Caspar David Friedrich foi un pintor paisaxista del romanticismu alemán del Sieglu XIX, xeneralmente consideráu l'artista alemán más importante de la so xeneración. Ye conocíu polos sos paisaxes alegóricos del so periodu mediu qu'amuesa figures contemplatives opuestes a cielos nocherniegos, borrines mañaneres, árboles maneros o ruines gótiques. El so interés primariu como artista yera la reflexón de la naturaleza, el so trabayu de cutiu simbólicu y anti clásicu intenta dar una respuesta suxetivo y emocional al mundu natural. Les pintures de Friedrich establecen la presencia humana nuna perspeutiva menguada en contraste a estensos paisaxes, amenorgando les proporciones a una escala que, según l'historiador d'arte Christopher John Murray «dirixe la mirada del espectador escontra la so dimensión metafísica».
Friedrich maureció nuna dómina na que crecía la desilusión en tola clase media europea dando llugar a una nueva apreciación de la espiritualidá. Esti cambéu nos ideales esprésase de cutiu al traviés d'una revaluación de la naturaleza, n'artistes como Friedrich, Joseph Mallord William Turner y John Constable que trataron de representar la naturaleza como una creación divina, que tien d'afaese contra l'artificiu de la civilización humana».
Los trabayos que Friedrich realizó traxéron-y sonadía bien ceo na so carrera, y contemporáneos sos como l'escultor francés David d'Angers describir como l'home qu'afayara «la traxedia del paisaxe». Sicasí, la so obra cayó en desgracia mientres los sos últimos años y él morrió na escuridá; en pallabres del historiador del arte Philip Miller «mediu llocu». Mientres Alemaña migraba escontra la modernización a finales del Sieglu XIX, un nuevu sentíu d'urxencia caracterizó l'arte, y les descripciones contemplatives y d'apaciguadura de Friedrich aportaron a vistes como'l productu d'una dómina pasada. El Sieglu XX traxo consigo una anovada apreciación de la so obra, a partir de 1906 con una esposición de trenta y dos de les sos pintures en Berlín. Pa la década de 1920 les sos pintures fueren afayaes polos espresionistes. Na década de 1930 y principios de 1940 los surrealistes y esistencialistes tomaron con frecuencia idees emprestaes del so trabayu. L'ascensu del nazismu en 1930 traxo consigo'l resurdimientu de la popularidá de Friedrich, pero esti decayó xunto col réxime por cuenta de la errónea asociación del so nacionalismu con esta ideoloxía. Nun foi sinón a finales de 1970 cuando Friedrich recuperó la so reputación como iconu del romanticismu alemán y pintor de sonadía mundial.
Biografía thumb|right|300px|El caminante sobre'l mar de nubes (1817–1818). Caspar David Friedrich yera'l sestu de los nueve fíos d'Adolf Gottlieb Friedrich, un fabricante de veles y xabones de Greifswald, y la so esposa Sophie Dorothea Friedrich, de soltera Bechly. Greifswald pertenecía, como tola Nueva Pomerania Anterior y dende la guerra de los Trenta Años a la corona sueca. Dambos proxenitores veníen de la ciudá de Neubrandenburg, na actual Mecklemburgu-Pomerania Occidental, que Friedrich visitó en delles ocasiones.
Foi educáu según la confesión protestante de la so familia. Dellos fallecimientos asocedíos na so familia a lo llargo de la so infancia induciéron-y a que s'ocupara intensamente na tema de la muerte. Asina, en 1781 morrió la so madre; al añu siguiente, la so hermana Elisabeth de viruela; en 1787 el so hermanu Johann Christoffer, afogáu al intentar salvar al propiu Caspar que se fundiera nel xelu, lo que-y trescaló tantu pola so curtia edá, 7 años, como por creese culpable de tal socesu; y, finalmente, la so hermana María en 1791 por tifus.
Escontra 1790, cuando tenía 16 años, y quiciabes yá en 1788, recibió clases de Johann Gottfried Quistrop, profesor de Dibuxu de la Universidá de Greifswald, quien probablemente-y tresfirió'l so entusiasmu pol paisaxe de la so tierra natal. Ente 1794 y 1798 estudió na Academia Real de Belles Artes de Dinamarca, fundada en 1754 según el modelu francés y considerada daquella una de les Academies más modernes. Ellí foi alumnu de Nicolai Abildgaard y, sobre manera, d'August Lorentzen y Jens Juel, unu de los pintores daneses más importantes del sieglu XVIII. Pintó baleraos de yelsu d'escultures clásiques, formándose más como dibuxante que como pintor.
En 1798 tornó a Greifswald, anovando la so amistá col poeta y patriota «demagogu» Ernst Moritz Arndt, y na seronda del mesmu añu treslladóse a Dresde, el centru del movimientu románticu alemán, onde acabó de formase.
En Dresde vivió como pintor y caltuvo la so residencia hasta la so muerte. Frecuentó sobre manera al pintor y diseñador Philipp Otto Runge, formáu como él na Academia de Copenhague, y a los escritores y poetes Ludwig Tieck y Novalis, formando con ellos el centru lliterariu-artísticu del romanticismu alemán. Foi Friedrich un pintor-filósofu, que cuntaba ente les sos amistaes non yá con pintores (Runge, Dahl, Kersting, Kügelgen, Ferdinand Hartmann, y Louise Seidler), sinón tamién con escultor (Christian Gottlieb Kühn), poetes (Tieck, Heinrich von Kleist), el filósofu y naturalista Gotthilf Heinrich Schubert.
En 1799 espunxo per primer vegada la so obra, dibuxos de paisaxes, na Academia de Belles Artes de Dresde.
Formación (1801–1814) Créese que l'intentu de suicidiu del que falen los sos contemporáneos producióse alredor de 1801–1802. Pasó los meses primaverales de 1801 en Nuevu Brandeburgu y Greifswald, y nel branu coló a la islla de Rügen; tornó a la zona en mayu de 1802. Nestos viaxes foi axuntando toa una coleición d'esbozos, con paisaxes ya imáxenes sobre los que volvería más tarde una y otra vez. Friedrich conoció a Runge en Greifswald en 1801–1802; nos años siguientes siguieron rellacionándose per carta, viéndose en persona de manera ocasional, pero ensin que pueda llegar a falase d'una amistá íntima.
El so primer ésitu data de 1805, cuando llogró un premiu compartíu nun concursu artísticu entamáu por Goethe en Weimar, gracies a dos paisaxes dibuxaos en tinta sepia.
thumb|220px|Caspar David Friedrich: Retablu Tetscher, Escena: «Das Kreuz im Gebirge», oleu sobre llenzu, 115 cm × 110,5 cm, Gemäldegalerie de Dresde.
L'añu 1806 empezó con un viaxe a Greifswald y una marcha pola Islla de Rügen. Ye l'añu nel que Napoleón ocupó la mayoría de los territorios alemanes.
Nestos años de les guerres Napoleóniques acentúase la so postura política antifrancesa. Los sos convencimientos políticos defendíen la llibertá d'opinión y una mayor participación de la clase media nes decisiones polítiques. La batalla de Jena y la d'Auerstädt n'ochobre de 1806 significaron l'esbarrumbamientu de la vieya Prusia y Saxonia, dexando que Napoleón Bonaparte y les sos tropes entraren trunfalmente en Berlín. Creóse entós la Confederación del Rin, asociación d'Estaos alemanes aliaos de Napoleón.
En 1808 pintó'l so primera gran pintura al oleu: La cruz nel monte (El retablu de Tetschen). El cuadru yera pocu habitual y desamarró una fuerte polémica. Sicasí, nesti cuadru básase gran parte de la fama de Friedrich y el so ésitu financieru, abriendo'l camín a la pintura romántica n'Alemaña. Trátase d'una de les primeres obres nes qu'imprime yá la so concepción del paisaxe sublime», una nueva modalidá que va ser bien asonsañada. «Dio a lo familiar la dignidá de lo desconocío», dixo'l poeta Heinrich von Kleist de Friedrich.
En xunetu de 1810 Friedrich y el pintor Georg Friedrich Kersting viaxen xuntos al «Riesengebirge», al sur de Dresde, onde realizó numberosos esbozos y apuntes que lu sirvieron pa numberoses obres nel futuru. Na seronda del mesmu añu participó coles sos obres Monxu a la vera la mar y Les ruines del monesteriu de Eldena nuna esposición de l'Academia Berlinesa, que-y fixo miembru esternu. Empiecen asina los sos años de mayor ésitu.
En 1812 Napoleón entama la so campaña contra Rusia, na que l'exércitu francés ye acompañáu por una tropa auxiliar saxona de 23.000 soldaos. A la primavera siguiente, tornaron, derrotaos y fuxendo. Dresde y la so redolada convertir de nuevu nun escenariu de guerra. 1813 ye l'añu de la guerra de lliberación alemana contra Napoleón, que remata cola Batalla de les Naciones en Leipzig. Al añu siguiente, 1814, Friedrich participa nuna esposición que conmemoraba la lliberación de Dresde, cola so obra El cazador nel monte, representando a un chasseur o coracero del exércitu francés nun monte neváu.
Friedrich frecuenta círculos d'intelectuales de corte lliberal-republicanu, que sofiten los ideales nacionalistes. El Congresu de Viena (1814–1815) supunxo una gran frustración d'esta ideoloxía, yá que significó la restauración del Antiguu Réxime sol lideralgu d'Austria. Greifswald, ciudá natal de Friedrich, pasa, dempués d'un curtiu entemediu danés, a dominiu prusianu. Sicasí, el pintor caltuvo'l restu de la so vida la nacionalidá sueca.
thumb|left|Muyer aprucida a la ventana, 1822. La modelu foi la so muyer, Caroline Bommer.
Maduror (1815–1823) Ente 1815 y 1816 Friedrich volvió viaxar pol Bálticu. Esti últimu añu foi almitíu na Academia de Dresde, recibiendo un sueldu de 150 táleros.
En xineru de 1818, Caspar David Friedrich de 44 años cásase cola moza Christiane Caroline Bommer, de 25 años. Tuvieron dos fíos y un fíu: Emma en 1819, Agnes Adelheid en 1823 y Gustav Adolf en 1824. El so viaxe de bodes llevar nuevamente escontra Greifswald y Rügen. Ello dio pie a qu'esi mesmu añu pintara cuadros como Los cantiles blancos de Rügen y El caminante sobre'l mar de nubes. La so esposa posó, como personaxe que s'atopa de llombu, pa la so obra Muyer aprucida a la ventana (1822). Al so fíu púnxolu'l nome de Gustav Adolf pol rei suecu Gustavo IV Adolfo. El so fíu foi igualmente pintor, pero nun algamar l'ésitu que tuvo'l so padre.
La situación política posterior a les guerres napoleóniques nun resultaba del gustu del pintor. Anque'l movimientu patrióticu algamó'l so puntu álgido cola fiesta de Wartburg (Wartburgfest) celebrada'l 18 d'ochobre de 1817 nel Castiellu de Wartburg, cerca d'Eisenach, lo cierto ye qu'esti acontecimientu sirvió como xustificación pa midíes de represión de les fuercies lliberales, como los decretos de Karlsbad. La muerte del poeta August von Kotzebue (1819) provocó la reacción d'una conferencia de ministros aconceyaos en Karlsbad, Bohemia, entós parte del Imperiu austriacu, a instancies de Metternich. Introducieron una serie de midíes represores na Confederación Xermánica, conocíes como decretos de Karlsbad: censura de prensa, supervisión de les universidaes por informadores, persecución de los lliberales consideraos «demagogos» y les sos xuntes (a les que llamaben «actividaes demagóxiques»). Tou ello afecta al pintor y nun ye n'absolutu gratuitu qu'una de les midíes qu'adopten seyan la proscripción del traxe antiguu alemán, que precisamente apaez nos cuadros de Friedrich.
La so situación anímica empeora, cayendo nuna llarga y fonda depresión, cuando'l 27 de marzu de 1820 ye asesináu mientres un paséu'l so amigu, el tamién pintor Gerhard von Kügelgen. El 21 d'agostu treslladóse cola so familia a la casa «An der Elbe 33» de Dresde, asitiada na llende de la ciudá, a veres del ríu Elba, lo que-y dexa reparar a les embarcaciones que pasen amodo per delantre de la so casa. Ellí recibió la visita, n'avientu del mesmu añu, del Gran Príncipe Nicolás de Rusia; este, siendo zar, mercaríalu más tarde numberosos cuadros al traviés del poeta Vasili Zhukovski.
A partir de 1820 inmortaliza paisaxes campestres, ensin dexar por ello les representaciones marines. Conoz al nazarenu Overbeck, pero les sos preferencies siguen inclinándose escontra l'arte del paisaxe del noruegu Dahl, quien vive en Dresde dende 1818 y que, en 1823, instalar na mesma casa que Friedrich. Dahl y Friedrich van celebrar esposiciones conxuntes en 1824, 1826, 1829 y 1833.
Obra
thumb|320px|Abadía na carbayera, 1809.