Anton van Dyck foi un pintor flamencu especialmente dedicáu a la ellaboración de semeyes. Puesto que algamó gran fama internacional, el so nome afacer a distintos idiomes: n'inglés, Sir Anthony van Dyck; n'español, Antonio o Antón van Dick. Na so llingua materna, el neerlandés, el so nome ye Antoon van Dijck (la pallabra dijck significa 'carbayu' o 'encina'). Aportó a primer pintor de corte n'Inglaterra tres una llarga estancia n'Italia. Ye universalmente conocíu poles sos semeyes de la nobleza xenovesa y de Carlos I, rei d'Inglaterra, de los miembros de la so familia y de la so corte. Col so métodu de pintura d'una elegancia relaxada, influyó nos retratistes ingleses, como Peter Lely. Amás de semeyes, polos cualos foi abondo apreciáu, ocupóse tamién de temes bíbliques y mitolóxicos, introduciendo delles notables innovaciones pictóriques.
N'Amberes foi discípulu de Hendrick van Balen, con quien permaneció ente 1609 y 1610.Balen, Hendrick van (I) en Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie (RKD), en neerlandés. Más palantre foi tamién alumnu y asistente de Rubens, del qu'asimiló la téunica y en parte tamién l'estilu, y en 1618 foi almitíu como maestru nel gremiu de San Lucas.
En trescurriendo la mocedá n'Amberes, treslladar a Italia, onde realizó'l viaxe ritual de formación carauterísticu de tolos grandes pintores flamencos. Ellí tuvo la oportunidá de ver y copiar delles grandes obres renacentistes, especialmente del so pintor favoritu, Tiziano. Al volver d'Italia, pasó a Inglaterra, a la corte de Carlos I, onde s'ocupó cuasi puramente de semeyes. Morrió en Londres a la edá de 42 años y foi enterráu na Catedral de San Pablo.
Biografía Primeros años y formación thumb|left|Autorretratu de 1613–1614. Van Dyck nació nuna casa llamada Dean Berendans, nel centru de la ciudá.Brown, Van Dyck 1599–1641, p. 35. El so güelu Anton (1529–1581), tres dedicase a la pintura, dedicar al comerciu de la seda; a la so muerte, la so muyer, Cornelia Pruystinck siguió l'actividá del home, arrodiada de los sos fíos Francisco y Fernando. Tal trabayu rindía abondo, una y bones la familia tenía veceres inclusive en París y Londres, y nuna bona parte de les ciudaes flamenques.
El padre de Anton, Franchois, casar en segundes nupcias, en 1590, con Maria Cuypers. Dende'l matrimoniu con esta muyer, tuvo 12 fíos, de los que Anton foi'l séptimu.Bodart, Van Dyck, p. 6. Dau la crecedera de la familia, dir Dyck decidieron adquirir una casa nueva, espaciosa y lujosamente amoblada, De Stadt van Ghendt, qu'incluyía daqué desusáu pa la dómina, un bañu.
Anton amosó rápido'l so talentu y ye consideráu un neñu xeniu. Foi unviáu, nel añu 1609, al taller d'unu de los meyores pintores de la ciudá, Hendrick van Balen, decanu de la Sint-Lucasgilde (Gilda o Gremiu de San Lucas), con cuenta d'aprendiera los rudimentos de la pintura y adquiriera esperiencia. La so primer pintura datada ye d'estos años y ye el Semeya d'un home de setenta años, de 1613, nel que son evidentes les enseñances de Van Balen. Sicasí, bien puestu y con solu 16 años, abrió un taller personal, xunto al mozu amigu Jan Brueghel el Mozu, con quien abandonó la escuela del maestru. Nestos años, como recuerda'l mesmu Brueghel, Anton recibió l'encargu d'executar una serie de pintures que representaren Los dolce apóstoles y un Silenu borrachu.Brown, páxs. 38–39. D'esti periodu ye ensin dulda tamién l'autorretratu de 1613–1614.
A partir de 1617 y hasta 1620, Van Dyck trabayó estrechamente con Rubens, de quien aportó a ayudante, abandonando'l so taller autónomu. Siguieron meses de collaboración ente los dos: Rubens fala de Van Dyck como del so meyor alumnu.Brown, p. 40. Tamién tres el 11 de febreru de 1618, día en que foi almitíu na Gilda de San Lucas como «maestru», Van Dyck trabayó con Rubens na realización de teles como Decio Mus despide a los lictores o Aquiles ente les fíes de Licómedes (Muséu del Prado). Nel taller de Rubens, yá daquella un pintor conocíu en toa Europa, Van Dyck dio a conocer el so nome nos ambientes de l'aristocracia y de la rica burguesía y contautó cola cultura clásica y la etiqueta propia de la corte.Rubens fuera instruyíu na corte de la condesa de Ligne. El mozu Anton aprendió a asonsañar los modelos del maestru, adoptando munches de les sos carauterístiques, como ye bono de constatar na pintura L'emperador Teodosio y san Ambrosio. En 1620, Rubens roblara un contratu colos xesuites d'Amberes pa la decoración de la so ilesia, basada nos diseños del mesmu pero llevada a cabu por Van Dyck; amás d'esti importante encargu, Anton recibió tamién numberosos pidimientos de veceros particulares pa la realización de semeyes. Correspuenden a estos años, pintures como'l Semeya de Cornelius van der Geest o Maria van der Wouwer-Clarisse.
Primer periodu inglés N'ochobre de 1620, cuando tenía ventiún años, van Dyck treslladar a Londres, a la corte del rei d'Inglaterra, James I. Convencer la insistencia de George Villiers, I duque de Buckingham y Thomas Howard, conde de Arundel. Esti postreru yera un gran apasionáu del arte, amigu de Rubens y proteutor del arquiteutu Inigo Jones. Mientres la estancia en Londres, Van Dyck llogró de James I una pensión añal de 100 llibres esterlines pero nun llogró ser presentáu al rei; sicasí, bien llueu'l conde de Arundel concedió-y un permisu de viaxe al estranxeru por ocho meses: nun volvió n'once años. Les obres realizaes por van Dyck mientres esta primer estancia n'Inglaterra son bien distintes de les que fixera hasta entós en Flandes. N'Amberes, reconvertida apocayá al catolicismu, Antoon tenía la posibilidá de realizar solamente teles con calter relixosu o semeyes. Sicasí, en Londres gociaba de mayor llibertá, seya na execución de les pintures, seya na eleición de la tema por representar. Nel cuadru Sir George Villiers (futuru duque de Buckingham) y la so muyer Lady Katherine, como Venus y Adonis, por casu, van Dyck representa a los novios como enxamás lo fixera: la tela tien un calter alegóricu, con un gustu típicamente pastoral, inspiráu en Tiziano, y los dos personaxes son representaos semidesnudos y a tamañu natural.Bodart, páxs. 12–13. Otres pintures conocíes del periodu son La continencia de Escipión y una semeya del conde de Arundel (Los Angeles, Muséu J. Paul Getty).
Al volver a Amberes, quedóse ellí alredor d'ocho meses; nesti periodu, nel que Rubens atopábase lloñe, pintó dalgunos de les sos semeyes más brilloses ya innovadores, como'l Semeya d'Isabel Brant, primer muyer de Rubens, y el Semeya de Frans Snyders y de la so muyer Margarita de Vos. Anque en cierta manera Rubens y Van Dyck andar# a la tema por consiguir los meyores encargos, caltuvieron la so amistá. Cuando Van Dyck comunicó la so decisión de partir a Italia, Rubens regaló-y un caballu pal viaxe y dexó-y numberoses cartes de presentación pa pintores y mecenes.
Italia thumb|200px|Semeya del cardenal Guido Bentivoglio, 1623. En 1621 Van Dyck decidió partir a Italia, tradicional viaxe de los pintores flamencos, onde permaneció mientres seis años, estudiando y analizando los trabayos de los grandes artistes del sieglu XV y del XVI y afirmóse la so fama de retratista.
El 3 d'ochobre de 1621 partió ya instalóse en Xénova, onde s'agospió na casa de los pintores y coleicionistes d'arte flamencu, Lucas y Cornelis de Wael. A la so llegada a Xénova, Anton había yá realizáu alredor de 300 pintures,Bodart, p. 16. situación opuesta a la de Rubens o de Nicolas Poussin, qu'a la so llegada a Italia nun tuvieren ocasión inda pa trabayar de manera tan intensa.
Foi presentáu na meyor aristocracia de la ciudá y se les ingenió pa retratar dellos esponentes de les meyores families xenoveses (Spinola, Durazzo, Lomellini, Doria, Brignole, etc.). El so inmediatu ésitu debióse primero a la fama de Rubens, que viviera y trabayara enforma en Xénova, y del que van Dyck yera vistu como un nuevu representante y continuador. Pero Van Dyck supo conformar un nuevu tipu de semeya, de figures estilizadas y espresiones severes, que s'estremaba del estilu de Rubens. thumb|left|200px|Semeya del escultor flamencu François Duquesnoy, 1623. Tres la esitosa esperiencia xenovesa, Van Dyck partió en febreru de 1622, a Roma, onde permaneció hasta agostu d'esi añu y mientres bona parte de 1623. Nesta dómina pintó la so autorretratu allugáu en San Petersburgu. Acoyíu favorablemente na Roma pontificia, foi introducíu nos meyores ambientes de la sociedá; mientres la so segunda permanencia recibió del cardenal Guido Bentivoglio dos importantes encargos, que consistíen na realización d'una Crucifixón y de una semeya de cuerpu completu del mesmu cardenal. Bentivoglio fuera alzáu al cardenalatu l'añu anterior y yera'l proteutor de la comunidá flamenca romana, yá que fuera nunciu apostólicu en Bruxeles dende 1607 hasta 1614.Brown, p. 20. Amás de la semeya del cardenal Bentivoglio, unu de los más famosos de tola producción de van Dyck, el nuevu pintor retrató tamién al cardenal Maffeo Barberini, que depués foi papa col nome d'Urbanu VIII.Por desgracia la semeya d'esti cardenal perdióse. D'esti periodu son tamién numberoses semeyes como los del matrimoniu Shirley. A diferencia del maestru Rubens, Van Dyck nun amar enforma'l legáu antiguu de Grecia y Roma, y prefería estudiar a los maestros del sieglu XVI. Testimoniu d'ello ye'l so Cuadiernu italianu, diariu d'esbozos y diseños realizaos a partir de grandes obres estudiaes mientres la so estancia n'Italia. En Roma tuvo la oportunidá de reparar y copiar les obres maestres de los grandes del Renacimientu, que s'atopaben principalmente nel palaciu Ludovisi y na Villa Borghese.
Dende Roma treslladar a Florencia, onde conoció a Lorenzo de Médici, fíu del gran duque de Toscana, Fernandu I de Médici, gran apasionáu del arte y arrogante mecenes. Probablemente pintó una semeya d'él, que depués hubo de perdese.Bodart, p. 17. De camín a Vénetu, detener en Bolonia y en Parma, onde almiró los frescos de Correggio. Llegó finalmente a Venecia, onde trescurrió l'iviernu de 1622. Na ciudá de les llagunes, patria d'unu de los sos artistes favoritos, Tiziano, foi empuestu na visita de les grandes obres venecianes pol sobrín de Tiziano, César Vecellio.Brown, p. 22. Anton pudo finalmente coronar el so suañu, ver y analizar les obres de Tiziano y de Paolo Veronese: nel so Cuadiernu italianu atópense diseños d'obres de Giorgione, Rafael, Guercino, Aníbal Carracci, Giovanni Bellini, Tintoretto, Leonardo, pero prevalecen les de Tiziano, a quien dedica 200 páxines.
Foi n'Italia onde creó un estilu refinao y elegante que caracterizó la so obra mientres tola so vida, según un tipu de semeya inmortal» nel que los nobles son captaos con porte arguyosu y figura espodada. Esti tipu de semeya convertir en modelu pa la pintura occidental, sobre manera n'Inglaterra onde Thomas Gainsborough tomar como fonte d'inspiración.
De Mantua a Palermo Dende Venecia pasó a Mantua, onde foi introducíu na corte de los Gonzaga. Equí conoció a Fernando Gonzaga y a Vincenzo II Gonzaga, que fuera proteutor de Rubens. Cola so permanencia en Mantua, Van Dyck tuvo ocasión de ver la coleición de los duques primero que se perdiera, vendida ente dellos coleicionistes como Carlos I d'Inglaterra. En 1623 tuvo de nuevu en Roma, ciudá na que refugara caltener contautu cola asociación llocal de pintores flamencos, lloñe del estilu académicu, que conducíen una vida simple y non de ostentación como la suya.La Schildersbent, 'banda de pintores', constituyérase ente 1621 y 1623: los pintores que formaben parte d'ella yera na so mayoría paisaxistes y siguidores de Caravaggio. (Bodart, p. 18). thumb|200px|Semeya d'Emanuel Filiberto, príncipe de Saboya, 1624. Gian Pietro Bellori, na so obra, Le Vite de' pittori scultori y architetti moderni escribe lo siguiente sobre'l periodu romanu de van Dyck: