Hans-Georg Gadamer foi un filósofu alemán especialmente conocíu pola so obra Verdá y métodu (Wahrheit und Methode) y pola so renovación de la Hermenéutica. El fenómenu del llinguaxe ye misteriosu y curiosu coles mesmes, pos nun ye una cosa aisllada, sinón que refier a la nuesa condición nel mundu, que ye un "vivir en diálogu", "habitamos na pallabra".
Biografía El padre de Gadamer yera químicu farmacéuticu, darréu tamién foi rector de la universidá de Marburgu. Magar los deseos del so padre, Gadamer fixo casu omiso a los sos encamientos que-y insitaban a estudiar ciencies naturales y optó poles humanidaes. Asina que realizó estudios en Wrocław so los auspicios de Richard Hönigswald, pero llueu volvió a Marburgu pa estudiar colos filósofos neokantianos Paul Natorp y Nicolai Hartmann, so que la so direición doctorar nel añu 1922 con un trabayu sobre Platón (Das Wesen der Lust nach dean platonischen Dialogen, La esencia del prestar nos diálogos platónicos).
Poco dempués Gadamer visitó Friburgu de Brisgovia y empezó a estudiar con Martin Heidegger, quien entá nun yera profesor titular pero sí un brillosu profesor asistente. Al traviés de Heidegger inxertar nun grupu d'estudiantes que depués destacaríen intelectualmente, ente ellos atopábense: Leo Strauss, Karl Löwith y Hannah Arendt. L'amistá ente Gadamer y Heidegger fíxose tan estrecha que cuando Heidegger recibió una plaza en Marburgu, Gadamer optó por siguir -y hasta ellí. Ye posiblemente la fuerte influencia de Heidegger lo que fizo del pensamientu de Gadamer daqué particularmente característicu y lo que, en gran midida, moldió'l so pensar, amás, la influencia de Heidegger foi la que dixebró a Gadamer de les corrientes neokantianas nes que, tiempu tras, formárase.
Gadamer fixo'l so habilitación académica nel añu 1929, y empezó a enseñar en Marburgu mientres los primeros años de la década de los 30. A diferencia de Heidegger, Gadamer siempres refugó visceralmente el Nazismu, de tala forma que puédese-y considerar abiertamente anti-nazi. Enxamás recibió un puestu remunerado mientres los años de gobiernu nazi y enxamás entró a formar parte del partíu; tan solo escontra'l final de la guerra recibió un puestu en Leipzig. En 1946, tres la guerra, foi consideráu «non malváu» pol réxime nazi y pudo ocupar el so puestu de rector de la universidá de Leipzig. Gadamer non yá amosó oposición al nazismu sinón que, cola nacencia de la República Democrática Alemana, tamién amosó la so ferrial oposición al comunismu. Esto fíxo-y treslladase escontra la República Federal Alemana, aceptando primero una posición en Frankfurt del Main y dempués el puestu en sustitución de Karl Jaspers en Heidelberg en 1949. Ésta sería la posición qu'ocuparía'l restu de la so vida, hasta la so muerte nel añu 2002.
A lo llargo d'esta etapa completó la so gran obra Verdá y métodu, publicada en 1960 y ampliada con un segundu volume en 1986, y comprometióse nel famosu alderique que caltuvo con Jürgen Habermas alrodiu de la posibilidá de trescendencia histórica y cultural en busca d'una situación social moldiada pol pensamientu críticu. L'alderique enxamás concluyó pero marcó l'empiezu d'una calorosa amistá ente Gadamer y Habermas, inclusive Gadamer facilitó la posibilidá d'entrada de Habermas nel mundu académicu ayudar a llograr una plaza de profesor en Heidelberg. Otru intentu similar d'alderique foi intentáu con Jacques Derrida pero ésti foi menos instructivu porque dambos pensadores teníen pensamientu con bien pocos puntos de mancomún. Derrida consideró'l so error al nun buscar un fondu común con Gadamer la mayor debacle de la so vida intelectual y, nel obituariu que dedicó a Gadamer, espresa la so almiración y el so respetu filosóficu pol pensador alemán.
Obra Ye'l fundador de la Escuela Hermenéutica. Sostenía que la interpretación tien d'evitar l'arbitrariedá y les llimitaciones surdíes de los vezos mentales, centrando la so mirada nes coses mesmes, nos testos. Afirma que siempres qu'averamos a un testu, facer a partir d'un proyeutu, con dalguna idea previa de lo qu'ellí se diz. A midida que afondamos la llectura, esti proyeutu va variando y vase reformulando según la llectura nos vaya confirmando o alteriando nuesa precomprensión. Como esti procesu puede enllargase al infinitu, nunca podemos afirmar que dimos la interpretación último y definitivo.
El proyeutu filosóficu gadameriano, tal como queda definíu en Verdá y métodu, foi ellaboráu en rellación direuta cola hermenéutica filosófica, proyeutu empecipiáu pero ensin terminar por Heidegger. L'oxetivu de Gadamer yera afayar la naturaleza de la comprensión humana. Nel llibru, Gadamer sostuvo que la "verdá" y el "métodu" taben en desalcuerdu l'unu col otru. Gadamer foi bien críticu colos dos enfoques metodolóxicos que s'empleguen nel estudiu de les ciencies humanes (Geisteswissenschaften). Per un sitiu, foi críticu colos enfoques modernos que busquen modelar el métodu de les ciencies humanes al métodu científicu. Y por otru, col métodu tradicional de les humanidaes que'l so enfoque facer esplícitu na obra de Wilhelm Dilthey, quien creía que pa llograr una interpretación correuta d'un testu yera necesariu desentrañar la intención orixinal que remanaba l'autor cuando lu escribió. Gadamer, en contraposición, creía que'l significáu d'un testu nun ye reducible a les intenciones del autor, sinón que ye dependiente del contestu d'interpretación.
En contraste con estos dos asities, Gadamer sostién que l'individuu tien una conciencia históricamente moldiada, esto ye, que la conciencia ye un efeutu de la historia y que tamos insertos dafechu na cultura y historia del nuesu tiempu y llugar y, por ello, dafechu formaos por elles. Asina, interpretó qu'un testu entiende una fusión d'horizontes» onde l'estudiosu atopa la vía que la historia del testu articula en rellación cola nuesa propia fonderada cultural y históricu. Al contrariu que munches de les obres canóniques de la hermenéutica filosófica, la obra de Gadamer, Verdá y métodu, nun pretende ser una declaración programática d'un nuevu métodu hermenéuticu d'interpretación de testos. Verdá y métodu pretende ser una descripción de lo que faemos permanentemente cuando interpretamos coses, inclusive desconociendo que dichu procesu d'interpretación ta produciéndose.
Tanto la versión orixinal de la obra n'alemán, titulada Wahrheit und Methode, como la versión inglesa Truth and Method, fueron revisaes pol mesmu autor y considérense igualmente válides. La edición alemana de la obra contién un compendiu de trabayos posteriores onde Gadamer ellabora dalgunos de los sos argumentos y alderica les idees centrales de Verdá y métodu. Finalmente, un ensayu de Gadamer sobre Paul Celan, tituláu ¿Quién soi yo, quién yes tu?, ye consideráu por munchos autores, incluyíu Heidegger y Gadamer, como la continuación de los argumentos afilvanaos en Verdá y métodu.
Tocantes a la hermenéutica, él foi quien treslladó l'oxetu tradicional d'estudiu, que yeren los testos sagraos, a los fechos sociales. thumb|200px|Placa conmemorativa a Gadamer en Wrocław Gadamer non yá ye conocíu polos sos estudios de hermenéutica, sinón que tamién se dedicó con intensidá a estudios rellacionaos cola cultura de la Grecia clásica. Los sos principios intelectuales tán íntimamente amestaos al estudiu de la obra de los clásicos griegos, ente ellos, destaca con particular intensidá'l so llabor dedicáu a la obra de Platón. Dichu interés pola filosofía griega foi atayada en 1933 por "prudencia política", pos tales estudios diben referíos a la teoría sofística y platónica del Estáu: Gadamer nun quería tener nengún tipu d'enriedu coles autoridaes nazis por trabayos explícitamente de calter políticu. Asina, publicáronse namái aspeutos parciales sol nome de Platos Staat der Erziehung (L'Estáu como educador en Platón) (1942) y Platu und die Dichter (Platón y los poetes) (1943). Estos trabayos son pa dalgunos de mayor importancia que les sos incursiones nel campu de la hermenéutica. Morrió a la edá avanzada de 102 años.
Los prexuicios como realidá histórica del ser Tou individuu pertenez a una sociedá y polo tanto ta somorguiáu dientro d'una tradición, esta tradición al empar configura nél una serie de prexuicios que-y dexen entender se nel so contestu y el so momentu históricu, d'ellí que l'individuu tenga la so realidá histórica nos sos prexuicios.
Pa Gadamer tou acercamientu a un testu significa dir al alcuentru d'otru, d'un "tu", y esti alcuentru tien de ser un momentu d'apertura pa poder entrar en diálogu nel que tanto'l "yo" como'l "tu" entren en rellación. Frente al testu non cabo neutralidá nin autocancelación, “sinón qu'inclúi una matizada incorporación de les mesmes opiniones previes y prexuicios”.
Pa la Ilustración, tou prexuiciu significa un xuiciu ensin fundamentu dalgunu. La Ilustración propón l'usu de la razón pa poder lliberar de la tiranía de l'autoridá, hai qu'atrevese a pensar por sigo mesmu. La Ilustración busca dicilo tou dende la razón. La tradición conviértese entós pa la Ilustración no que pa la ciencia son los sentíos, causa d'error al momentu d'entender les coses talo como son. La Ilustración tien un prexuiciu y ye “el prexuiciu contra tou prexuiciu y con ello la desvirtuación de toa tradición” . Na Ilustración alemana los únicos prexuicios que s'acepten son los de la tradición cristiana.
Gadamer recupera'l sentíu constructivu del términu prexuiciu y asitiar como parte importante de too l'armazón cognitivu del individuu, pa él “prexuiciu quier dicir un xuiciu que se forma enantes de la convalidación definitiva de tolos momentos que son oxetivamente determinantes”.
"La ciencia histórica del sieglu XIX ye'l frutu más sobeyosu de la Ilustración y por ello supón una rotura cola continuidá de sentíu de la tradición", pero tenemos de buscar entender el procesu históricu sobreponiéndonos inclusive al prexuiciu de la Ilustración y asina entender la finitud del nuesu ser y de la nuesa conciencia histórica. Pa Gadamer la razón ye real ya histórica, ta dada non de manera bonal sinón qu'apaez “siempres referida a lo dao no cual exerzse”, tou individuu densedólcase dientro de la historia a la cual pertenez y de la cual nun puede escapar por cuenta de les rellaciones de configuración de la so ser en función a ella. L'individuu ye un ser históricu-espaciu-temporal.
Esti individuu históricu por tanto nun puede entendese dende'l paradigma de la Ilustración, ante él actúa tamién l'autoridá que ye aceptada nun actu racional y de llibertá. L'autoridá ye llexítima en cuanto l'individuu acepta'l so llindáu ser y confía nun TU que conoz meyor y más qu'él. Una forma d'autoridá que subyace y manifiéstase anónimamente ye la tradición, que determina en gran midida les nueses aiciones y comportamientu. Esta recibir nel procesu educativo y llegao el maduror unificar colos mesmos criterios y decisiones. Esta autoridá, la de la tradición, faise aición nes costumes, que adóptense llibremente y “determinen llargamente les nueses instituciones y comportamientos”.
D'esta miente l'individuu que pertenez a cualquier forma institucional, ta delimitado nel so comportamientu por una tradición, que confier a ésti un conxuntu de prexuicios colos cualos entiende y entiéndese a sigo mesmu dientro del procesu históricu que vive, los prexuicios son componentes a la realidá histórica de too individuu y confiéren-y categoríes a priori pa entender, esti entender ye una integración del pasáu y del presente que s'espresa en munches formes culturales y que son indesligables del procesu históricu, d'esta miente los prexuicios, nel individuu, son la realidá histórica de la so ser.
Significáu hermenéuticu de la fusión d'horizontes
Pa Gadamer, interpretar un testu arreya una fusión d'horizontes (Horizontverschmelzung). Interpretar un testu nun ye entrar na constitución psíquica del autor, sinón que lo que s'intenta faer ye treslladanos escontra la perspeutiva so la cual l'otru ganó la so opinión”.