontra'l norte, pero los dos reinos llueu s'enfrentaron yá que dambos trataron d'apoderar la hexemonía comercial nel este. Según el nietu de Ezron, Ben-Hadad I (880–841 e.C.), y el so socesor Hazael, Damascu amestó Basán (anguaño la rexón de Hauran), y pasó a la ofensiva contra Israel. Esti conflictu enllargar hasta'l sieglu VIII e.C., cuando Ben-Hadad II foi prindáu per Israel dempués de sitiar ensin ésitu Samaria. Como resultáu d'ello, concedió a Israel los derechos comerciales en Damascu.
Otra posible razón pal tratáu ente Aram-Damascu ya Israel foi l'amenaza común del Imperiu Neoasirio, que taba tratando d'espandise na mariña mediterránea. En 853 e.C., el rei Hadad de Damascu llevó una coalición llevantina, qu'incluyía fuercies del reinu Aram-Hamat y tropes del norte suministraes pol rei Acab d'Israel, a la batalla de Qarqar contra l'exércitu de Neo-asiriu. Aram-Damascu, salió victoriosu, torgando temporalmente a los asirios invadir Siria. Sicasí, dempués Hadad-ezer foi asesináu pol so socesor, Hazael II, y l'alianza llevantina derrumbóse. Aram-Damascu intentó invadir Israel, pero foi atayáu pola anovada invasión asiria. Hazael ordenó la retirada a la parte cercada de la ciudá, ente que los asirios escalaron el restu del reinu. Yera imposible entrar na ciudá, pero declararon la so supremacía nos valles Hauran y Becá.
Nel sieglu VIII e.C., Damascu foi práuticamente encloyada polos asirios y entró nuna era de tiniebles. Sicasí, siguía siendo'l centru económico y cultural del Cercanu Oriente, según la resistencia aramea. En 727, una revuelta tuvo llugar na ciudá, pero foi encalorada poles fuercies asiries. Dempués de que los asirios salieren nuna campaña a gran escala pa encalorar les revueltes en toa Siria, Damascu foi apoderada totalmente pol so gobiernu. Un efeutu positivu d'esto foi la estabilidá de la ciudá y los beneficios del sal y el comerciu d'inciensu con Arabia. Sicasí, l'autoridá asiria foi menguando ente los años 609-605 e.C., y Siria-Palestina cayía na órbita del faraón Necao II d'Exiptu. En 572, toa Siria fueren conquistada polos neo-babilonios, pero l'estáu de Damascu baxu control de Babilonia yera relativamente desconocíu.
Antigüedá thumb|left|Ruines del templu de Xúpiter na entrada del zoco Al-Hamidiyah. Damascu foi conquistada por Alexandru Magnu. Dempués de la muerte d'Alejandro nel 323 e.C., Damascu convertir nel llugar d'una llucha ente la dinastía ptolemaica y l'Imperiu seléucida. El control de la ciudá pasa con frecuencia d'un imperiu a otru. Seleuco I Nicator, unu de los xenerales d'Alejandro, fixo d'Antioquía la capital del so vastu imperiu, lo que condució al amenorgamientu de la importancia de Damascu frente a nueves ciudaes seléucidas como Latakia nel norte. Más tarde, Demetrio III Filópator reconstruyó la ciudá acordies col sistema griegu d'Hipodamo y camudó el nome a "Demetrias".
Nel añu 64 e.C., el xeneral romanu Pompeyo anexonó la parte oeste de Siria. Los romanos ocuparon Damascu y darréu incorporóse a la lliga de diez ciudaes conocíes como Decápolis, yá que se consideró un centru importante de la cultura grecorromana. Según el Nuevu Testamentu, San Pablo taba nel camín a Damascu, cuando recibió una visión de Jesús, y como resultáu aceptólu como'l Mesíes. Nel añu 37, l'emperador romanu Calígula treslladó Damascu a control nabateo por decretu. El rei nabateo Aretas IV gobernó Damascu dende la so capital Petra. Sicasí, alredor del añu 106, Nabatea foi conquistada polos romanos, y Damascu volvió al control de Roma.
Damascu convertir nuna metrópolis a principios del sieglu II, y en 222 pasó a ser una colonia pol emperador Septimio Severu. Mientres la Pax Romana, Damascu y la provincia romana de Siria, polo xeneral, empezaron a espolletar. La importancia de Damascu como una ciudá de camín rescamplaba coles rutes comerciales del sur de Arabia, Palmira, Petra, y les Rutes de la Seda de China. La ciudá satisfixo les demandes romanes de luxos orientales.
Poca queda de l'arquiteutura de los romanos, pero l'urbanismu de la ciudá antigua tuvo un efeutu duraderu. Los arquiteutos romanos axuntaron les bases griegu y araméu de la ciudá y fundir nun nuevu diseñu d'aproximadamente 1500 por 750 metros, arrodiáu per una muralla. La muralla contenía siete puertes, pero solo la puerta oriental (Bab Sharqi) queda de la dómina romana. El Damascu romanu alcuéntrase principalmente a fondures d'hasta cinco metros per debaxo de la ciudá moderna. L'antiguu barriu de Bab Tuma foi desenvueltu a finales de la dómina romana/bizantina pola comunidá ortodoxa local. Según los Fechos de los Apóstoles, San Pablo y Tomás l'Apóstol, dambos vivíen nesi barriu. Historiadores católicos romanos tamién consideren Bab Tuma como'l llugar de nacencia de dellos Papes, como Xuan V y Gregorio III.
Dómina árabe islámica thumb|right|Patiu de la mezquita de los Omeyes. Depués de que la mayor parte de les zones rurales de Siria fueron conquistaes pol califatu Rashidun mientres el reináu del califa Umar, Damascu en sí foi conquistada pol xeneral árabe-musulmán Jalid ibn al-Walid n'agostu y setiembre de 635 d. C. El so exércitu intentara prindar la ciudá n'abril de 634, pero ensin ésitu. Con Damascu, agora en manes de los árabes musulmanes, los bizantinos, sollertaos pola perda de la so más prestixosa ciudá nel Oriente Próximu, decidieron recuperar el control de la mesma. Sol emperador Heraclio, los bizantinos unviaron un exércitu cimeru a les fuercies Rashidun. Avanzaron escontra'l sur de Siria mientres la primavera de 636, y consecuentemente les fuercies de Jalid ibn al-Walid retirar de Damascu pa preparar l'anovada confrontación. N'agostu, les dos potencies axuntar a lo llargo del ríu Yarmuk, onde llibraron una gran batalla que terminó nuna decisiva victoria musulmana, consolidando'l gobiernu d'esti postreru, en Siria y Palestina.