John Quincy Adams foi un diplomáticu y políticu d'Estaos Xuníos qu'aportó a sestu presidente de los Estaos Xuníos (1825-1829). Foi miembru del Partíu Federalista, del Partíu Demócrata-Republicanu, del Partíu Nacional-Republicanu y, más tarde, del Partíu Anti-Masónicu y del Partíu Whig.
Adams foi fíu del segundu presidente de EE. XX., John Adams y de la so esposa Abigail Adams. Foi diplomáticu y tuvo implicáu en numberoses negociaciones internacionales. Amás, como Secretariu d'Estáu, participó na creación de la Doctrina Monroe. Cuando foi presidente entamó un programa de modernización y desenvolvimientu de la educación, que foi bloquiáu pol Congresu. Adams nun consiguió la reeleición en 1828, al perder contra Andrew Jackson.
Adams, dempués de dexar el cargu, foi escoyíu pa la Cámara de Representantes por Massachusetts; foi l'únicu presidente en faelo, siendo miembru de la Cámara los postreros 17 años de la so vida. Na Cámara de Representantes convertir nun líder abolicionista, ya inclusive llegó a afirmar que, en casu de qu'españara una guerra civil, el presidente podría abolir la esclavitú per mediu de los sos poderes de guerra (un derechu del presidente recoyíu na Constitución); tal que fizo Abraham Lincoln en 1863 mientres la Guerra de Secesión cola Proclamación d'Emancipación.
Infancia y mocedá Adams, fíu d'Abigail Adams y John Adams, nació na ciudá de Braintree, conocida anguaño como Quincy (non nel so honor sinón nel de Josiah Quincy, el so güelu maternu). La casa onde nació John Quincy Adams, que forma parte na actualidá del Adams National Historical Park, permanez abierta al públicu. Ta mui cerca de Abigail Adams Cairn, el llugar onde Adams guardó la batalla de Bunker Hill cuando tenía siete años.
Adams tuvo noticies per primer vegada de la Declaración d'Independencia peles cartes que'l so padre escribió a la so madre dende'l Segundu Congresu Continental en Filadelfia.
Adams pasó bona parte de la so mocedá acompañando al so padre pol estranxeru que foi embaxador en Francia dende 1778 hasta 1779, y de los Países Baxos de 1780 a 1782.
Mientres casi trés años, acompañó a Francis Dana como secretariu na so misión a San Petersburgu, por que reconocieren al nuevu país. Tamién pasó una temporada en Finlandia, Suecia y Dinamarca, y en 1804 publicó un diariu de viaxe sobre Silesia.
Mientres esos años nel estranxeru, Adams consiguió apoderar el francés y l'holandés; tamién se familiarizó col alemán y otres llingües europees. En 1788 graduar nel Harvard College (la Adams House del Harvard College foi llamada asina n'honor de Adams y el so padre). De 1787 a 1789 tuvo d'aprendiz d'abogáu con Theophilus Parsons en Newburyport, Massachusetts. Foi almitíu nel colexu d'abogaos en 1791 y empezó a exercer d'abogáu en Boston.
Principios de la so vida política thumb|left|Louisa Catherine Adams. George Washington nomó a Adams embaxador pa los Países Baxos en 1794 y pa Portugal en 1796. Cuando'l so padre convertir en presidente, designar embaxador pa Prusia, a pidimientu de Washington. Adams siguió nel puestu hasta 1801 y, nel exerciciu del mesmu, casóse en Londres con Louisa Catherine Johnson, la fía d'un comerciante norteamericanu. Mientres casi dos sieglos Adams foi l'únicu presidente que la so esposa nació nel estranxeru, hasta Donald Trump.
Adams tornó a Quincy en 1801. Mientres esti periodu moró na Old House, na actualidá un muséu. Empezó la so carrera política nes eleiciones de 1802, cuando intentó, ensin ésitu, consiguir un puestu na Cámara de Representantes como federalista. Sicasí, foi escoyíu senador por Massachusetts esi mesmu añu.
Poco dempués, la Corte Xeneral de Massachusetts escoyó a Adams pal Senáu como federalista, nel que tuvo dende 1803 a 1808. Nesi últimu añu, rompió colos Federalistes, abandonó'l so puestu nel Senáu, y xunióse a los Demócrates-Republicanos.
Tuvo d'embaxador varios años más per distintos países d'Europa. En 1814 participó nel Tratáu de Gante, como representante de EE. XX.
Secretariu d'Estáu De 1817 a 1825 foi Secretariu d'Estáu nel gobiernu de James Monroe. Mientres esi periodu xugó un papel decisivu na alquisición de Florida. De normal los sos puntos de vista coincidíen colos de Monroe. En calidá de Secretariu d'Estáu axustó'l Tratáu de Adams-Onís (o Tratáu de Transcontinentalidad) y redactó la Doctrina Monroe, que prevenía a los estaos europeos d'intervenir n'América: el famosu «América pa los americanos».
Eleiciones presidenciales de 1824 Adams allegó a les eleiciones presidenciales de 1824 con otros trés candidatos: el Presidente de la Cámara de Representantes de los Estaos Xuníos Henry Clay de Kentucky, el Secretariu de l'Ayalga William H. Crawford de Georgia, y el Senador Andrew Jackson de Tennessee. Dempués de que Crawford sufriera un ictus, nun hubo un claru favoritu.
Cuando se celebró la eleición el día 9 de payares de 1824, Jackson llogró 151.363 votos (otres fontes falen d'hasta 153.544 votos) que representaben un 41,36% de los votos populares; ente que Adams llogró ente 108.740 y/o 113.142 votos (alredor d'un 30,92% del votu popular); Clay llegó de terceru nel sufraxu popular con 47.545 votos o 47.136 (12,99% del votu popular); y Crawford foi'l menos votáu con 41.032 votos o 46.618 (11,21% d'esi sufraxu popular). Otros 6.616 votos populares (1,81%) fueron pa nomaos a Eleutores demócrates-republicanos ensin comprometer primero con nengún candidatu presidencial; y 6.230 votos populares (1,70%) a otres opciones.1824 Presidential General Election Results, en uselectionatlas.orgJohn Quincy Adams, n'Internet Public Library (IPL)
Sicasí, nel Colexu Eleutoral les coses fueron daqué distintes: Jackson tenía 99 Eleutores, Adams 84, Crawford 41, y Clay 37. Como nengún tenía mayoría absoluta nesi colexu eleutoral, a tenor de la 12ª enmienda, la Cámara de Representantes de los Estaos Xuníos tenía d'escoyer ente los trés candidatos más votaos: Jackson, Adams y Crawford. Na Cámara los congresistes de cada Estáu teníen de decidir a que candidatu da-y el votu del so Estáu respeutivu, yá que d'alcuerdu a la Constitución na eleición cada Estáu tenía un votu; y una vegada tomada la decisión pola mayoría de la delegación congresional del Estáu'l so votu diba pal candidatu escoyíu. Clay, anque quedara en cuarta posición y, por tanto, nun optaba a ser escoyíu, tenía enforma poder como Presidente de la Cámara. Crawford, yá que sufrió un ictus en 1823, nun tenía posibilidaes reales de ser escoyíu.
Clay, qu'odiaba a Jackson y compartía la posición de Adams tocantes a política arancelaria y d'obres públiques, convenció a la Cámara por que votara por Adams, siendo ésti escoyíu'l 9 de febreru de 1825 na primer votación col sofitu de 13 estaos contra 7 que sofitaron a Jackson y 4 a Crawford. La victoria de Adams sorprendió a Jackson, que ganara en votu eleutoral y popular, y esperaba ser escoyíu presidente. Cuando Adams nomó a Clay Secretariu d'Estáu –el yá que ocuparon los sos trés predecesores antes de llegar a la presidencia– los demócrates partidarios de Jackson sintiéronse ultraxaos. Esta disputa foi siempres una carga mientres el mandatu de Adams y contribuyó sobre manera a la derrota de Adams nes eleiciones de 1828, na que, esta vegada sí, Jackson facer cola presidencia.
Presidencia 1825-1829 thumb|right| Retrato oficial de Adams na Casa Blanca. Adams, que foi'l sestu presidente d'Estaos Xuníos, tuvo nel cargu dende'l 4 de marzu de 1825 hasta'l 3 de marzu de 1829. Xuró'l so cargu sobre un llibru de lleis, en llugar de faelo sobre la Biblia, como yera habitual.
Política interior Mientres el so mandatu, trabayó nel desenvolvimientu del Sistema Americanu, que consistía na aplicación d'altos aranceles pa promover el desenvolvimientu internu como la construcción de carreteres, y un bancu nacional pa fomentar la iniciativa granible y crear una divisa nacional. Nel so primer discursu añal nel Congresu, Adams presentó un ambiciosu programa de modernización qu'incluyía carreteres, canales, una universidá nacional, un observatoriu astronómicu, ente otres iniciatives. El sofitu a les sos propuestes foi llindáu, inclusive nel so partíu. Bona parte de les sos iniciatives nel Congresu atopar cola oposición de los partidarios de Jackson, qu'inda se sentíen indignaos.
Sicasí, dalgunes de los sos propuestes si que fueron aceptaes, esto ye, l'ampliación de la carretera de Cumberland a Ohio con vistes a una futura ampliación a St. Louis; l'empiezu de la Canal Chesapeake y Ohio; la conexón de los Grandes Llagos col ríu Ohio n'Ohio ya Indiana; y l'ampliación y reconstrucción de la Canal Dismal Swamp en Carolina del Norte.
Unu de los asuntos qu'estremaron a l'Alministración foi l'aplicación de los aranceles proteicionistes. Henry Clay sofitar, pero nun lu faía'l Vicepresidente, John C. Calhoun. La posición de Adams nun se conocía, porque'l so eleutoráu taba estremáu. Cuando Adams perdió'l control del Congresu en 1827, la situación volvióse más complicada si quepe. La firma de la Llei de los Aranceles de 1828, ganó-y una gran impopularidá, básicamente nel Sur. thumb|left|Canal Chesapeake y Ohio en Swain's Lock. Adams y Clay fundaron un nuevu partíu, el Partíu Nacional-Republicanu, que nun llegó a tener enforma ésitu. Nes eleiciones de 1827, Adams y los sos partidarios perdieron el control del Congresu. El senador por Nueva York Martin Van Buren, futuru presidente y partidariu de Jackson, convertir nún de los líderes del Senáu.
Munches de les dificultaes a les que s'enfrentó Adams fueron debíes a la so oposición a sustituyir a los miembros de l'Alministración que sofitaben a Jackson, porque cuntaba que solo la incompetencia yera motivu de sustitución. Por casu, John McLean, el so Postmaster Xeneral (l'encargáu del sistema postal), siguió nel cargu a pesar de qu'usaba la so influencia pa ganase'l favor de los partidarios de Jackson. Sicasí, el gobiernu de Jackson foi'l principiu del conocíu como spoils system, una espresión inglesa que describe la práutica pola cual los partíos políticos del gobiernu distribúin a los sos propios miembros y simpatizantes cargos institucionales y posiciones de poder.
Otru golpe a la presidencia de Adams foi'l so arrogante política colos Nativos Americanos. Los colonos que taben instalaos na frontera clamaben por una política más espansionista. Cuando'l Gobiernu Federal quixo imponer la so autoridá en beneficiu de los Cherokees, el gobernador de Georgia llevantar n'armes. Esti fechu fixo abarruntar la futura secesión de los estaos del Sur mientres la Guerra Civil. Adams definió la so política interior como continuista de la política de Monroe. Per otra parte, años dempués Andrew Jackson y Martin Van Buren empecipiaron la política de treslláu de los Indios al oeste.
Política esterior Adams, na so dómina de Secretariu d'Estáu, ye consideráu como unu de los meyores diplomáticos de la hestoria de EE. XX., aportando a inclusive unu de los creadores de la Doctrina Monroe. Sicasí, mientres el so mandatu presidencial, Adams nun consiguió grandes llogros en política esterior; la oposición a la que se tuvo qu'enfrentar nel Congresu motivó qu'esto nun llegara a asoceder.
Ente los pocos ésitos diplomáticos mientres el so mandatu podemos incluyir trataos de reciprocidá con numberosos estaos, ente los que s'inclúin Dinamarca, Méxicu, la Lliga Hanseática, los países escandinavos, Prusia y Austria. Sicasí, gracies a los ésitos collechaos cuando yera Secretariu d'Estáu, la mayor parte de los problemes a los que se tuviera qu'enfrentar siendo presidente yá fueren resueltos años antes por él mesmu. thumb|right|Daguerrotipu de John Quincy Adams en 1843, por Brady. Ésta ye la primer fotografía d'un presidente norteamericanu, y foi realizada 14 años dempués de dexar el cargu. thumb|right|Dólar cola efixe de John Quincy Adams.
Fin de la Presidencia