Ankara o AncaraL'asturianu que vien. Observaciones y suxerencies sobre l'asturianu normativu y el so usu; Ramón d'Andrés, Publicaciones Ámbitu, s.l., Uviéu, 2008; ISBN: 978-84-96413-48-1. ye la capital de Turquía y de la provincia homónima na rexón d'Anatolia Central.
Tien una población de 5.270.575 habitantes, lo que la convierte na segunda ciudá más poblada del país tres Istambul. Ye la sede del parllamentu turcu, de los ministerios y demás instituciones gubernamentales, amás de les delegaciones diplomátiques estranxeres.
Trátase d'una importante ciudá comercial ya industrial asitiada nel centru d'Anatolia. Atópase estratéxicamente asitiada nel centru de les redes turques d'autopistes y ferrocarriles, y funciona como centru pa comercializar los productos de les árees agrícoles colindantes. La ciudá foi famosa poles sos cabres de pelo llargu (cabres d'angora) y la so preciada llana (mohair), pola so raza única de gatos (gatos d'angora), poles sos coneyu blancos, polos sos peres, la so miel y pola uva moscatel que se produz na rexón.
Ye sede de delles universidaes, la Biblioteca Nacional, el Muséu Arqueolóxicu, el Muséu Etnográficu y el Muséu de les Civilizaciones d'Anatolia. El mausoléu de Kemal Atatürk (Anıtkabir), la figura más importante de Turquía nel sieglu XX, tamién ta allugáu n'Ankara.
Como asocede con munches ciudaes antigües, Ankara foi conocida por dellos nomes al traviés de los sieglos: los hitites llamar Ankuwash antes de 1200 e.C., los gálates y los romanos llamar Ancyra y nos periodos clásicu, helenísticu y nel bizantín yera conocida como Ἄγκυρα (Ánkyra). Tamién recibió'l nome d'Angora o Engürü dempués de ser conquistada polos selyúcides en 1073, y asina foi conocida hasta 1930.
Historia Periodu prerromanu left|200px|thumb|El discu solar de Hatti ye un símbolu relixosu, que simboliza l'universu, utilizáu polos sacerdotes hitites. L'idioma hitita ye la más antigua llingua indoeuropea conocida.
Los asentamientos más antiguos dientro y alredor de la ciudá pertenecen a la civilización hattiana, qu'espolletaron mientres la Edá del Bronce. Artefautos descubiertos na ciudá punxeron de manifiestu que los hitites llamaron Ankuwash a la ciudá antes de 1200 e.C. La ciudá creció significativamente en tamañu y n'importancia sol control de los frixos, dende alredor de 1000 e.C., esperimentando una gran espansión tres la migración dende Gordión, la capital de Frixa, dempués d'un terremotu qu'estropió gravemente a la ciudá. Según la tradición frixa, el rei Midas yera veneráu como'l fundador de Ancyra. Sicasí, Pausanias menta que la ciudá yera en realidá más antigua.Pausanias (xeógrafu), Description of Greece, 1.4.1., "Ancyra was actually older even than that." Cabo la posibilidá de que cuando Midas llegó a la ciudá, ésta atopábase práuticamente despoblada y de ende l'orixe de la lleenda frixa. Al dominiu frixu asocedió-y el lidiu y darréu el persa, que permaneció hasta que fueron ganaos poles tropes macedonies dirixíes por Alexandru Magnu.
El rei macedoniu, que conquistó la ciudá nel añu 333 e.C., llegó dende Gordion y quedóse na ciudá mientres un curtiu periodu. Tres la so muerte en Babilonia en 323 e.C. y la subsecuente división del so imperiu ente los sos xenerales, Ankara quedó sol control d'Antígono el Tuertu. Si mientres el periodu frixu la ciudá tuvo la mayor espansión de la so dómina antigua, otru importante periodu de crecedera tuvo llugar mientres el periodu de los griegos de Ponto, quien llegaron y desenvolvieron la ciudá como un centru del comerciu de bienes ente los puertos del mar Negru y Crimea al norte; Asiria, Xipre y El Líbanu al sur; y Xeorxa, Armenia y Persia al este. Nesa dómina la ciudá tomó'l nome de Áγκυρα-Ànkyra (ancla en griegu), que ye entá utilizáu polos turcos cola forma llixeramente modificada d'Ankara.
Nel añu 278 e.C., la ciudá, qu'entós yera conocida como Ancyra, según el restu de l'Anatolia central, foi ocupada polos Gálates de raza celta. Los elementos celtes probablemente yeren pequeños en númberu, una aristocracia guerrera que gobernó al campesinado frixofalante. Sicasí, col pasu del tiempu adoptaron l'idioma de los celtes, rellacionáu col gaélicu y el galés. A la fin del sieglu IV, San Jerónimo, natural de Galacia, reparó que'l llinguaxe faláu n'Ankara yera bien similar al que yera faláu en Tréveris, al noroeste del Imperiu romanu.
Periodu romanu 200px|left|thumb|A partir de los sieglos VIII a.C y el V a.C, diversos pueblos celtes estender dende'l so nucleu orixinal centroeuropéu per gran parte d'Europa, llegando un pueblu orixinariu de la Galia. 200px|thumb|Nel Templu d'Augustu y Roma (comúnmente conocíu como Monumentum Ancyranum) n'Ulus, sobrevive intacta la principal copia de la Res Gestae Divi Augusti, escrita pol primer emperador romanu Augustu. La ciudá foiThemes: Premium WordPress Themes conquistada por Augustu en 25 e.C., pasando asina al control del Imperiu romanu. Entós, decidió faer de Ancyra unu de los trés principales centros alministrativos de l'Anatolia central. Nesi momentu, la ciudá yera'l centru d'una tribu conocida como los Tectosages, y Augustu alzar a capital de la provincia romana de Galatia. Otros centros tribales gálates, como Tavium, cerca de Yozgat, y Pessinus al oeste, cerca de Sivrihisar, siguieron siendo relativamente importantes mientres el periodu romanu, pero foi Ancyra quien se convirtió nuna gran ciudá. N'Ankara atópense los restos del Templu d'Augustu y Roma (Monumentum Ancyranum), que contién el rexistru oficial de les Lleis d'Augustu, conocíu como'l Res Gestae Divi Augusti, una inscripción en mármol nes parés d'esti templu.
Una población envalorada de 200.000 persones vivíen n'Ancyra mientres los prósperos tiempos del Imperiu romanu, una cantidá enforma mayor de la que quedaría tres la cayida del imperiu hasta'l sieglu XX. Un pequeñu ríu, l'Ankara (Ankara Çayı, en turcu), corría pel centru de la población romana. Anguaño alcuéntrase cubiertu y esviáu en parte del so cursu al traviés de la ciudá, pero nel so tiempu yera la frontera septentrional de la ciudá vieya, mientres les dómines romana, bizantina y otomana. Çankaya, el cantu de la llomba asitiada al sur del actual centru urbanu, atopábase fuera de la ciudá romana, pero puede ser un llugar de veranéu. Nel sieglu XIX, los restos de siquier una villa romana o un gran caserío inda se calteníen de pies, non bien lloñe d'onde s'atopa anguaño la residencia presidencial de Çankaya. Trátase d'una ciudá grande pa la dómina, mayor que les ciudaes romanes de la Galia o Britania. Al oeste, la ciudá romana estender hasta l'área del parque Gençlik y de la estación de ferrocarril, ente qu'al llau sur de la llomba puede estendese hasta la zona ocupada pola Universidá Hacettepe.
left|250px|thumb|la miniatura d'Ankara nel sieglu 18. 250px|thumb|El castiellu d'Ankara foi utilizáu polos Romanos, los Bizantinos, los Selyúcides y los Otomanos.
La importancia de Ancyra aniciaba en que s'atopaba nel puntu onde se xuníen los caminos romanos que cruciaben Anatolia de norte a sur y d'este a oeste. La rede imperial de calzaes escontra l'este foi utilizada por dellos emperadores y los sos exércitos, anque tamién sirvió pa exércitos invasores. Na segunda metá del sieglu III, Ancyra foi invadida polos godos que llegaron dende l'oeste, asitiándose nel corazón de Capadocia, tomando esclavos y realizando saquéos, y dempués polos árabes. Mientres cuasi una década, la ciudá foi unu de los puestos avanzaos más occidentales de la emperatriz árabe Zenobia de Palmira, quien s'aprovechó d'un periodu de debilidá y desorde nel Imperiu romanu pa fundar el so propiu Estáu, de poca duración. La llocalidá foi reincorporada al Imperiu romanu sol emperador Aureliano en 272. Mientres la tetrarquía, introducida por Diocleciano nel añu 284, realizóse un programa de reconstrucción y construyóse la calzada d'Ankara al oeste, escontra Germe y Dorylaeum, cerca de l'actual Eskişehir. Primeramente, l'emperador Caracalla reconstruyera les muralles de la ciudadela y construyíu baños públicos.
Nel so apoxéu, l'Ankara romana yera un gran mercáu y centru de comerciu, anque tamién funcionó como una gran capital alministrativa, onde un altu funcionariu gobernaba dende'l Praetorium de la ciudá, un gran palaciu alministrativu o oficina. Mientres el sieglu III, la vida na ciudá, según n'otres poblaciones d'Anatolia, paez ser militarizada en respuesta a les invasiones y a la inestabilidá reinante. Coles mesmes, la población llocal foi oxetu de cristianización.
Periodu bizantín
A finales del sieglu IV, Ancyra convertir nuna zona de vacaciones del imperiu. Dempués de que Constantinopla convertir na capital del Imperiu romanu d'Oriente, los emperadores de los sieglos IV y V retirar de los branos húmedos del Bósforu al ambiente seco de los montes de Ancyra. Teodosio II llevaba la so corte a Ancyra nos branos, inclusive s'emitieron lleis ellí.
La importancia militar y loxística de la ciudá duró hasta bien entráu'l llargu reináu bizantín. A pesar de que la ciudá cayó en manes de dellos exércitos árabes numberoses vegaes a partir del sieglu VI, permaneció como un importante puntu nel Imperiu bizantín hasta finales del sieglu XI.
Periodu otomanu left|thumb|Atatürk ye'l fundador y primer presidente de la República de Turquía. right|thumb|La ciudá tien primer movimientu de l'arquiteutura turca nel sieglu 20. Tien elementos de l'arquiteutura otomana. En 1071, el sultán selyúcido Alp Arslan abrió les puertes d'Anatolia pa los turcos cola so victoria na batalla de Manzikert, cerca de Malazgirt. Dos años más tarde anexonó la ciudá al so territoriu, un llugar importante pal tresporte militar. Orhan I, el segundu bey del Imperiu otomanu, prindó Ankara en 1356. Otru gobernante turcu, Tamerlán, ganó a los otomanos na batalla d'Angora en 1402 y prindó la ciudá, pero al añu siguiente Ankara volvió tar baxu control otomanu.
Tres la derrota otomana na Primer Guerra Mundial, la capital otomana, Istambul, y gran parte de la península d'Anatolia taba ocupada polos aliaos. Según el tratáu de Sèvres de 1920 robláu por Reinu Xuníu, Francia, Italia y Grecia, los territorios del Imperiu otomanu partir ente ellos, dexando pa los turcos Istambul y parte d'Asia Menor. En respuesta a esto, el líder del movimientu nacionalista turcu, Kemal Atatürk, estableció'l cuartel xeneral del so movimientu de resistencia n'Ankara. Tres la Guerra d'Independencia, los nacionalistes reemplazaron l'Imperiu otomanu cola República de Turquía el 29 d'ochobre de 1923.
Periodu de la República de Turquía left|thumb|Anitkabir ye'l mausoléu de Mustafa Kemal Atatürk, el fundador y primer presidente de la República de Turquía. thumb|Mezquita Kocatepe y Kızılay arrodia. thumb|Söğütözü, ye'l centru comercial de la ciudá. left|thumb|Un centru comercial na ciudá.
Nel momentu de fundación de la República de Turquía, Ankara nun yera más qu'una pequeña población qu'apenes superaba los 15.000 habitantes. A pesar d'ello, el 13 d'ochobre de 1923 convertir na nueva capital del país, sustituyendo a Istambul, a la fin de la guerra de lliberación y dos selmanes antes de la proclamación de la república por una llei adoptada na Gran Asamblea Nacional Turca,T.C. KÜLTÜR VE TURİZM BAKANLIĞI y basándose nun decretu lleíu nel parllamentu'l 31 de xineru de 1921,Türkler Cilt 16 Cumhuriyet según una fonte, foi una decisión personal de Mustafa Kemal Atatürk, qu'evitaba d'esta miente la vulnerabilidá estratéxica de l'antigua capital.