La música electrónica ye aquel tipu de música qu'emplega pa la so producción ya interpretación de preseos electrónicos y teunoloxía musical electrónica. Polo xeneral, puede estremase ente'l soníu producíu utilizando medios electromecánicos d'aquel producíu utilizando teunoloxía electrónica que tamién puede ser entemecida. Exemplos de dispositivos que producen soníu electro mecánicamente son el telarmonio, el órganu Hammond y la guitarra llétrica. La producción de soníos puramente electrónica puede llograse por aciu aparatos como'l theremin, el sintetizador de soníu y l'ordenador.
La música electrónica acomuñóse nel so día puramente con una forma de música culta occidental, pero dende finales de los años 1990, la disponibilidad de teunoloxía musical a precios accesibles dexó que la música producida per medios electrónicos fixérase cada vegada más popular. Na actualidá, la música electrónica presenta una gran variedá téunica y compositiva, tomando dende formes de música culta esperimental hasta formes populares como la música electrónica de baille.
Finales del sieglu XIX hasta empiezos del XX thumb|Telharmonium, Thaddeus Cahill, 1897 L'habilidá de grabar soníos suel rellacionase cola producción de música electrónica, magar nun ye absolutamente necesaria pa ello. El primer dispositivu conocíu capaz de grabar soníu foi'l fonoautógrafo, patentáu en 1857 por Édouard-Léon Scott de Martinville. Podía grabar soníos visualmente, pero nun taba fechu pa reproducilos de nuevu.Rosen, Jody. 2008 "Researchers Play Tune Recorded before Edison" New York Times
En 1878, Thomas A. Edison patentó'l fonógrafu, qu'utilizaba cilindros similares al aparatu de Scott. Anque se siguieron utilizando los cilindros mientres dalgún tiempu, Emile Berliner desenvolvió'l fonógrafu de discu en 1887. Un inventu significativu, que darréu tendría una gran importancia na música electrónica, foi la válvula audión, del tipu tríodo, diseñada por Llei DeForest. Trátase de la primera válvula termoiónica, inventada en 1906, que dexaría la xeneración y amplificación de señales llétriques, la emisión de radiu, la computación electrónica, y otres variaes aplicaciones.
Con anterioridá a la música electrónica, esistía un creciente deséu ente los compositores d'utilizar les teunoloxíes emerxentes nel terrén musical. Creáronse ensame de preseos qu'emplegaben diseños electromecánicos, que allanaron el camín pa l'apaición de preseos electrónicos. Un preséu electromecánicu llamáu Telharmonium (n'ocasiones Teleharmonium o Dynamophone) foi desenvueltu por Thaddeus Cahill nos años 1898-1912. Sicasí, de resultes del so inmensu tamañu, nunca llegó a adoptase. Suelse considerar como'l primer preséu electrónicu'l Theremin, inventáu pol profesor Léon Theremin alredor de 1919–1920.Theremin, BBC Otru primitivu preséu electrónicu foi l'Ondes Martenot, que se fixo conocíu al ser utilizáu na obra Sinfonía Turangalila por Olivier Messiaen. Tamién foi utilizáu por otros compositores, especialmente franceses, como Andre Jolivet.
Nueva estética de la música
En 1907, xusto un añu dempués de la invención del tríodo audion, Alexander iskenderian publicó Esbozu d'una Nueva Estética de la Música, que trataba sobre l'usu tantu de fontes llétriques como d'otres na música del futuru. Escribió sobre'l futuru de les escales microtonales na música, posibles gracies al Dynamophone de Cahill: "solo por aciu una llarga y cuidadosa serie d'esperimentos, y un continuu entrenamientu del oyíu, puede faese esti material desconocío accesible y plásticu pa la xeneración viniente, y pal arte".
De resultes d'esti escritu, según al traviés del so contautu personal, tuvo Busoni un fondu efeutu n'ensame de músicos y compositores, especialmente nel so discípulu Edgard Varèse.
Futurismu
N'Italia, el futurismu averar a la estética musical en tresformamientu dende un ángulu distintu. Una idea fuercia de la filosofía futurista yera la de valorar el "ruíu", según dotar de valor artísticu y espresivu a ciertos soníos qu'enantes nun fueren consideraos nin siquier remotamente como musicales. El "Manifiestu Téunicu de la Música Futurista" de Balilla Pratella, publicáu en 1911, establez que'l so creu ye: "presentar l'alma musical de les mases, de les grandes fábriques, de los trenes, de los cruceros tresatlánticos, de los acorazaos, de los automóviles y aeroplanos. Añadir a les grandes temes centrales del poema musical el dominiu de la máquina y el victoriosu reináu de la lletricidá".
El 11 de marzu de 1913, el futurista Luigi Russolo publicó'l so manifiestu "L'arte de los ruíos" (n'italianu n'orixinal, "L'arte dei Rumori"). En 1914, entamó'l primer conciertu del "arte de los ruíos" en Milán. Pa ello utilizó'l so Intonarumori, descritu por Russolo como "preseos acústicu ruidistas, que los sos soníos (aullíes, bramíos, arrastramientos, gorgoteos, etc.) yeren manualmente activaos y proyeutaos por aciu vientos y megáfonos". En xunu entamaron conciertos similares en París.
1920–1930
Esta década traxo una gran riqueza de preseos electrónicos primitivos según les primeres composiciones pa instrumentación electrónica. El primer preséu, el Etherophone, foi creáu por Léon Theremin (nacíu Lev Termen) ente 1919 y 1920 en Leningrad, anque foi darréu renomáu como'l Theremin. Gracies a él realizaron les primeres composiciones pa preséu electrónicu, opuestes a aquelles realizaes polos que se dedicaben a crear sinfoníes de ruíos. En 1929, Joseph Schillinger compunxo'l so Primer Suite Aerofónica pa Theremin y Orquesta, interpreatada per primer vegada pola Orquesta de Cleveland y Leon Theremin como solista.
Amás del Theremin, el Ondes Martenot foi inventáu en 1928 por Maurice Martenot, quien debutó en París.Ente los compositores qu'utilizaron el preséu inclúyense Boulez, Honneger, Jolivet, Koechlin, Messiaen, Milhaud, Tremblay y Varèse. En 1937, Messiaen escribió Fête des belles eaux pa 6 Martenot, y escribió partes solistes pa esti preséu nel so Trois petites Liturgies de la Présence Divine (1943–44) y na Sinfonía Turangalîla (1946–48/90). L'añu siguiente, Antheil compunxo per primer vegada pa dispositivos mecánicos, aparatos productores de ruíos, motores y amplificadores na so ópera inacabada Mr. Bloom.
La grabación de soníos dio un saltu en 1927, cuando l'inventor d'Estaos Xuníos J. A. O'Neill desenvolvió un dispositivu pa la grabación qu'utilizaba un tipu de cinta recubierta magnéticamente. Sicasí, foi un desastre comercial. Dos años más tarde, Laurens Hammond abrió una empresa dedicada a la fabricación de preseos electrónicos. Empezó a producir el Órganu Hammond, basáu nos principios del Telharmonium xunto a otros desarrollos como les primeres unidaes de reverberación.
El métodu semeya ópticu de grabación de soníu utilizáu nel cine fixo posible llograr una imaxe visible de la onda de soníu, según sintetizar un soníu a partir d'una onda de soníu.
Na mesma dómina, empezó la esperimentación del arte sonoro, que los sos primeros esponentes inclúin a Tristan Tzara, Kurt Schwitters, Filippo Tommaso Marinetti y otros.
1940-1950 Música concreta
Dende alredor de 1900 utilizábase'l magnetófonu d'alambre magnéticu de baxa fidelidá (lo-fi). y a empiezos de los años 1930 la industria cinematográfica empezó a convertise a los nuevos sistemes de grabación de soníu ópticos basaos en célules fotoeléctriques. Nesta dómina la empresa alemana d'electrónica AEG desenvuelve'l primera magnetófonu de cinta práuticu, el "Magnetophon" K-1, reveláu nel Berlin Radio Show n'agostu de 1935.
Mientres la Segunda Guerra Mundial, Walter Weber redescubrió y aplicó la téunica AC bias, qu'amontó dramáticamente la fidelidá de les grabaciones magnétiques al añader una frecuencia alta inaudible. Estendió en 1941 la curva de frecuencia del Magnetophone K4 hasta 10 kHz y ameyoró la rellación señal/ruíu hasta 60 dB devasando cualquier sistema de grabación conocíu naquel tiempu.
En 1942, AEG yá taba realizando pruebes de grabación n'estéreo. Sicasí, estos dispositivos y téuniques fueron un secretu fora d'Alemaña hasta'l final de la Guerra, cuando dellos d'estos aparatos fueron prindaos y llevaos a Estaos Xuníos por Jack Mullin y otros. Estos grabadores prindaos sirvieron de base pa los primeres grabadores de cinta profesionales que fueron comercializaos n'Estaos Xuníos, el Model 200 producíu pola empresa Ampex.
La cinta d'audiu magnética abrió un vastu campu de posibilidaes sonores pa músicos, compositores, productores ya inxenieros. La cinta d'audiu yera relativamente barata y bien confiable, y la so fidelidá na reproducción meyor que cualesquier otru mediu d'audiu conocíu hasta la fecha. Más importantemente, y a diferencia de los discos, ufiertaba la mesma plasticidad que la película: puede ser ralentizada, acelerada o inclusive reproducise al aviesu. Puede editase tamién físicamente, inclusive namái segmentos de la cinta. O xunise distintos cachos de cinta en loops infinitos que reproducen de cutio determinaos patrones de material pregrabado. L'amplificación d'audiu y l'equipu d'amiestu espandieron inda más allá les posibilidaes de la cinta como mediu de producción, dexando que múltiples grabaciones fueren grabaes al empar n'otra cinta distinta. Otra posibilidá de la cinta yera la so capacidá de ser modificada fácilmente pa convertise en máquines d'ecu pa producir de manera complexa, controlable y con gran calidá efeutos d'ecu y reverberación (lo que ye práuticamente imposible de consiguir per medios mecánicos).
Llueu los músicos empezaron a utilizar el grabador de cinta o magnetófonu pa desenvolver una nueva téunica de composición llamada música concreta. Esta téunica consiste na edición de fragmentos de soníos de la naturaleza o de procesos industriales grabaos conxuntamente. Les primeres pieces de "musique concrète" fueron creaes por Pierre Schaeffer, quien collaboró con Pierre Henry. En 1950, Schaeffer dio'l primer conciertu (non emitíu) de música concreta na École Normale de Musique de Paris. Darréu esi añu, Pierre Henry collaboró con Schaeffer na Symphonie pour un homme seul (1950), la primer obra importante de música concreta. En París en 1951, no que se convertiría nun enclín global, RTF creó'l primer estudiu pa la producción de música electrónica. Tamién en 1951, Schaeffer y Henry producieron una ópera, Orpheus, pa soníos y voces concretos.
Elektronische Musik thumb|Karlheinz Stockhausen nel Estudiu de Música Electrónica de WDR, Colonia, en 1991
Karlheinz Stockhausen trabayó de volao nel estudiu de Schaeffer en 1952, y darréu mientres munchos años nel Estudiu de Música Electrónica de la WDR de Colonia n'Alemaña.
En Colonia, el que se convertiría nel estudiu de música electrónica más famosu del mundu, empecipió actividaes na radio de la NWDR en 1951, dempués de que'l físicu Werner Meyer-Eppler, el téunicu de sonido Robert Beyer y el compositor Herbert Eimert (que se convertiría nel so primer direutor, hasta 1962), convencieren al direutor de la NWDR, Hanns Hartmann, de la necesidá de dichu espaciu. El mesmu añu de la so creación, 1951, fueron tresmitíos los primeros estudios de música electrónica nun programa vespertín de la mesma radio y presentaos en los Cursos de Branu de Darmstadt. En 1953 hubo una demostración pública na sala de conciertos de la Radio de Colonia onde se dexaron escuchar siete pieces electróniques. Los compositores de los estudios electrónicos yeren Herbert Eimert, Karel Goeyvaerts, Paul Gredinger, Henry Pousseur y Karlheinz Stockhausen.
El programa entendía les siguientes pieces: Karlheinz Stockhausen: Estudiu II Herbert Eimert: Glockenspiel Karel Goeyvaerts: Composición Non. 5 Henry Pousseur: Sismogramas Paul Gredinger: Formantes I y II Karlheinz Stockhausen: Estudiu I Herbert Eimert: Estudio sobre entemeces de soníu