thumb|La cara feliz, tal como amuesa esti emoticonu, ye un símbolu bien conocíu de la felicidá.|200x200px La felicidá ye una emoción que se produz nun ser vivu cuando cree algamar una meta deseyada.
La felicidá suel dir apareyada a una condición interna o suxetiva de prestu y allegría. Dellos psicólogos trataron de carauterizar el grau de felicidá por aciu diversos tests, y llegaron a definir la felicidá como una midida de bienestar suxetivo (autopercibido) qu'inflúi nes actitúes y el comportamientu de los individuos. Les persones que tienen un altu grau de felicidá amuesen xeneralmente un enfoque del mediu positivu, coles mesmes que se sienten motivaes a conquistar nueves metes.
Aspeutos xenerales thumb|La felicidá ta ensin dulda presente na cara d'esta neña.
Entender nesti contestu como un estáu d'ánimu positivu. Dichu estáu d'ánimu ye suxetivu y, por tanto, nun se refier a un fechu autopercibido. Esto implica qu'una mesma serie de fechos puede ser percibíu de manera distinta por persones con distintos temperamentos, y por tanto lo que pa una persona puede ser una situación feliz pa otra puede llevar apareyada insatisfaición ya inclusive frustración. Ye por esa razón, que la felicidá a diferencia d'otros fechos rellacionaos col bienestar considérase una situación suxetiva y mesma del individuu (en contraposición a fechos oxetivos nos que distintos observadores concordaríen).
La felicidá frecuentemente considérase positiva yá que dexa a los individuos sacar partíu de les condiciones oxetives, favorez l'actitú d'encetar distintes xeres llevándola al términu propuestu. La depresión y otros trestornos psicolóxicos, por casu, carauterizar por una bultable falta de felicidá del individuu, lo cual ataya les posibilidaes de los individuos p'acometer con ésitu diverses xeres o llograr beneficios de situaciones oxetivamente favorables. So un estáu de felicidá los individuos son capaces de llevar a cabu una actividá neutral constante nuna redolada con variables yá esperimentaes y conocíes, los distintos aspeutos de l'actividá mental flúin de forma harmónica, siendo los factores internu y esternu interactuantes col sistema límbico. En dichu procesu pueden esperimentase emociones derivaes, que nun tienen por qué ser placenteras, siendo consecuencia d'un deprendimientu ante un mediu variable.
Anguaño conozse que la variabilidá nos niveles de felicidá qu'esperimenten los individuos vense influyíos por trés grupos de factores (n'orde d'importancia): Factores xenéticos. Factores acomuñaos a la consecución d'oxetivos y deseos. Factores socioambientales. Igualmente ye un fechu bien establecíu, que'l xuiciu sobre si unu mesmu ye feliz ta influyíu por razones culturales: en ciertes sociedaes se desaprueba en mayor midida espresar sentimientos negativos, ente que n'otres la sinceridá y la autoexpresión fidedigna ye valorada en mayor midida. Por eso les comparances internacionales ente países con distintes condiciones socioeconómiques tienen de correxir el sesgu cultural.
La felicidá, en cuantes qu'estáu emocional y autopercibido, ye un estáu suxetivu que, sicasí, puede analizase por aciu procedimientos oxetivos. Los siguientes son exemplos de disciplines con aproximamientos oxetivos: La filosofía estudia'l so conceutu y realidá. La psicoloxía positiva intenta determinar los factores endóxenos que l'individuu puede remanar p'algamar esi determináu estáu d'ánimu.Salomone (2008, avientu 28). «La ciencia afaya les claves de la felicidá.» El País. Consultáu 3 d'agostu de 2013. La socioloxía ocupar d'analizar qué factores sociales determinen los oxetivos que'l suxetu márcase como meta p'algamar estaos de felicidá. L'antropoloxía amuesa cómo distintes cultures establecieron cánones distintos al respeutu.
Felicidad na reflexón filosófica Según la filosofía occidental thumb|Un vieyu chilenu sonriendo. La sorrisa ye una de les espresiones faciales que denotan felicidá. thumb|derecha|Rebecca L. Felton feliz y sonriente.
La entruga sobre la felicidá ye esencial nel surdimientu de la ética na antigua Grecia. Los filósofos atoparon respuestes bien distintes, lo cual demuestra que, como dicía Aristóteles, toos tamos d'alcuerdu en que queremos ser felices, pero en cuanto intentamos esclariar cómo podemos selo empiecen les discrepancies. Na filosofía griega clásica hai tres postures:
Ser feliz ye autorrealizarse, algamar les metes propies d'un ser humanu (eudemonismo), postura defendida por Aristóteles. Per un sitiu, tamién Platón pue ser encuadráu nesta postura, magar l'horizonte de la felicidá, según Platón, abrir a la vida dempués de la muerte. Ser feliz ye ser autosuficiente, valise por sigo mesmu ensin depender de nada nin de naide (cinismu y estoicismu). Ser feliz ye esperimentar prestar intelectual y físicu y consiguir evitar el sufrimientu mental y físicu (hedonismu). Ye la postura que defende Epicuro.
Eudemonismo y hedonismu: la felicidá pa Aristóteles y pa Epicuro
Ente eudemonismo y hedonismu esiste un desalcuerdu fundamental. Aristóteles considera que ser feliz ye ser humanu nel más plenu sentíu de la pallabra. Epicuro, otra manera, pregúntase qué ye lo que mueve a los humanos a obrar, porque la felicidá va consistir en consiguilo, y esa cosa ye'l prestar.
Pa Aristóteles
Aristóteles sostién que tolos homes tán d'alcuerdu en llamar felicidá a la unidá presupuesta de los fines humanos, el bien supremu, el fin últimu, pero que ye difícil definila y describila. D'ende apréciase la diverxencia d'opiniones al respective de cómo entender la felicidá: prestar pa dalgunos, honores pa otros, contemplación (conocencia intelectual) para otros más. Aristóteles refuga que la requierza pueda ser la felicidá, pos ye un mediu pa consiguir placeres o bien pa consiguir honores, pero reconoz qu'esisten persones que converten a les requierces nel so centru d'atención.
Sicasí, para Aristóteles éstos nun son más que bienes esternos que nun son escorríos por sigo mesmos, sinón por ser medios p'algamar la felicidá, yá que ye ésta la única que se basta a sigo mesma pa ser autárquica y perfecta. Los demás bienes esternos búsquense porque pueden averanos más a la felicidá, anque la so posesión nun implica que síamos íntegramente felices, yá que non por tener requierces garantizamos la nuesa felicidá. Tampoco solamente la consecución del prestar fainos felices. Davezu precisamos daqué más pa selo y eso estrémanos de los animales. Sicasí, anque estos bienes particulares nun basten, ayuden, y nesto Aristóteles caltién una postura moral bastante desmitificada y realista, el bien nun puede ser daqué ilusoriu y inalcanzable. Ensin ciertos bienes la felicidá va ser cuasi imposible d'algamar. Pa Aristóteles la felicidá humana basar na autorrealización dientro d'un coleutivu humanu, adquirida por aciu l'exerciciu de la virtú.
Otres escueles filosófiques
Esisten tamién otres munches escueles filosófiques que trabayaron la tema de felicidá individual n'otros términos. A saber:
el epicureísmu entiende la felicidá como autosuficiencia nel placer moderáu; los estoicos piensen la felicidá como fortaleza na aceptación d'una esistencia determinada; racionalistes como Leibniz defenden la felicidá como adecuación de la voluntá humana a la realidá; utilitaristes como John Stuart Mill defenden un conceutu de felicidá como prestu de los placeres cimeros; pa dellos autores del New Thought, la felicidá ye una actitú mental que l'home puede asumir conscientemente, esto ye, ye una decisión. La idea de que la felicidá seya una decisión básase, pa ellos, nel fechu de que l'individuu busca munches formes d'atopar esa felicidá en munchos aspeutos, y aun así, paez torna pa la mayoría de les persones. Al afayar qu'esisten seres felices ya infelices en toles diverses condiciones socioeconómiques, xeográfiques, d'edá, relixón, sexu, estaos mentales (hai persones con problemes mentales qu'a pesar d'ello son realmente felices), esti pensadores conclúin que cuando l'individuu decide aceptar la so condición y el so pasáu, y asumir la vida tal como ye nesi momentu y construyir la so vida a partir d'aquellos preceptos, ye entós realmente feliz. pa filósofos y corrientes que siguen el pensamientu de Nietzsche, el ser humanu nun foi concebíu pa la felicidá, sinón que ta destináu a sufrir.
Según filosofía oriental
Na filosofía oriental, la felicidá concíbese como una cualidá productu d'un estáu d'harmonía interna que se manifiesta como un sentimientu de bienestar que perdura nel tiempu y non como un estáu d'ánimu d'orixe pasaxeru, como xeneralmente definir n'occidente.
Munches vegaes confundida cola allegría de calter emocional y efímeru, la felicidá perdura nel tiempu ya identifícase como una cualidá, tal que ser altu, fuerte o intelixente una persona ye feliz.
Ente que l'allegría concíbese como un estáu de prestu, la felicidá considérase un estáu d'harmonía interna.
Felicidad en psicoloxía Interacciones El subconsciente alimenta esti estáu d'ánimu.Csikszentmihaly, M. (1997). Finding Flow. The psychology of engagement with everyday life. Basic Books. Almitir les llendes de la personalidá va facilitar la capacidá de nun esbardiar recursos naquello que ye incontrolable.Punset, Y. (2006). El viaxe a la felicidá. Les nueves claves científiques. Destín. 8a. ed. ISBN 84-233-3777-4 Trátase de condicionar la redolada al nuesu deséuPunset, Y. (2006). Op. cit. namái va torgar que consigamos adicar lo que ye'l fluxuCsikszentmihaly, M. (1997). Finding Flow. The psychology of engagement with everyday life. Basic Books. que nos lleva al estáu d'ánimu feliz.Seligman, M. Y. P. (2002). L'auténtica felicidá. Ediciones B. Esti estáu nun s'atopa fuera de nós, nin siquier en nós, atópase na nuesa naturaleza interior.Csikszentmihaly, M., op. cit. Nun depende puramente de la redolada, sinón que ye l'aceptación de qu'esisten factores más influyentes que la nuesa voluntá, modificando la nuesa actitú escontra la vida; siendo'l pesimismu una actitú qu'enzanca la consecución de dichu estáu anímicu y l'optimismu una actitú favorecedora, pero nenguna de los dos son determinantes.Seligman, M. Y. P. (2002). Authentic Happiness. Free Press. ISBN 0-7432-2298-9
La capacidá de dar soluciones a los distintos aspeutos del vivir cotidianu, fai del individuu más o menos feliz. Esto ponse de relieve cuando entendemos lo que ye la frustración, causa principal de la perda de la felicidá. Cabo dicir que, tal sensación de autorrealización y plenitú, confier a les persones felices una mayor serenidá y estabilidá nos sos pensamientos, emociones y actos; frutu del equilibriu y la compensación de les cargues emocionales y les racionales. Delles emociones acomuñaos a la felicidá son l'allegría y la euforia.
L'adautación hedonista
L'adautación hedonista ye un constructo psicolóxicu por aciu el cual los seres humanos tienen l'enclín a tornar a un nivel de felicidá más o menos estable dempués d'esperimentar importantes cambeos (positivos o negativos) nes sos vides. Según esta hipótesis, conforme una persona, por casu, aumenta'l so nivel económicu, los sos deseos y aspiraciones xuben en paralelu, lo que da como resultáu la neutralización de les ganancies en felicidá. Brickman y Campbell acuñaron esti términu nun ensayu publicáu en 1971.Apley, M. H. (coordinador), Adaptation Level Theory: A Symposium, New York: Academic Press, 1971, pp 287-302 A finales de los años 90, el conceutu foi modificáu por Michael Eysenck, psicólogu británicu, y empezóse a falar na lliteratura científica de “la cinta de correr hedonista”, onde se compara la busca de la felicidá con una cinta de correr, onde una persona nun dexa d'andar, pero siempres s'atopa nel mesmu sitiu.